JONATHAN LETHEM

Amnesia Moon
(Tłumaczył Mirosław P. Jabłoński)

Dla Karla Rusnaka,
i Giana Bongiorno

Dzięki nowemu prawu Kellogga w kwestii własności, Edge miał autostradę tylko dla siebie. Cała ta farba i asfalt to była teraz jego zabawka. „Po prostu musisz zdecydować, co jest twoje”. Edge miał dryg do dokładnego zapamiętywania słów Kellogga. „To, co widzisz, jest tym, co masz, Edge”. Poziom adrenaliny rósł. Edge nacisnął na akcelerator. Krajobraz uciekał do tyłu.
Jechał lewą stroną, pasami prowadzącymi na zachód, miażdżąc kołami rosnące w szczelinach nawierzchni uschłe trawy. Sam jestem sobie panem, pomyślał. Jadę autostradą pod prąd. Moją autostradą. Zwiększył szybkość, aż stary samochód wpadł w wibrację. Znaki przy drodze widział od tyłu, ale wiedział, dokąd zmierza. Poza Edge'em prawie nikt już nie jeździł tą drogą, ponieważ Edge był posłańcem. „Nie strzelajcie do posłańca”. W głowie Edge'a panował mętlik myśli jego oraz Kellogga i często te Kellogga wydawały się silniejsze. Nie wyciekały tak szybko.
Nikt nie jeździł tą drogą, ponieważ od czasów wojny Hatfork było chorym miastem, pełnym mutantów i seksualnych dewiantów. Kellogg posyłał tu czasem swoich Rangersów z zaopatrzeniem, ale nigdy nie przyjechał osobiście. Nienawidził Hatfork, nazywając je „pijawką w boku, cierniem w łapie” i „swoją aborcją”. Edge myślał o nim jako o włochatym mieście. Każda kobieta z Hatfork, którą widział rozebraną - a oglądał ich kilka - miała włosy tam, gdzie nie powinna. Każdy mężczyzna w Hatfork nosił brodę. Z wyjątkiem Chaosa.
Z piskiem opon przejechał zjazd z autostrady i musiał się cofnąć. Zjeżdżanie podjazdem, skręcającym w przeciwną stronę, okazało się trudniejsze, niż sądził i wpadł kilka razy w poślizg, ale nie miało to znaczenia. Niską estakadę zawiało piaskiem i kurzem, co utrudniało rozróżnienie, gdzie kończyła się autostrada, a zaczynała pustynia; i jechało się niemal tak samo, jak po pustyni.
Drogę do miasta wyznaczały porzucone samochody. Mieszkańcy Hatfork, pomyślał Edge, nie umieli dbać o swoje rzeczy. Pozostawiali je zawsze niczym statki na mieliźnie, nie reperowane. A samochody nie rosły...
Edge zmagał się z tym zdaniem. Samochody nie spadają z nieba, ułożył je w końcu. Kellogg powiedziałby to lepiej, ale pieprzyć to. Kellogga tutaj nie było.
Jadąc przez miasto, widział hatforczyków - głównie schowanych w domach i gapiących się spoza zasłaniających okna prześcieradeł; ale jeżeli chciałeś rozpowszechnić jakieś wiadomości, powinieneś się udać do Multiplexu, gdzie mieszkał Chaos. To było zadanie Edge'a - rozpowszechniać nowiny. Przeleciał przez środek miasta, obok wyschniętego jeziora i przez promenadę, prosto do Multiplexu. Edge nie zazdrościł mieszkańcom Hatfork, z ich nasiennymi orgiami i patetycznym, zmutowanym potomstwem, ale czuł zawiść w stosunku do Chaosa, który pozostawał po właściwej stronie rzeczy i miał chłodne miejsce do mieszkania. Najchłodniejsze, po prawdzie. Kiedy jechał promenadą, po raz kolejny podziwiał sposób, w jaki Chaos bez końca wypisywał swoje imię czerwonymi, plastikowymi literami na tablicy Multiplexu - tam, gdzie dawniej znajdowały się tytuły filmów. Teraz w pierwszej sali grano CHaOs; w drugiej cHAOs, w trzeciej ChAoS. I tak dalej.
Kiedy przytoczył się przed front Multiplexu, zatrąbił dwa razy, a potem wysiadł i dla podkreślenia swej obecności zatrzasnął drzwiczki. Nie widział samochodu Chaosa. Był tu sam.
Różne pomysły mieszały się w mroku jego głowy, podczas gdy szedł do drzwi, a potem poruszał z chrobotem klamką. Nic. Chaos był zbyt mądry, by pozwalać komukolwiek myszkować w swoich włościach.
Edge obszedł olbrzymi budynek od tyłu, dochodząc do alei, która oddzielała Multiplex od zdewastowanego, splądrowanego sklepu Yariety. Znajdowały się tam trzy zielone pojemniki na śmieci, powyginane i pomalowane sprayem. Wąchając nieruchome powietrze, Edge odniósł wrażenie, że poczuł coś smacznego, a kryjącego się we wnętrzu jednego z nich. Wspiął się po kolei na każdy, zajrzał do wnętrza, i w trzecim znalazł swoją nagrodę - warczące czarne muchy pokrywały stos ptasich kości, mieniących się w słońcu zielono-fioletową zgnilizną.
Edge ześlizgnął się na zakurzoną ziemię. Znalezisko nie było warte poniesionego zachodu. „Trzymaj się puszkowanej żywności”, to słowa Kellogga. „Nie trać kalorii na poszukiwanie odpadków”. Edge pamiętał, jak Kellogg opowiadał mu o jedzeniu, którego przeżucie zabiera więcej kalorii, niż samo ich posiada - jedzenie, którym możesz zagłodzić się na śmierć. Ale rozpamiętując to teraz, Edge doszedł do wniosku, iż owo stwierdzenie należało do tych nielicznych wypowiedzi Kellogga, które całkiem bezpiecznie można było zaliczyć do bzdur. Wszystko ma kalorie, powiedział do siebie. Drewno, papier, kurz - wszystko to ma kalorie. Wiem o tym z własnego doświadczenia. Wiem to - jak to mówi Kellogg? - „empirycznie”.
To było wielkie słowo i Edge poczuł zadowolenie płynące z przypomnienia go sobie wraz z tym, co oznacza. Nie jestem głupi, stwierdził. Tylko, kiedy próbuję z kimś rozmawiać, denerwuję się i zapominam, co chciałem powiedzieć. Ludzie muszą być cierpliwi, kiedy dyskutują z nerwowymi osobami.
Słońce dokonało tymczasowego najazdu przez poranną mgłę, rzucając słabe cienie na trotuar. Edge zerknął na wstążki czarnych chmur. Chryste, pomyślał, mam nadzieję, że nie będzie padać. Lepiej znajdować się w jakimś wnętrzu na początku deszczu, nie wsiadać ani nie wysiadać z samochodu, byle nie zmoknąć. Ta przeklęta rzecz „kumuluje się”. To znaczy gromadzi.
Gmerając obojętnie w kieszeniach dżinsów, Edge powędrował z powrotem w kierunku autostrady i został zaskoczony widokiem samochodu Chaosa, zatrzymującego się za jego wozem. Chaos wysiadł, ściskając w ramionach plastikową torbę, i zagapił się na Edge'a, który podszedł do niego niemal tanecznym krokiem.
- Cześć, Chaos - powiedział. - Chcesz, żebym ci otworzył drzwi?
- Powinieneś zostawić auto na parkingu - odparł kwaśno Chaos.
Podniósł wyżej swój bagaż, wyłowił z kieszeni klucze, otworzył drzwi i wstąpił w mrok. Przeszedł przez wejście służbowe - ciemny, niski tunel, który biegł, niczym szczurzy korytarz na statku, wewnątrz ścian olbrzymiego, wyłożonego dywanami hallu Multiplexu - do kabiny projekcyjnej. Chaos zdawał się unikać pomieszczeń przeznaczonych dla publiczności.
- Wygląda, jakby miało padać - powiedział Egde, częściowo jako usprawiedliwienie, że za blisko zaparkował, a częściowo, aby zmienić temat.
Szedł w ciemności za ponuro milczącym Chaosem, śledząc - kiedy jego oczy przyzwyczaiły się do mroku - malutkie, fosforyzujące znaki firmowe na podeszwach sportowych butów tamtego. Czuł się nieco oburzony jego pretensjami - parking, spustynniałe akry bezsensownych żółtych strzałek i linii, znajdował się dobre ćwierć mili od drzwi Multiplexu.
Kabina projekcyjna była niekształtnym, podzielonym na poziomy pomieszczeniem, z malutkimi okienkami wychodzącymi na sześć sal widowiskowych. Chaos usunął projektory, ale urządzenia do klejenia i przewijania taśmy pozostały, na stałe przymocowane do ścian. Edge sterczał w pobliżu drzwi, czekając, aż Chaos zapali świece. Projektornia wypełniła się sztuczną słodkością, za przyczyną odświeżacza powietrza i pachnących owocowo świec. W rezultacie Edge poczuł się głodny. Wosk także ma kalorie.
- Okay, Edge - odezwał się Chaos. - Jaką masz tajemnicę? Wyrzuć ją z siebie.
Usiadł na spleśniałej sofie i zapalił papierosa.
Edge opadł na krzesło i pochylił się wyczekująco. Chaos pchnął paczkę lucky strike'ów w poprzek stojącego pomiędzy nimi stolika i Edge wziął papierosa.
- Kellogg mówi, że powinniśmy porozumieć się z królestwem zwierząt - powiedział, starając się przedstawić to łagodnie i wiarygodnie.
Zapalił zapałkę i przytrzymał ją przy końcu papierosa. Wiedział, że musi dalej wyjaśniać.
- „Wieloryby i delfiny, przede wszystkim”. Oto, co powiedział Kellogg.
Chaos roześmiał się.
- Jakie królestwo zwierząt? - zapytał. - Jesteśmy na pustyni, Edge. Królestwo zwierząt wymarło. Kellogg nabrał cię tym razem.
Edge zaciągnął się głębiej lucky strikiem. Chciał przemówić w obronie Kellogga, ale zamiast tego zakaszlał spazmatycznie, wykrztuszając z płuc dym.
- Nie marnuj moich papierosów na kasłanie - powiedział Chaos.
- Przepraszam, człowieku. - Edge uświadomił siebie, że zaczyna skamleć, ale nie mógł przerwać. - Naprawdę przepraszam.
Patrzył, jak Chaos pali, i starał się naśladować jego technikę. Potem przypomniał sobie resztę wiadomości.
- Przede wszystkim walenie i delfiny. Kellogg mówi, że są one „drzemiącymi” inteligentnymi gatunkami na planecie.
- Co?
Edge podejrzewał, że było coś złego w znaczeniu nowego słowa. Nienawidził poprawiania już raz zrobionej rzeczy.
- Dominującymi? - zasugerował.
- Możliwe - stwierdził obojętnie Chaos. Rozrzutnie zdusił spory niedopałek na talerzu poniewierającym się na stoliku i powiedział cicho:
- Pieprzony Kellogg.
Edge miał już dosyć swego lucky strike'a, ale czuł, że pójście w ślady Chaosa i zgaszenie papierosa byłoby taktycznym błędem. Papierosy są jak słabe miejsce, pomyślał. Ponieważ każdy wydawał się pragnąć ich tak wściekle, zawsze sądził, że sprawią mu przyjemność. Ale nie sprawiały, ani trochę. Postanowił jednak dla bezpieczeństwa wypalić peta aż do samych palców.
- Jestem pewien, że sam mógłby wyjaśnić to lepiej - powiedział do Chaosa. - Kiedy mówił do mnie, to miało sens. Wiesz, Chaos, że kiedy się zdenerwuję, to wszystko spieprzę.
- W porządku - stwierdził tamten, bodaj pierwszy raz ze współczuciem. - Zaczęcie tego mogłoby okazać się drobnym błędem.
- Nie - zaprzeczył Edge, odzyskawszy odwagę. - Powinieneś był to słyszeć. Gwiezdny horoskop Kellogga mówi, że powinniśmy się „połączyć” z wyższymi gatunkami. Pisces, dwie ryby. Jego gwiazdy tak mówią - z desperacji przyprawiał swoją przemowę fragmentami cytatów z Kellogga.
- Gówno mnie obchodzi, co mówią jego gwiazdy.
- Posłuchaj - powiedział Edge szeptem; zachował decydujący fakt na koniec. - Wiedziałeś, że delfiny chodziły kiedyś po ziemi?
Chaos nic nie odpowiedział, a Edge pomyślał, że zagnał go w kozi róg.
- Kellogg sprawdził to - ciągnął wylewnie. - „Ich nozdrza”. Nieszczęście tutaj, na górze, zawróciło je z powrotem do wody. Tak jak nas, rozumiesz? „Planetarna” katastrofa.
Przerwał i spojrzał na niego znacząco.
- Rozumiesz to?
- Taaa... - stwierdził Chaos ozięble; najoczywiściej pojmował znaczenie wyrazu. - Rozumiem.
Godzinę później Edge'a już nie było, gdyż w obawie przed deszczem popędził z powrotem do swojego samochodu. Chaos zgasił połowę świec i wyciągnął się na kanapie, krzyżując nogi na podłokietniku. Wiatr wył cicho w rurach wentylacyjnych, a na suficie mrugały nerwowe cienie. Zmarszczył nos; Edge pozostawił po sobie nieśmiałą wizytówkę swego zapachu.
Chaos czuł, że brakuje mu czegoś do szczęścia, czegoś sprzed wizyty Edge'a; nie dawało mu to spokoju, niczym deja vu. Paczka, przypomniał sobie. Podniósł się, przyciągnął ją do siebie i rozerwał. W środku znajdowały się trzy pojemniki z woskowanego kartonu, zaklejone czarną taśmą izolacyjną. Na boku jednego była wydrukowana rozmazana czarno-biała fotografia młodej dziewczyny, podpisana: ZAGINIONA. Nie ma już mleka, pomyślał Chaos. Nie będzie wosku ani papieru. A ona nadal jest nieobecna.
Ściskając jeden z kartonów, opadł ponownie na sofę. Oderwał taśmę, szarpnięciem poszerzył postrzępiony otwór i pociągnął długi, wolny haust pozbawionego smaku alkoholu, pozwalając częściowo spłynąć mu po podbródku, czując go niczym ognisty wodospad, wdzierający się do jego wyschniętego, pustego brzucha. Jeden łyk, drugi. Potem, chwilowo zaspokojony, pozwolił spocząć mu w żołądku, łyknąwszy powietrza zamiast popitki.
Pierwsze chrapnięcie rozbudziło go na tyle, że odstawił karton na podłogę i zauważył wciąż płonące świece. Nie obeszło go to jednak na tyle, żeby wstać i je zgasić. Mając nadzieję, że upicie się pozwoli mu nie śnić, unikał snu przez dwa dni, czekając, aż Decal przedestyluje alkohol, i teraz nie był w stanie walczyć z sennością ani chwili dłużej.
Sen okazał się ostro zarysowany i tak realny, że zdawał się ogarniać Chaosa nawet wcześniej, nim na powrót zasnął.
Znajdował się na otwartej przestrzeni, na solnej równinie, gołymi rękami kopiąc dziurę w zwartym, suchym piasku. Tam pod spodem było coś ważnego. Za plecami miał fioletowe od radiacji niebo. Grzebał w ziemi, zupełnie zdesperowany, czując nieodparty przymus.
Bardzo szybko wierzchnia warstwa rozkruszyła się pod jego paznokciami, otwierając głębokie zapadlisko. Piasek osuwał się do otworu i Chaos starał się cofnąć, ale było za późno. Został nieubłaganie wciągnięty w ciemność. Wpadł.
Zanurzył się w zimnej wodzie i otworzył oczy. Pogrążał się w podziemnej rzece i mimo przemokniętego, ciężkiego ubrania, pętającego mu ruchy, czuł się bezpiecznie. Popłynę pod ziemią, pomyślał. Ufał swemu poczuciu orientacji. Wiosłował ramionami, utrzymując ciało w równowadze. Może przepłynie pod ziemią całą drogę do Cheyenne.
Potem ponad nim wzniósł się jakiś kształt, przesłaniając mu widok. Chaos spostrzegł z gorzkim rozczarowaniem, że było to olbrzymie ciało Kellogga, śmiesznie pluskającego się w wodzie, jak zawsze z gigantycznym cygarem zaciśniętym w uśmiechniętych ustach. Wyłonił się nad Chaosem niczym jakiś podwodny zeppelin.
Widział teraz, że Kellogg ulegał transformacji. Płetwy zamiast ramion, nogi zwężające się w szeroki, wiosłujący żwawo ogon. Wyszczerzył się do Chaosa, który wpadł w panikę. Kellogg nadymał się, rozciągając ponad nim jak chmura, zasłaniając dostęp do powietrza. Chaos spojrzał w dół; głębia przeradzała się w ciemność.
Cholera. Skąpany we własnym pocie, znalazł się z powrotem na kanapie. To działało niczym mechanizm zegarowy; obsesje Kellogga promieniowały na zewnątrz, najeżdżając sny Chaosa.
Kiedy Kellogg podniecał się czymś tak bardzo, że wysyłał Edge'a jako herolda miejskiego, stanowiło to chyba najgorszą chwilę na sen, stwierdził. Albo może było na odwrót - Kellogg wysłał Edge'a, ponieważ czuł, że Chaos od dawna nie śnił.
Chaos pomyślał ponownie o zatankowaniu samochodu po dach i udaniu się na długą przejażdżkę. Jak daleko musiałby odjechać, aby móc cieszyć się zdrowym, nocnym snem? Czy powinien w ogóle wydostać się poza zasięg Kellogga? Zastanawiał się, czy jest jedynym, któremu to przeszkadza; czy reszta była tak przyzwyczajona do snów Kellogga, że nikogo to nie obchodziło?
Pewnego dnia musiał to zrobić. Odkryć, co pozostało; jeżeli pozostało cokolwiek. Obawiał się, że czekał zbyt długo. Powinien był zrobić to wcześniej - czyli kiedy? Lata temu. Gdy działały wszystkie samochody.
Tylko Kellogg mógł teraz tego dokonać, nikt inny nie miał odpowiednich zasobów do przedsięwzięcia tak dalekiego wyjazdu. Kellogg miał możliwości, ponieważ każdy robił wszystko, cokolwiek mu kazał. Kiedy Kellogg wędrował wokoło, nazywając rzeczy od nowa, nikt nie usiłował go powstrzymać. Włącznie z nim samym; musiał to uczciwie przyznać. Teraz Chaos nie pamiętał już nawet, jak się dawniej nazywał. Przedtem.
Usiadł gwałtownie na kanapie i wytarł czoło rękawem. Przeniknął go skurcz głodu i wiedział, że musi zdobyć jakieś jedzenie. Musiał odwiedzić Siostrę Earskin bez względu na to, jak bardzo tego nie lubił. Nie znosił wychodzenia do Hatfork po którymś ze snów Kellogga - wszystko znajdowało się wówczas pod jego zaklęciem; nawet bardziej niż zwykle.
Siostra Earskin prowadziła dla genetycznie zmutowanych banitów z Hatfork sklep z artykułami mieszanymi. Handlowała głównie puszkowaną żywnością oraz używanymi przedmiotami z odzysku, przebranymi wcześniej przez Małą Amerykę, gdzie Kellogg i jego Rangersi koordynowali dystrybucję. Swoją działalność prowadziła w starym Holiday Inn - mieszkała w jednym z bungalowów, stojących za pustym, niebieskim basenem.
Chaos zaparkował na podjeździe i poszedł do głównego wejścia. Okolicę szpeciły samochody; niektóre zaparkowane, inne porzucone. Chmury zniknęły; słońce prażyło, rozgrzewając chodnik i sprawiając, że Chaos czuł swą słabość. Słyszał dobiegające ze środka głosy i pośpieszył w ich kierunku.
Na betonowych stopniach przed hallem siedziała ubrana w łachmany dziewczynka, okryta od stóp do głów pięknymi, jedwabistymi włosami. Kiedy się zbliżył, zerknęła na niego. Uśmiechnął się słabo i powiedział:
- Przepraszam.
Czuł się osłabiony z głodu.
Wewnątrz, na spleśniałych kanapach hotelowego hallu, siedzieli Siostra Earskin oraz rodzice dziewczyny - Gif i Glory Selfowie. Kiedy Chaos wszedł, przestali rozmawiać.
- Cześć, Chaos - powitała go radośnie Siostra Earskin. - Czułam, że się dzisiaj zobaczymy.
Jej pomarszczona twarz wykrzywiła się w wymuszonym uśmiechu.
- Znasz Selfów, Chaos, no nie? Gifford i Glory.
- Jasne - potwierdził Chaos, skinąwszy im głową. - Posłuchaj, co mogę dostać do jedzenia?
- No cóż - odparła Siostra Earskin. - Mamy butelkowaną zupę...
- Konserwy - powiedział Chaos. - Co masz w puszkach? Nie lubił zup starej kobiety: wodnistego bulionu z przerażającymi kawałkami jakiegoś zwierzęcia, które padło tego poranka.
- Nic - odparła niewyraźnie Siostra Earskin. - Żadnych puszek.
Gifford Self uniósł brwi.
- Właśnie o tym mówiliśmy, Chaos, kiedy wszedłeś. Od tygodnia Kellogg nie przysłał żadnych konserw - starał się patrzeć Chaosowi w oczy, ale ten uciekł wzrokiem na bok.
- Czy przejeżdżał tędy dzisiaj rano jakiś samochód? - zapytała Siostra Earskin; jej głos pełen był ukrytych znaczeń.
- Edge - odparł.
- Co...
- Każdy, kto pójdzie spać, dowie się, jakie są wieści - stwierdził Chaos. - Dzisiejsze związane są z wielorybami i delfinami. Nic na temat puszkowanej żywności.
Zapadło milczenie.
- Mieliśmy nadzieję. Chaos, że może pojechałbyś do Małej Ameryki i zamienił słowo z Kelloggiem - przerwała je z rozpaczą Siostra Earskin.
Gifford Self siedział, głaszcząc swą brodę.
- Wiecie, co się stało, kiedy ostatnim razem pojechałem do
Małej Ameryki? - spytał Chaos. - Kellogg wsadził mnie do więzienia. Powiedział, że mam Marsa w ascendencie. Albo w opozycji do ascendentu. Coś w tym rodzaju.
Czuł, że jego twarz nabiega czerwienią. Może, mimo wszystko, mógłby coś zrobić w sprawie żywności? Jego żyły domagały się większej ilości alkoholu. Przeklął się w duchu za opuszczenie Multiplexu. Gif i Glory siedzieli, patrząc na niego w niemym oczekiwaniu.
- Czemu nie zjecie swojego dziecka? - zapytał. - Wygląda jak zwierzę.
I wyszedł z powrotem w brutalne światło słońca, zanim zdążyli mu odpowiedzieć. Dziewczynki Selfów nie było na schodach. Potem zobaczył ją, klęczącą przy jego samochodzie i zasysającą przez plastikową rurkę benzynę z baku. Cofnął się w cień wejścia i obserwował, niewidoczny, jak kucając na włochatych udach, przechyla otwarty koniec rurki nad plastikowym pojemnikiem. W końcu pobiegł przez parking. Odwróciła się, zmrożona strachem, patrząc wielkimi oczami; paliwo nadal sączyło się do puszki. Podszedł do niej z boku.
- Nie przerywaj, mała. Nie rozlej ani kropli. Potaknęła w pełnym obawy milczeniu. Chaos widział, jak trzęsą się jej ręce. Sięgnął do baku i wsadził rurkę do środka.
- Mówisz? - zapytał; podniósł rurkę powyżej poziomu zbiornika.
Spojrzała na niego.
- Umiem dobrze mówić.
- Pamiętasz, co było przedtem? Znaczenie wydawało się jasne.
- Nie.
- Rodzice mówili ci o tym?
- Trochę.
- No cóż, małe dziewczynki nie robiły dawniej takich rzeczy - powiedział i natychmiast tego pożałował. Nostalgiczne moralizatorstwo.
- Zapomnij o tym.
Wyrzucił rurkę. Roniąc krople benzyny, zwinęła się w spiralę i wylądowała na pomoście pustego basenu. Wsiadł do auta. Dziewczynka wstała i czyściła z kurzu swoje szare dżinsy. Zadarła głowę i zagapiła się na Chaosa; zastanowił się, co widziała. Nietoperza? Mieszkańca jaskini?
- Dobra - powiedział.
- Dokąd jedziesz? - zapytała nieśmiało. Pomyślał o radzie, jakiej przed chwilą udzielił jej rodzicom, zastanawiając się, czy byliby w stanie to zrobić?
- Wsiadaj - powiedział, powodowany nagłym impulsem.
Sięgnął na drugą stronę i otworzył drzwi od strony pasażera. Dziewczynka odskoczyła i pomyślał, że ucieknie, ale po chwili pokazała się z drugiego boku samochodu i wspięła na siedzenie obok niego. Nie odezwali się do siebie, zanim nie znaleźli się na otwartej autostradzie poza miastem. Nie był pewny, dokąd jedzie. Słońce stało teraz nisko i zmierzali mu naprzeciw.
- Miałaś sen? - zapytał.
- Taaa... - oświadczyła promiennie. - Kellogg był wielorybem. Połknął mnie i znalazłam się w jego brzuchu. Było tam pełno ludzi-ryb...
- Okay - przerwał jej. - Skąd wiesz, co to jest wieloryb?
- Z książki.
- Widziałaś kiedykolwiek Kellogga?
- Nie.
- To dupek. Chcesz go poznać?
- Pewnie.
Zastanowił się, czy ona wie, że Kellogg jest tym, którego w końcu spotka. Odwrócił się i ponownie pochwycił jej wzrok.
- Twoi rodzice chcieli, żebym poprosił Kellogga o więcej jedzenia.
Nie odpowiedziała.
- Nie wiedzą najważniejszej rzeczy na ten temat.
Dziewczynka wróciła do obserwowania jałowych przestrzeni, które mijali, jakby myślała, że coś tam wypatrzy. Obrócił wsteczne lusterko tak, że mógł ją obserwować. Zauważył, że
miała miniaturowy biust, kiełkujący nieśmiało pod poszarpanym podkoszulkiem, i ze zdumieniem stwierdził, że zastanawia się, gdzie kończy się jej sierść. Jeżeli w ogóle gdzieś się kończyła.
Obserwował ją, spoglądającą na pustynię. Myślał czasami, że powodem, dla którego na Wyoming nie zostało skierowane uderzenie, było to, że nie było mu to potrzebne. Już wcześniej wyglądało jak zbombardowane. Spustoszone.
To mogłaby być moja ucieczka, pomyślał. Objechałbym Małą Amerykę z prawej, porzucając autostradę. Ale nie mógł tego zrobić - potrzebował żywności. Potrzebował wody. A na pewno nie potrzebował dziecka na siedzeniu pasażera. Nie, prawda była taka, że tak czy inaczej, zamierzał odwiedzić Kellogga.
Przejechali przez Main Street. Błąd. Mieszkańcy Małej Ameryki wyglądali dzisiaj na niewiele mniej głodnych niż mutanci z Hatfork. Na dźwięk samochodu Chaosa wysypali się ze swoich domów, gapiąc się nieszczerze na jego niezwykłego pasażera. Pozory aktywności zdawały się upadać, miasto wyglądało na zdegenerowane. Od jego ostatniej wizyty ogień strawił hotel.
Dziewczynka wysunęła się z okna, oglądając się do tyłu.
- Wracaj do środka - powiedział i pociągnął ją z powrotem na fotel. - Kellogg wytrzebił takich jak ty - wyjaśnił, nie starając się być delikatnym. - Oni zapomnieli.
Usłyszał, że ktoś zawołał go po imieniu. Ale raczej nie wołali do niego; brzmiało to tak, jakby podnosili alarm. W snach Kellogg używał go jako kozła ofiarnego - po Chaosie spodziewano się, że poprowadzi mutantów do rebelii. A czasem wydawało się, że już to zrobił i został pokonany; to nie zawsze było jasne. Znajdowała się tam słynna scena skazania na banicję - Kellogg i jego deputowani prowadzący Chaosa do granic miasta. Działo się to tyle razy, że Chaos nie pamiętał już, czy to naprawdę kiedykolwiek się wydarzyło.
Podniósł szybę w oknie i pognał przez miasto, w kierunku Parku i Ratusza. Miejski skwer musiał być niegdyś zielony, ale teraz wyglądał jak przeniesiony w środek miasta skrawek pustyni. Jakiś pies truchtał z nosem przy ziemi wzdłuż skraju parku. Przed nimi wyjechał ze słońca inny samochód, poruszający się po niewłaściwej stronie jezdni. Edge. Chaos zahamował. Edge zatrzymał swój pojazd niemal w chwili zderzenia i wyskoczył z wozu, machając rękami. Podbiegł do okna Chaosa.
- No! - wysapał. - Co tutaj robisz? Czy Kellogg wie, że tu jesteś?
- Czy Kellogg powiedział ci, żebyś jeździł pod prąd?
- Przepraszam, facet. Nie mów mu, dobrze?
- Jasne.
Chaos mocował się z kierownicą i w końcu ominął samochód Edge'a. Tamten zdołał uskoczyć.
- Chcesz się widzieć z Kelloggiem?
- Tak.
- No cóż, nie ma go tutaj. Jest z paczką swoich ludzi. Właśnie stamtąd przyjechałem.
- Skąd?
- Obok zbiornika.
Z Edge'em siedzącym mu na ogonie Chaos pojechał w stronę rezerwuaru. Zatrzymał się na końcu długiego rzędu zaparkowanych czy porzuconych samochodów, a dziewczynka wyprysnęła z wozu, zanim się jeszcze zatrzymał. Pobiegł, aby ją złapać. Moment później pogalopował za nimi Edge.
Zbiornik był wyschnięty. To, co pozostało, stanowiło olbrzymią, płytką betonową misę, otoczoną stopniami na wzór stadionu piłkarskiego. Kellogg miał na dnie wykopany dół na ognisko. Siedział obok niego na wyściełanym batystem krześle, w otoczeniu dwunastu czy piętnastu ludzi. Słońce chowało się za pustynię. Kiedy Chaos, Edge i dziewczynka schodzili po stopniach, pogrążało się za krawędzią zbiornika.
- Jak masz na imię? - spytał Chaos.
- Melinda.
- W porządku, Melindo. Spróbujemy pogadać z Kelloggiem. Cokolwiek się zdarzy, trzymaj się mnie, okay? Będziemy w Hatfork dziś w nocy.
Melinda skinęła głową.
- Dlaczego ktoś chciałby wrócić do Hatfork? - spytał Edge.
Chaos zignorował go.
Stłoczeni na dole ludzie rozstąpili się, aby umożliwić Kellog-gowi ujrzenie nadchodzących. Obrócił się na krześle i uśmiechając się szeroko, wyjął cygaro z ust; jego brzuch zmarszczył się niczym pozwijany balon.
- No cóż, witaj, Królu-lulu - powiedział. - Jak widzę, przyprowadziłeś nam gości.
- Daj spokój, Kellogg. Mów mi Edge.
- A co z twoim imieniem, które dostałeś na chrzcie? Wydaje mi się, że brzmi bardzo szlachetnie. Wypierasz się królewskiego pochodzenia?
- Daj spokój, Kellogg - zaskomlał Edge. - Wiesz, skąd pochodzę. Sam wymyśliłeś to imię. Nazywaj mnie Edge.
- Wołaj na mnie Edge - sparodiował Kellogg. - Wołaj na mnie Izmaił. Wołaj mnie, jak chcesz, tylko nie wołaj mnie za późno na obiad. Zawołaj mi taksówkę, okay?
Roześmiał się.
- Jakie wiadomości przynosisz? Uważaj, Królu-lulu, bo przynajmniej raz możemy zabić posłańca. Jesteśmy głodną bandą.
- Przestań, Kellogg. Nie przyniosłem żadnych wieści. Ja tylko na chwilę stąd odszedłem.
- A więc odwołuję to. Ci nowi to twoje towarzystwo? - Kellogg nastroszył brwi. - Popatrzcie - powiedział, a jego ton się zmienił; grał teraz dla galerii. - Przyjechał Chaos. Nie wzywany, nie zapraszany, jak zwykle.
Zgromadzeni gapili się głupio, jakby starali się dopasować powłóczący krok Chaosa do dramatyzmu usłyszanych słów.
- Wraz z nim spaceruje potwór - ciągnął Kellogg. - Mutant, aberracja. Zatrzymaj się, Chaos. Stój, gdzie stoisz, i nie posuwaj się bliżej w stronę naszej kompanii. Ech, przynosisz swoje przekleństwo na naszą skromną uroczystość?
Obok ognia, przywiązane do rożna, znajdowało się jakieś czerwieniące się ścierwo - psa albo kozy. Na skraju dołu leżało kilka porzuconych pustych puszek.
- Chcę pogadać o żywności - powiedział Chaos. Przez tłumek małoamerykanów przeszedł pomruk.
- Wkrótce znajdziemy się przy piersi, u źródła pożywienia - stwierdził Kellogg. - Słone morze zostanie wreszcie objęte przez potrzebujących.
- Gdzie są ciężarówki zjedzeniem? - zapytał Chaos. Kellogg zamachał rękami.
- Posłuchaj, Chaos, gdybym znajdował się na powierzchni oceanu, pływając, a ty stałbyś na moście, z liną przywiązaną do mojego paska, to byłbyś w stanie mnie podnieść?
Uniósł jedną brew, dla podkreślenia wagi zagadki.
- Pasek by pękł? - podsunął Edge ochoczo; porzucił Chaosa i dziewczynę, przepychając się łokciami przez tłum otaczający Kellogga.
Ale ten zignorował przypuszczenie Edge'a.
- Nie mógłbyś - oświadczył. - Ale jeżeli spoczywałbym na dnie oceanu, a ty na łodzi, mógłbyś mnie wyciągnąć na powierzchnię?
- Nie widziałem żadnego z twoich Rangersów, Kellogg - powiedział Chaos. - Co się dzieje? Ktoś skasował twoje ciężarówki?
- Siła wyporu! - zawołał Kellogg. - Zmniejsza ciężar człowieka.
Tłumek wydawał się ucieszony pewnością siebie Kellogga. Ktoś zobaczył otwartą puszkę fasoli i teraz została przekazana naprzód, do rąk Kellogga, który zanurzył palec w jej wnętrzu, wyjął go i wessał połyskliwy kęs, składający się z fasoli oraz sosu. Chaos doświadczył fantastycznego wrażenia, że w Wyoming jest to absolutnie ostatnia puszka żywności. Co za tym idzie, zostanie zjedzona przez Kellogga; wedle wiedzy Chaosa, ostatniego w okolicy grubasa.
- Ocean nas wzywa - zauważył Kellogg, żując intensywnie.
- Ocean jest tysiąc mil stąd - odparł Chaos.
Pozwolił sobie na przypuszczenie, że jego upór jest odwagą. Może i tak było.
- Ach - odezwał się Kellogg. - Ale właśnie tutaj się mylisz, Chaos. Planety stoją w linii prostej. Płyty kontynentalne są w ruchu. Ocean jest na swojej drodze.
W tłumie odezwał się szum aprobaty. Prawdopodobnie słyszeli tę przepowiednię już wcześniej. Albo ją śnili.
- „Wyrównanie” - powtórzył Edge z szacunkiem.
- Wszystko, co mówię, zostało skonsultowane z horoskopami - powiedział Kellogg. - Taka jest różnica między nami, Chaos. Ja podążam za gwiazdami.
- Hatfork potrzebuje żywności, Kellogg. Nie obchodzi mnie, czy przyjdzie ona z oceanu czy z gwiazd. Robimy, co chcesz, słuchamy twoich snów. Teraz daj nam jeść.
- Nie ma podatków bez poborcy - stwierdził Kellogg. - Bardzo dobrze. Może będę musiał wkrótce zmienić twoje imię.
- Zmień je - poparł go Edge; pomógł unieść mięso, by znalazło się nad płomieniem.
Dziewczynka wybiegła spoza Chaosa, aby popatrzeć, a Kellogg zmarszczył swoje spalone słońcem czoło.
- Twój problem, Chaos, polega na niechęci do wzięcia się za bary z nową rzeczywistością. Od czasu bomb jesteśmy całkiem nowym gatunkiem, mamy zupełnie nowy porządek.
Jego głos stał się bardziej zażyły i tłumek zwrócił swoją uwagę na pieczyste. Jedyną rzeczą, którą Chaos lubił mniej od Kelloggowego udawactwa, były chwile, kiedy grubas stawał się szczery.
- Celowa ewolucja stanowi pierwsze zadanie inteligentnego społeczeństwa - wykładał Kellogg. - Dziedziczymy wielką tradycję, przyznaję, ale nie możemy pozwolić, żeby tradycja ciągnęła nas wstecz. Musimy przejść ponad przeszłością. Zbyt długo ignorowaliśmy żyjące w oceanach inteligencje naszej plajty. Co gorsza, wypieraliśmy się własnego wodnego pochodzenia. Ewolucja jest cykliczna, Chaos. Rozumiesz?
-- Co się stało z twoimi ciężarówkami, Kellogg? - Było to coś więcej niż tylko śmiałe stanowisko; głód wręcz zabijał Chaosa. - Nie ma więcej żarcia w Denver?
- Zamierzamy zaludnić ogród, Chaos. Jestem tutaj, aby pokazać, jak należy to uczynić. Tym razem musi być to zrobione inaczej. Bomby okradły nasz świat ze znaczeń i naszym zadaniem jest ponownie w nie zainwestować. Nowe symbole, nowe przesądy. To właśnie ty, Chaos. Ty jesteś nowym przesądem.
- Już nigdy więcej - odparł Chaos, zdumiewając sam siebie. - Wyjeżdżam. Nie zostanę tutaj ani chwili dłużej.
- Zaczekaj chwilę - powiedział Kellogg. - Nie mów jak szaleniec. Nie możesz teraz odejść.
- Nigdzie indziej nie może być gorzej - rzekł Chaos. - Radiacja zanika.
- Nie mówię o promieniowaniu... Tłumek cofnął się nagle od ognia, ktoś jęknął. Edge poklepał grubasa po ramieniu.
- Hej, Kellogg - odezwał się słabym głosem. - Spójrz no...
Klatka piersiowa zwierzęcia otworzyła się w ogniu - żywa od białoróżowych robaków. Kiedy wysypały się ze swej jamy, syczały i skwierczały w płomieniach, opryskując mięso swoim sokiem.
- Cholera - powiedział cicho do siebie Kellogg.
Melinda Self podbiegła z powrotem do Chaosa i nieśmiało zawinęła palec wokół szlufki jego paska. Przez tłum przeszedł pomruk.
- Łapcie ich!
Zanim Chaos zdołał cokolwiek zrobić, ramiona miał wykręcone do tyłu, a na plecach poczuł czyjeś kolana. Edge pochwycił wyrywającą się dziewczynkę i pchnął ją na piasek, pod nogi Kellogga. Chaos kopał tłoczących się za nim ludzi, lecz bez najmniejszego rezultatu. Na kark spadły mu pięści. Szarpnął się mocniej i został wciśnięty twarzą w piach.
- Chciałeś wiedzieć, co się stało z moimi ciężarówkami zaopatrzeniowymi? Sabotaż, ot co. Ktoś je wysadził w powietrze pięć mil od miasta. Ci, którzy uszli z życiem, opowiedzieli, że zostali zaatakowani z nieba. Jakiś rodzaj powietrznego ataku. Czy to nie miało czegoś wspólnego z tobą, Chaos?
- Nie.
- No cóż... a kto, twoim zdaniem, mógłby to zrobić?
- Nie mam pojęcia.
- Wydaje mi się, że wyśniłeś to sobie, mój przyjacielu. Właściwie jestem całkiem pewien. Tego ranka stara kobieta znalazła leżący obok autostrady but, a w bucie było jedzenie. Zamierzamy ci za to zapłacić, Chaos. Zjemy twoją przyjaciółeczkę.
Tłum zareagował na to oświadczenie niczym sfora doskonale wytresowanych psów. Utopijne sny zostały zapomniane; zionąc złością, rozciągnęli dziewczynkę na ziemi.
- Hola! - zawołał Kellogg. - Nie zniszczcie jej skóry! Chcę ją sobie zawiesić na ścianie. Zróbmy to dobrze, dodając nieco marynaty.
Melinda Self zaczęła krzyczeć i jeden z mężczyzn położył dłoń na jej ustach, wykręcając dziewczynce głowę do tyłu. Chaos usiłował wstać, ale ktoś postawił na nim nogę. Ci przy ogniu popatrywali na spalone, czerwone mięso na rożnie.
- Powstrzymaj to, Kellogg - powiedział Chaos. - Posuwasz się za daleko.
Czuł się oszukany. Tego nie było w gwiazdach. Nigdy nie śnił o kanibalizmie.
- Zbyt daleko, co? Powiedziałbym raczej, że nie dosyć. Może powinniśmy ją najpierw podtuczyć? Zobaczmy, może mogłaby zjeść ciebie...
- Temu nie będzie końca - stwierdził Chaos. - W końcu zabraknie ci wszystkiego, bez względu na to, co zrobisz. Kiedy to nastąpi, zjedzą i ciebie - jego napięty głos załamał się nagle. - Ty draniu!
Kellogg uśmiechał się przez dłuższą chwilę, napawając się tą sceną. Melinda Self uwolniła z uścisku głowę i pluła na piasek. Tłum czekał. Byli rękami Kellogga, jak zawsze.
- Okay, Chaos, złapałeś się na mój bluff. Żartowałem tylko. To wszystko było zbyt łatwe, wiesz? Jestem tobą rozczarowany. 
Nawet nie zorientowałeś się w moich kompetencjach - podniósł rękę i uszczypnął policzek Melindy. - Żartujesz? Nie zjadłbym małego, ślicznego dziecka. Znasz mnie przecież na tyle, stary.
- Wiem, że jesteś chory na umyśle. Kellogg wydął spalone słońcem policzki, zacisnął dłoń w pięść, a potem otworzył ją powoli, palec po palcu.
- Nie wystawiaj mnie na próbę - powiedział. - Nikt nikogo nie zjada w Małej Ameryce, Chaos. Nie wiem, jak to jest u waszych ludzi w Hatfork, ale tutaj się to nie zdarza.
- To ją puść.
Kellogg potrząsnął głową.
- Musimy pogadać, Chaos. Od dłuższego czasu powinniśmy. Ona stanowi gwarancję, że mnie wysłuchasz - ponownie się odchylił na krześle, a pustynny zachód słońca płonął wokół jego głowy jak aureola.
- Zabierz ją do miasta - powiedział. - Ty ją weź, Edge. Nie zrób jej krzywdy.
Pogrzebał w kieszeni i wydobył klucz, który wręczył Edge'owi.
- Mój magazyn. Idź i otwórz kilka puszek. Niech wszyscy jedzą. Dziewczynka też. Włochata czy nie, pokażemy staremu Chaosowi, że wiemy, jak się traktuje damę.
Ktoś kopnął Chaosa w głowę, przewracając go na ziemię. Tłum popędził Melindę Self po stopniach w górę, w stronę samochodów. Silniki zastartowały. Chaos podniósł się na nogi i wypluł piasek z ust. Zostali z Kelloggiem sami. Grubas stał na skraju dołu, szczając do ognia. Spojrzał na Chaosa i uśmiechnął się, a potem zapiął suwak w dżinsach.
- Chodź no tu, Chaos. Wstąp do mego biura.
Odwrócił się i odszedł od ogniska, przystając przy obmurowaniu zbiornika.
Chaos strząsnął piasek z koszuli i pobiegł za Kelloggiem. Odczuł nagłą chęć rzucenia się na te szerokie, zadowolone z siebie cielsko, ale nie miał pewności, czy zdołałby zrzucić tego wielkiego głupca na dół. Czuł się chudy i wyczerpany, niczym kawałek wyrzuconego na brzeg drewna.
Kellogg usiadł na krawędzi betonu. Pogmerał w kieszeni koszuli, wydobył z niej na wpół wypalone cygaro i nie zapalone włożył do ust.
- Dlaczego ty zawsze przychodzisz rozmawiać ze mną taki pobudzony, Chaos? Już mnie nie lubisz? Tkwimy w tym razem, pielgrzymie. Wiesz o tym przecież, no nie? - skrzywił się, a cygaro nieco opadło. - Przepraszam, stary, jeżeli zachowałem się trochę jak szaleniec. Kiedy powiedziałeś, że wyjeżdżasz, niemal pękło mi serce.
Chaosa ogarnęło zdumienie. Kellogg starał się wzbudzić w nim poczucie winy. A potem przypomniał sobie plotkę, jaką usłyszał tydzień temu u Siostry Earskin.
- To prawda, co słyszałem?
- Co takiego?
- Że nie byłeś nikim więcej, jak tylko handlarzem częściami zamiennymi do samochodów, i jeździłeś jako komiwojażer półciężarówką, pełną darmowych świec zapłonowych?
Kellogg uśmiechnął się sarkastycznie, wyraźnie zaniepokojony.
- Z ręką na sercu, Chaos, teraz naprawdę tego nie pamiętam. Ale przypuszczam, że tak. Jakie to ma dla ciebie znaczenie? Chaos milczał.
- Jesteś zbyt skoncentrowany na tym, co było przedtem, chłopie. Jakby to kogokolwiek obchodziło. Mam na myśli to, czy pamiętasz, co było wcześniej? Naprawdę pamiętasz?
- Nie - przyznał Chaos.
Nienawidził tego pytania za każdym razem, kiedy je słyszał.
- Daj spokój, Chaos. Kim byłeś wcześniej? Co robiłeś, kiedy spadły bomby?
- Nie wiem - powiedział Chaos. - Nie pamiętam nawet, jak się nazywałem. Wiesz o tym.
- Okay - Kellogg przerwał, by zapalić cygaro. - Łatwiejsze pytanie. Jak dawno temu to było?
Mózg Chaosa rozpływał się, gdy usiłował sobie przypomnieć.
- Nie wiem - stwierdził znowu. - Ale ty pamiętasz, prawda?
- Nie. - Kellogg dmuchnął filozoficznie dymem, który uniósł się pod ciemniejące niebo. - Ale lubię myśleć, że nie ma nic, co byłoby warte zapamiętania. Wszystko było takie, jak teraz. To tylko wrażenie, że wcześniej było inaczej; lokalne wrażenie. Cały świat ma deja vu.
Teraz Chaos znalazł się na pewniejszym gruncie. Z powrotem na gruncie zwariowanych teorii grubasa.
- Te wszystkie rozwalone rzeczy dookoła, Kellogg, to nie jest wrażenie. Puszki z jedzeniem w dawnych magazynach. I sposób, w jaki rozmawiamy, pełen słów dotyczących przedmiotów, które nie istnieją. Mogę nie pamiętać swojego imienia, ale wiem, że zbiornik jest po to, aby była w nim woda.
- W porządku, w porządku. Mówię tylko, że to nie jest takie proste, jak sobie myślisz. Chodzisz wokoło, wyciągając wnioski z tych wszystkich poniewierających się tutaj klamotów, i myślisz, że łatwo jest dojść z punktu A do punktu B. Jednak nawet się nie zbliżyłeś - wyjął cygaro z ust. - Nie znam odpowiedzi, Chaos, ale wiem więcej od ciebie, ponieważ nie boję się zajrzeć w siebie, do swego wnętrza, przyjmując na swoje barki trochę odpowiedzialności. Podczas gdy ty nie wiesz nawet połowy tego, co ja.
Znowu temu uległ. Kolejnej zbijającej z tropu, rozpaczliwej rozmowie z Kelloggiem. Bolał go brzuch.
- Co mi chcesz powiedzieć?
- Posłuchaj, Chaos. Jesteś taki jak ja, wiesz o tym? Należymy do tego samego gatunku. Jedyna różnica polega na tym, że ja o tym wiem, a ty nie.
Chaos poczuł się zmęczony.
- Odchodzę, Kellogg. Nieważne, co powiesz. Już nigdy więcej nie będę śnił twoich snów.
- Śnić moje sny? Co? - prysnął śliną. - Nie możesz odejść. Nie rozumiesz tego? Jesteś niezwykle ważny.
- Nikt nie jest tutaj potrzebny, z wyjątkiem - być może - ciebie. Poza tym, ja nie chcę być potrzebny. Pragnę wyjechać.
- Posłuchaj - powiedział Kellogg poważnie, dźgając cygarem powietrze. - Znienawidzę to miejsce bez ciebie, partnerze. Nie wiem, co się ze mną stanie, jeżeli wyjedziesz.
- Znowu mieszasz sny z rzeczywistością, Kellogg. Jestem ważny tylko w snach. Używasz mnie jako symbolu. Żywy człowiek nie jest do tego niezbędny. Dasz sobie radę beze mnie; przyrzekam, że nie będę się skarżyć.
Kellogg potrząsnął głową.
- Przykro mi z powodu snów. Wyeliminuję je, przyrzekam. Chryste, Chaos, jeżeli chodzi tylko o sny, powinieneś coś powiedzieć. Ale tak czy inaczej, koniec z nimi, przysięgam. I słuchaj: od teraz będziemy równorzędnymi partnerami, tak jak powinniśmy być nimi od początku.
- Co?
- Widzę, że nie masz spokoju w Hatfork. W istocie przewidziałem, że do tego dojdzie. Liczyłem na to. Nadszedł czas, byś wspiął się wyżej i, nie dając się wodzić za nos, zaczął domagać się podziału władzy, stary - a nie po prostu odchodził. Nie wtedy, kiedy znalazłeś się na krawędzi spraw, wielkich spraw. Do diabła, ja też jestem zmęczony, a zostało mnóstwo pracy. Jestem gotów do przekazania ci pałeczki.
- Zwariowałeś, Kellogg. - Chaos odwrócił się i ruszył w poprzek zbiornika, w kierunku stopni prowadzących do jego samochodu.
Kellogg poszedł za nim przez piach, dysząc ciężko. Złapał Chaosa za ramię.
- Brakuje ci niezbędnych informacji, chłopie. Jezu, zwolnij. To, co robię - to, co robimy tutaj razem - nie może zostać tak po prostu rozdzielone. Sny nic nie znaczą, są tylko ozdobą. Ty także możesz to robić, jeśli spróbujesz, ale nie w tym problem. Sny nie stanowią sedna sprawy. Jesteś graczem w tym, co się tutaj dzieje, zawodnikiem na pierwszej bazie. Nie możesz odejść. Bez ciebie wszystko się zawali.
Chaos zatrzymał się i odwrócił.
- Chcesz powiedzieć, że jest tutaj coś takiego, co należy powstrzymać przed upadkiem? Coś, co nie zawaliło się dawno temu? Do rzeczy, Kellogg. Jeżeli jest jakaś rzecz.
- Posłuchaj. - Tamten postukał Chaosa w klatkę piersiową. - Bomby nigdy nie spadły! To jedna wielka bzdura, coś, co ty i ja wymyśliliśmy, aby wytłumaczyć cały ten bałagan. Stało się coś innego, coś dużo bardziej skomplikowanego. Rozumiesz? Bomby nie spadły.
Była już prawie noc. Na zachodzie niebo nadal płonęło różem, ale nad ich głowami pojawiały się gwiazdy. Od strony solnych płaszczyzn dmuchnął wiatr. Chaos usiłował strząsnąć z siebie słowa Kellogga i skoncentrować się na samochodzie, wodzie i pożywieniu. Na wydostaniu się stąd.
- Promieniowanie - powiedział. - Ta dziewczynka ze mną, mutanci. Co z tym? Skąd to wszystko się wzięło, skoro nie było bomb?
- Stało się coś tajemniczego. Ale to nie były bomby. Nie odbyło się to tak, jak myślisz. Ile lat ma ta dziewczynka? Dwanaście, trzynaście? Nie jesteśmy tutaj tak długo.
Chaos poczuł się oburzony faktem, że Kellogg i wszyscy ci ludzie wybijali dziury w jego rzeczywistości.
- A ile czasu tu jesteśmy? - zapytał.
- Nie mam, kurwa, zielonego pojęcia - uśmiechnął się Kellogg.
- Nie rozumiem.
- Sądziłem, że mutanci są jednym z twoich błyskotliwych pomysłów. Dlatego umieściłem cię w Hatfork. Pomyślałem, że to twoja działka, że lubisz ten rodzaj rzeczy.
Chaos potrząsnął przecząco głową.
- Znowu mieszasz. Nazwałeś mnie Chaosem, ale to nie ma ze mną nic wspólnego. Ochrzczenie mnie Chaosem nie powoduje. że pewne sprawy stają się moją winą. To tak, jakby nazwać kogoś Radością, a potem wierzyć, że wszyscy wokół będą szczęśliwi.
Wspinał się nadal do samochodu, a Kellogg gnał u jego boku.
- Nie odejdziesz, co? Jezu, nie mogę uwierzyć, że do tego doszło. Ty i ja, Chaos. Kellogg i Chaos, Chaos i Kellogg...
O, cholera. Okay, słuchaj: jeżeli chcesz, wyjedziemy razem. Zobaczymy, czy gdzie indziej nie będzie nam lepiej. Rozbijemy nowe namioty, wiesz. Gdzieś, gdzie jest więcej możliwości. Gdzie sprawy nie są tak kurewsko beznadziejne, by zacząć od nowa. To wszystko nie jest naszą winą, wiesz o tym. To miejsce było już wyschnięte, zanim tu przybyliśmy. Chaos milczał.
- Jak daleko odjedziesz beze mnie? - zapytał Kellogg ze złością. - Jesteś zbyt surowy, zawsze byłeś. Pełen możliwości, ale nieogładzony. Potrzebujesz mnie. Poza tym, spójrz - pognał do swojego samochodu, który stał zaparkowany kilka stóp od wozu Chaosa.
Podzwaniając olbrzymim pękiem kluczy, otworzył bagażnik.
- Popatrz, gotowy do drogi. Nie mów mi, że pomyślałeś o wszystkim. Nie, żeby to było konieczne. Jestem pewien, że znalazłbyś sposób. Odleciałbyś stąd prawdopodobnie na pierdolonym latającym dywanie, gdybyś się uparł, ale sedno tkwi tutaj. Popatrz. Spójrz, proszę.
Chaos nie mógł stłumić ciekawości i podszedł do samochodu Kellogga, który rozpostarł ramiona, niczym prezentujący nagrody gospodarz teleturnieju. Bagażnik wypakowany był kocami, narzędziami, flarami, pojemnikami z wodą, puszkami jedzenia i zapasowym kanistrem z benzyną. Niektóre z puszek zawierały karmę dla psów, ale nadal robiło to imponujące wrażenie. Kellogg odstąpił w bok, pozwalając Chaosowi napawać się widokiem.
- Co o tym myślisz? Jeżeli chcesz odejść, dlaczego nie zrobić tego z fasonem? Ty i ja, chłopcze. Babe i Iron Man. Bud i Lou...
Chaos wyjął z bagażnika puszkę peklowanej, wołowej mielonki i rozejrzał się za otwieraczem do konserw. Zamiast tego znalazł łyżkę do zmieniania opon. Poruszając się z drapieżnym spokojem, włożył ponownie puszkę do bagażnika i zacisnął mocniej dłoń na stalowym pręcie.
- Zbyt głodny, aby myśleć? Nie krępuj się. Zjedz to. Przełamiemy się chlebem...
Chaos zamachnął się łyżką z szerokiego backhandu i walnął cicho i solidnie Kellogga w czaszkę. Grubas cofnął się, potykając, i podniósł ręce do skroni.
- Och, och, cholera! Co ty robisz, chłopie? Jezu, to boli! Człowieku, kręci mi się w głowie...
Ponownie zamachnął się żelazem, ale Kellogg zasłonił się ramieniem. Chaos poczuł w dłoni odbite uderzenie. Walcząc z mdłościami, odrzucił w bok łyżkę, wyjął klucze z zamka bagażnika i zatrzasnął go.
Kellogg ukląkł na piasku.
- Chaos, złamałeś mi rękę. Nie mogę uwierzyć w to, co teraz robisz, w ten stan rzeczy; to po prostu sprzeciwia się zdrowemu rozsądkowi...
Chaos usiadł na miejscu kierowcy i uruchomił samochód Kellogga. Silnik zagłuszył słowa grubasa. Poklepał kieszeń, aby się upewnić, że ma tam kluczyki od własnego auta i Kellogg nie będzie mógł wziąć jego wozu i pojechać za nim. Potem ruszył z powrotem do miasta.
Mieszkańcy Małej Ameryki siedzieli na stopniach Ratusza, wyjadając coś z puszek, podnieceni i rozgadani. Tuziny ich, więcej, niż zebrało się przy ognisku. Był tam i Edge, siedzący i otaczający ramieniem Melindę Self. Ktoś wystukiwał jakiś rytm o stopnie, ktoś inny śpiewał. Chaos słyszał, jak mruczą jego imię, kiedy podjeżdżał. Zatrzymał się na środku ulicy, ale silnik pozostawił na chodzie i nie wysiadał.
- Hej, Chaos - zawołał Edge. - Czemu jesteś w samochodzie Kellogga?
- Posłał mnie tutaj - odparł Chaos. - Żebym zabrał dziewczynkę.
- Jego autem?
- Powiedział, że chce, aby podróżowała z fasonem. Mój samochód nie jest odpowiednio dobry. Och, możesz mi ją tu przyprowadzić? Okazało się, że jest ważniejsza, niż myślisz.
- Nie rozumiem. Gdzie jest Kellogg?
- Czeka na nas, więc chodź. Chce cię widzieć natychmiast. I małą. Przyprowadź ją tutaj, dobra?
- Dlaczego?
- Ona jest, no, człowiekiem-foką. Pierwszą z nowej rasy, o której mówił Kellogg. Ziemnowodna, znasz to słowo, Edge? Pasuje do lądu i do wody. Kellogg nie chce, żeby jej ludzie wściekli się na nas, więc przestań pieprzyć. Powiedział, że to bardzo ważne, że my, no, stoimy po stronie ludzi-fok.
Edge pognał w dół, bardzo podniecony, holując Melindę Self.
- Mówiłem ci, Chaos, co nie? Tym razem Kellogg zamierza coś zrobić, ten-jak-mu-tam, cały nowy „paradygmat”. Mówiłem ci.
Przyciągnięci rozmową małoamerykanie zaczęli dryfować w dół schodów, w stronę samochodu.
- Obejdź auto - powiedział Chaos napiętym głosem. Sięgnął i otworzył drzwi od strony pasażera.
- Mogę pojechać z tobą? - spytał Edge. - Nigdy nie siedziałem w wozie Kellogga.
- No, nie wiem, Edge. Kellogg nic nie mówił na ten temat. Lepiej weź swoje auto.
- Tak, tak, w porządku, w porządku.
- Poza tym chce, żebyś wydał więcej puszek. Wyczyść kryjówkę, to są jego własne słowa. Weź tych ludzi, żeby ci pomogli, Edge. Potem pojedź do zbiornika. Ja i Kellogg będziemy tam na ciebie czekać.
- Konserwy? Wyczyścić magazyn?
- Kellogg chce coś dać ludziom-fokom. Prezent pokoju. Pospiesz się.
- Okay, okay.
Melinda Self wsiadła do samochodu, Chaos sięgnął przez nią i zatrzasnął drzwiczki.
- Dobra - stwierdził Chaos, machając na tłum, aby odstąpił od auta. - Zobaczymy się później.
Grzmiąc silnikiem, objechał miejski plac i skierował się z powrotem w stronę zbiornika. Kiedy skręcił za róg, znikając z pola widzenia ludzi zebranych pod Ratuszem, przeciął ulicę i pojechał w kierunku autostrady. Skóra na karku cierpła mu ze strachu, ale we Wstecznym lusterku nie pokazał się żaden ścigający go samochód.
Prawie pewien, że po drugiej stronie wpadnie w zasadzkę, skręcił w tunel, ale pochylnia wyjazdowa okazała się wolna. Nie spojrzał ani razu na dziewczynkę, zanim nie znaleźli się o dobrą milę od miasta. Siedziała, wyglądając przez okno i nie sprawiając wrażenia zaniepokojonej. Na jej nosie perliły się kropelki potu. Kiedy spostrzegła, że patrzy na nią, uśmiechnęła się i powiedziała:
- Jedziemy w przeciwną stronę.
- Wiem - odparł. - Jeżeli wrócę, zabiją mnie. Masz ochotę na małą przejażdżkę?
- Sądzę, że tak.
- Będziesz tęskniła za rodzicami?
- Nie wiem - uśmiechnęła się ponownie i wzruszyła ramionami.
- Wyślemy im pocztówkę.
- Co to jest pocztówka?
- Nieważne.
Po kolejnej mili zjechał na pobocze, zatrzymał samochód i powędrował do bagażnika. Wyjął kilka puszek jedzenia, otwieracz i plastikowy pojemnik z wodą i rzucił to na przednie siedzenie. Melinda zajęła się jedną z puszek i otwieraczem. Wypił wielki łyk wody i uruchomił silnik.
- Przez dłuższy czas nie chcę się zatrzymywać - powiedział. - Mogą jechać za nami. Otwórz coś do jedzenia.
Kierując wyciągniętymi przed siebie łokciami, pokazał jej. jak używać otwieracza. Zjedli żarłocznie jedną puszkę, a potem drugą. Poczuł mdłości i myślał przez chwilę, że był to jakiś podstęp, że pożywienie zostało zatrute lub zaprawione narkotykiem, i że Kellogg pojedzie za nimi, aby ich zgarnąć, kiedy stracą świadomość. Ucieczka okazała się zbyt łatwa. Ale nie, jedzenie było w porządku. To tylko jego skurczony z głodu i wysuszony zanieczyszczonym alkoholem żołądek tak reagował. Wypił jeszcze trochę wody i uczepił się kierownicy.
W górze pojawił się księżyc, oświetlając płaszczyznę pustyni. Autostrada przypominała położoną na niej, rozsypującą się czarną pręgę - gdzieniegdzie znikającą całkowicie pod piaskiem, gdzieniegdzie ostro zarysowaną, wznoszącą się w skalistych gardłach czy ponad wyschniętym strumieniem. Księżyc, żółta gęba przesłonięta mgłą, uciekał do tyłu tak szybko, jak jechali. Dziewczynka zasnęła na siedzeniu obok niego, objąwszy się ramionami, a wiatr rozwiewał jej brązową sierść.
Jechał przez całą noc, a potem przez następny dzień i nie zasnął, aż dopiero kolejnej nocy.
Mieszkał w domu nad jeziorem. Była tam łódź przywiązana do pomostu, a w pokoju stał komputer. Czekał, aby kobieta, którą kochał, porzuciła pracę w mieście i zamieszkała z nim tutaj. Tymczasem co noc rozmawiali przez telefon. Czasami zastanawiał się, czemu nie mogłaby zostać z nim w tym domu i wykonywać swoją pracę za pośrednictwem komputera, ale podejrzewał, że przyczyną jest to, za co jej płacili - bycie w mieście. Był więc cierpliwy.
Spędzał swój czas na łodzi, w ogrodzie lub w domu, zaprawiając się prochami. Narkotyki, które lubił, wprawiały go w stan podwyższonej świadomości oraz nerwowości, i tylko okazjonalnie sprowadzały nań wizje. Bardzo wystrzegał się halucynacji. Był najszczęśliwszy, kiedy prochy trzymały go w stanie ostrego pobudzenia i na skraju jakiejś rozległej świadomości - ale tylko na jej krawędzi. Nie chciał wyczerpywać dostarczanych przez nie wrażeń. To wydawało się więcej warte od każdej jaźni.
Kiedy wrócił do komputera, poczuł, że coś jest nie w porządku. Maszyna nazywała go Everettem, z całą pewnością niewłaściwym imieniem, ale nie potrafił pomyśleć o tym prawdziwym. Kiedy komputer po raz drugi wypowiedział to imię, zdecydował się odpowiedzieć.
- Tak?
- Czekałem na ciebie, Everett. Gdzie się podziewałeś? Bardzo długo nie mogłem cię znaleźć.
- Kim jesteś?
- Zapomniałeś? Ja także nazywam się Everett. Dawno temu dałeś mi do rozwiązania kilka problemów. Pracowałem nad nimi i, jak sądzę, uzyskałem pewne odpowiedzi. Ale najpierw powinieneś mi powiedzieć, co pamiętasz.
- To jest mój dom - odparł. - Mam na imię Everett.
- Tak.
- Co się stało?
- Nie jestem jeszcze pewien. Popracuję nad tym w przyszłości. Sądzę, że być może śnisz. Albo przekroczyłeś dawkę i masz halucynacje. Lub jest to retrospekcja. Po prostu wspomnienie czegoś. Nic ważnego. Albo problem kryje się we mnie: wyłączyłeś mnie? Czy to jakiś rodzaj testu, Everett? Nie wiem, co dokładnie poszło źle, ale to już tak dawno temu...
Odszedł od komputera i wyszedł z domu, kierując się do samochodu. Auto było napędzane energią światła i stało na słońcu od bardzo dawna, całkowicie naładowane. Pomyślał, że mógłby się przejechać. Przycisnął dłoń do zamka, który rozpoznał jego linie papilarne; drzwi wozu otworzyły się i silnik ruszył cicho. Wsiadł i stwierdził, że obok niego ktoś siedzi. Mała dziewczynka, w wystrzępionych dżinsach i podkoszulku, z pięknymi, brązowymi włosami, porastającymi całe ciało oraz większość twarzy.
- Cześć - powiedziała. - Zamierzasz się przejechać?
- Tak myślę.
- Mogę pojechać z tobą?
- Sądzę, że tak - odparł. - Ale co na to twoi rodzice?
Dziewczynka wzruszyła ramionami i w tym momencie Chaos obudził się. Siedziała obok niego, tak jak we śnie, ale nadal znajdowali się na pustyni, w samochodzie Kellogga. Słońce wznosiło się nad nimi, wypełniając pojazd światłem. Chaos czuł ogromne pragnienie. Znalazł na siedzeniu butelkę i napił się.
- Cześć - powiedziała dziewczynka. Melinda, przypomniał sobie, Melinda Self.
- Czy dawno temu się obudziłaś?
- Niezbyt. Możesz jeszcze pospać. Nie przeszkadza mi to.
- Nie. Chcę jechać dalej.
- Mogę wziąć więcej jedzenia?
Dał jej klucze od samochodu, a ona obeszła go i otworzyła bagażnik. Chaos tarł oczy i zerkał na autostradę za nimi. Był teraz przekonany, że małoamerykanie nie podążyli ich tropem. Zastanawiał się, co sobie pomyśleli, znajdując Kellogga leżącego z rozbitą głową i krwawiącego obok zbiornika, oraz rozważał, co sam Kellogg miał im na ten temat do powiedzenia.
Wróciła Melinda, obładowana puszkami z żarciem. Wywaliła je na siedzenie, a potem otworzyła jedną.
- Śniłem - powiedział. - Ale nie sen Kellogga. Swój własny, mój pierwszy własny sen.
- Uhum.
- Całkiem odmienny - ciągnął. - Jakbym był kimś innym. Wszystko było inne. Miałem komputer, który ze mną rozmawiał i samochód z bateriami słonecznymi...
- Ja też śniłam o aucie.
- To było inne - powiedział znowu. - Wykonane z plastiku, jak sądzę, i nie miało kluczyków, jak to. Nie wiem, ale wyglądało bardziej na wózek golfowy.
- Uhum. Także je śniłam. Chociaż ono nie jeździło. Była tam woda i wszędzie drzewa. Wyszedłeś z domu...
Chaos siedział w milczeniu, przyswajając to sobie. Sen dziewczynki pokrywał się z jego snem. Efekt Kellogga, ale bez Kellogga. Być może jednak tej małej wydawało się to normalne; nigdy nie śniła własnych snów, więc nie wynikało to z jej winy. Kiedy Kellogg został za nimi, przywarła po prostu do tego, kto był najbliżej. Przypomniał sobie grubasa mówiącego o tym, że efekt snu to nic takiego, że Chaos sam mógłby to robić, gdyby się postarał. Ale stanowiło to jedną z milionów rzeczy, jakie Kellogg powiedział, zaprzeczając sobie na każdym kroku. Grubas miał jednak rację co do jednego - że istnieje mnóstwo spraw, których Chaos nie rozumie. A co z samym snem? Co on oznaczał?
- Czy to wyglądało tak, jak było przedtem? - spytała Melinda.
- Nie - odparł szybko. - To tylko sen. Zapomnij o nim.
- Okay.
Chaos uruchomił silnik, wyjechał na autostradę i ulokował się na innym pasie jezdni. Melinda wyrzuciła przez okno pustą puszkę i schowała otwieracz do schowka na rękawiczki.
- Chociaż to źle - stwierdziła po chwili.
- Co takiego?
- Chciałabym tam być. Podobało mi się.
Mnie też, pomyślał Chaos impulsywnie, ale nie powiedział tego. A potem przypomniał sobie resztę snu, wrażenie samotności i stwierdził: ona nie zna całej historii. Wszystko, co widziała, ograniczało się do samochodu, jeziora i lasu. Dla niej to był raj. Ale nie śnili o raju. Istniały rzeczywiste problemy związane z tym miejscem. Żywił co do tego głębokie przekonanie.
Dlaczego zatem tak wściekle pragnie tam wrócić?
Jechali przez całe przedpołudnie, zanim słońce nie stanęło w zenicie. Przed nimi pustynia przeradzała się w góry. Przejechali obok szeregu miasteczek, ignorując tablice i zjazdy z autostrady. Melinda węszyła i zezowała na odległe zabudowania, ale Chaos nawet tam nie spojrzał. Nigdy nie zjechali z autostrady. Kiedy odczuwali głód, zatrzymywali się i przeszukiwali bagażnik, a gdy poziom paliwa spadł znacznie, Chaos przelał do baku paliwo z kanistra Kellogga. Odlał się u podpory tablicy reklamowej, a Melinda przeszła na drugą stronę autostrady i kucnęła w piasku.
Minęli wiele porzuconych samochodów, ale żaden nie stał na jezdni. Ostatni znak ludzkiego życia pozostał za nimi w Małej Ameryce.
- Zabraknie nam paliwa - powiedział.
- Wyrzuciłeś moją rurkę - odparła.
- W bagażniku jest inna.
Podjechali do następnego samochodu i opróżnili jego zbiornik. Do zachodu słońca ujechali połowę dystansu dzielącego ich od gór. Mgła przed nimi mieniła się zielenią, a wiatr u podnóża gór okazał się zimny. Chaos zatrzymał samochód za zamkniętą na kłódkę blaszaną szopą, stojącą tuż obok autostrady, i przygotował niewielkie ognisko. Melinda wyjęła puszkowany obiad i wodę z bagażnika, ale kiedy nadeszła noc, spali ponownie w samochodzie; on na tylnym siedzeniu, a ona z przodu.
Znowu śnił o domu nad jeziorem, ale tym razem pozostawił komputer samemu sobie. Nie był gotów na usłyszenie tego, co miał mu do powiedzenia, do przyjęcia jego teorii; wydawało się to zbyt podobne do słuchania Kellogga. Kiedy się obudził, słońce stało wysoko, a dziewczynki nie było w samochodzie. Wysiadł z auta, obiecując sobie nie wspominać snu.
Nie znalazł jej nigdzie w zasięgu wzroku. Albo znowu poszła na drugą stronę autostrady, albo powędrowała pustynią, poza krzaczaste wzgórza na północy. Przepłukał usta wodą i wypluł ją na piasek, a potem odszedł na bok, aby odlać się na ścianę budy. Jego mocz bębnił o aluminium i nie usłyszał jej głosu, zanim nie skończył sikać.
- Przestań - zawołała z wnętrza. - Przecieka. Okrążył szopę i znalazł wywinięty płat aluminium, który pozwolił jej wejść do środka.
- Patrz no tylko - powiedziała, wysuwając głowę z otworu. - Musisz to zobaczyć. Właź.
Pociągnął za blachę, uważając, aby nie skaleczyć sobie dłoni, aż powiększył wejście do tego stopnia, że mógł wczołgać się do wnętrza.
- Popatrz. Samochody.
Hangar przypominał pozbawioną podłogi muszlę, opartą na zagrzebanych w piasku betonowych słupkach, wystarczająco dużą, aby pomieścić dwa auta. Kiedy jego oczy przywykły do mroku, dojrzał przyczynę jej podniecenia: były dokładnie takie, jak samochód z jego snu. Krótkie, przysadziste, wykonane z jakiegoś lekkiego plastiku, z panelami baterii słonecznych. I z indykatorami linii papilarnych zamiast zamków. Oba wyglądały na nowe, a ich powierzchnie połyskiwały w słabym świetle wnętrza hangaru.
Melinda uśmiechnęła się, zadowolona z siebie.
- Spójrz.
Przycisnęła rękę do płytki i drzwi otworzyły się, a silnik obudził się do życia.
- Zamknij go - polecił.
Ponownie przytknęła dłoń do płytki, drzwi zostały wessane w karoserię i samochód zamilkł.
- Jakim cudem działa w ciemności? - zapytała.
- Może ma jakiś rodzaj akumulatora czy coś w tym rodzaju - powiedział. - Nie wiem zresztą.
- Moglibyśmy nim pojechać - oświadczyła z nadzieją.
- Nie.
- Skąd się tu wzięły?
- Nie mam pojęcia - stwierdził ze złością. - Nie chcę o tym rozmawiać. Chodźmy stąd.
Przecisnął się z powrotem przez dziurę w aluminiowym poszyciu, a ona za nim. W milczeniu podzielili się kolejną puszką, a potem rozkopał pozostałości ogniska i cisnął śmieci tak daleko w pustynię, jak tylko zdołał dorzucić. Wsiedli do samochodu Kellogga i odjechali. Powstrzymał się od oglądania za siebie na hangar.
U podnóża gór znaleźli się w połowie przedpołudnia i kiedy wspinali się wyżej, zagłębiali się w mgłę. Gdy zatrzymali się przy strumieniu na lunch, chmury były ciągle półprzeźroczyste: zieleniejące wstęgi, które zdawały się przylegać do skał i drzew, a nawet do asfaltu, unosząc się jak duchy. Po południu stały się nieprzezroczyste i zamaskowały drogę, pokrywając zielonymi chorągwiami niebo, które stawało się coraz mniej niebieskie. Zieleń gęstniała wokół nich i, sprawdzając swoje położenie na drodze dzięki przypadkowym mignięciom pobocza lub barier, zwolnił tak, że auto niemal się czołgało. Góry były teraz niewidoczne, a warstwy zielonych splotów niemożliwe do przeniknięcia wzrokiem. Jechali wciąż naprzód, a strzępy dziennego światła nikły coraz bardziej.
- Podnieś szybę - polecił Melindzie, która od lunchu nie odezwała się ani jednym słowem.
Skinęła głową i posłuchała polecenia. Posuwał się teraz drobnymi skokami w chwilach, kiedy dryfująca mgła odsłaniała linie na drodze. Przód samochodu był ledwo widoczny i nawet powietrze między przednią szybą a ich twarzami zdawało się pociemniałe.
- Prawie już nie możesz jechać - stwierdziła Melinda.
- Nie - odparł. - Dobrze, że nie jesteśmy w jednym z tych słonecznych pojazdów, co? Przez tę mgłę nie przenikają żadne promienie światła.
- Nieważne - powiedziała. - Tak czy inaczej, ledwo jedziesz.
W końcu musiał stanąć. Kiedy odwrócił się, aby spojrzeć na Melindę, przestrzeń pomiędzy nimi uformowała się w zieloną smugę. Pomachała w niej dłonią, rozpraszając ją tylko częściowo.
- Wnika do środka - zauważyła.
- Samochód nie jest całkiem hermetyczny, nawet z zamkniętymi oknami.
- Może któreś z tych słonecznych aut byłoby szczelne. Roześmiał się.
- Może.
Wysiadł i stanął obok wozu. Zieloność nie miała głębi; odniósł wrażenie, jakby patrzył na kartkę papieru. Podniósł dłonie do twarzy i nie dostrzegł ich. Kiedy wiatr przywiał z gór mgłę, widoczność zanikła zupełnie. Melinda obeszła samochód i wzięła jego dłoń.
- Może powinniśmy się rozejrzeć.
- Przejdźmy się kawałek - powiedział.
- Dobrze.
Ściskając dziewczynkę za rękę, zostawił za sobą auto i trafił na wyznaczający krawędź jezdni pas żwiru. Trzymając się go, ruszyli drogą przez oślepiającą zieleń.
Kiedy siedzieli w zieloności poczekalni White Walnut, Moon ściskał kurczowo dłoń córki. Ktoś szeleścił papierami na biurku, ale minęło już ponad pół godziny, odkąd zameldował się recepcjonistce, a ona odesłała ich, aby usiedli. Wilgotna ręka córki ściskała jego dłoń; wciąż czekali. Moon słyszał mruczenie generatorów, zasilających liczne instalacje olbrzymiej budowli, i wyobrażał sobie, iż mógłby poczuć zapach rzadkiego i cennego przejrzystego powietrza.
Całe lata minęły, odkąd Moon nie widział nic prócz zieloności. Tylko laboratoria White Walnut posiadały technologię pozwalającą widzieć, a Moon nigdy wcześniej nie spenetrował tego budynku tak daleko. Jego córka w ogóle nie pamiętała widzenia. To stanowiło przyczynę jego wysiłków - sprawić, aby dostała się tutaj. Pragnął zapisać ją do szkoły w White Walnut, gdzie utalentowane dzieci zyskiwały możliwość nauki w świetle. Taki był jego plan. Ale gdyby miał zawieść, chciał, aby dostała się do wnętrza na tydzień, jeden dzień, czy choćby na godzinę. Żeby tylko zobaczyła, jedyny raz. Żeby wiedziała.
Jednakże system organizacyjny White Walnut opierał się jego wysiłkom. Biuro, dokąd obywatele mogli wchodzić z petycjami lub skargami, również było zatopione w zieloności, nie pozwalając Moonowi i jego córce nawet zerknąć na znajdujący się poza hermetycznymi drzwiami świat widzialny. A personel zachowywał się niczym głuchy mur, zbywając milczeniem jego pytania.
- Panie Moon - odezwała się wreszcie kobieta. Wziął córkę za rękę i podszedł z nią do biurka.
- Proszę za mną.
Ujęła go za ramię i powiodła obok swego stanowiska, przez znajdujące się za nim drzwi. Dźwięk ich kroków powiedział mu. że weszli do jakiegoś węższego pomieszczenia, prawdopodobnie korytarza, i poczuł nowy przypływ nadziei, iż on i jego córka zostaną wprowadzeni w światło.
Recepcjonistka odsunęła się, cofając z powrotem za drzwi, przez które przeszli, Moona zaś chwyciły za ramiona czyjeś brutalne ręce, odciągając go od córki.
- Linda! - krzyknął.
- Tatusiu!
- Cisza - powiedział ktoś w pobliżu ucha Moona. Ręce usadowiły go na krześle.
- Siedź cicho.
Moon rozróżniał głosy trzech czy czterech osób, poruszających się dokoła niego i córki.
- Co?
- Twoje oczy. Siedź cicho.
- Tatusiu?
- Wszystko w porządku, Linda. Oni cię nie skrzywdzą.
Rozległ się odgłos odrywanej taśmy. Dłonie odchyliły głowę Moona do tyłu i odgarnęły mu włosy z czoła. Wilgotny, szczypiący materiał przetarł mu powieki. Hydrogen peroxide. Potem suchy ręcznik, a później na oczach zostało mu przyklejone coś ostrego i zimnego. Moon nie rozumiał: dlaczego w zieloności zawiązują im oczy?
Słyszał, jak Linda sapie, kiedy pchali ją w stronę odległego końca pomieszczenia, a potem dłonie ponownie chwyciły go za ramiona i popchnęły w tym samym kierunku. Mężczyźni stali bardzo blisko niego, po obu bokach. Z daleka dobiegł odgłos otwieranej gumowej śluzy, a potem szum powietrza. Mężczyźni pchnęli go do przodu, przez śluzę, i wtedy Moon zrozumiał, że spowijająca mu oczy taśma nie jest opaską, a ciemnymi plastikowymi soczewkami, mającymi zabezpieczyć przed światłem jego zdegenerowane oczy o rozszerzonych tęczówkach.
Znowu widział. Ale ledwo, ledwo. Mógł dostrzec przed sobą kształty swojej córki oraz dwóch jej eskortantów, widział na suficie jaskrawe światła. Kiedy odwrócił głowę, niemal był w stanie rozpoznać rysy twarzy towarzyszących mu mężczyzn.
Popędzili go przez korytarz, a potem do windy. Elewator zatrzymał się, a drzwi otwarły. Dwóch ludzi wyprowadziło Linde na zewnątrz. Moon ruszył, by pójść za nią, ale dwaj pozostali przytrzymali go za ramiona i drzwi windy zamknęły się.
- Poczekajcie chwilę - powiedział. - Dokąd...
- Spokojnie. Musimy pogadać na osobności. Nic jej nie będzie.
- Co...
- Chcesz, żeby dostała się tutaj do szkoły, więc musi przejść pewne testy - uścisk na jego ramionach wzmógł się boleśnie.
Moon pomyślał, że to nie jest w porządku. Chciałem być z nią, kiedy po raz pierwszy przekona się, co to znaczy widzieć; pragnąłem dzielić z nią ten moment. Nie miał jednak na myśli tego ekranującego mroku. Pragnął zadziwić ją światłem.
Winda opadła na następny poziom i drzwi otworzyły się, a oni poprowadzili Moona kolejnym korytarzem, do nie umeblowanego gabinetu. Wysilał się, chcąc przez plastikowe soczewki ujrzeć jakieś szczegóły ich twarzy lub ubrania, ale nie dostrzegał nic poza rozmytymi sylwetkami. Wniesiono krzesła; posadzono go na środku pokoju, plecami do drzwi.
- Moon - powiedział jeden z mężczyzn. - Podałeś nazwisko Moon...
- Tak...
- Ale nigdy o tobie nie słyszeliśmy. Używasz jakiegoś innego nazwiska?
Z wahaniem sięgnął w górę, aby zerwać przyklejoną do nosa taśmę. Chciał widzieć, kto go przesłuchuje.
- Natychmiast zabierz ręce od twarzy. Dobrze; trzymaj dłonie na udach. Powiedz nam, jak się naprawdę nazywasz.
- Moon - odparł. Mężczyzna westchnął.
- Jeżeli Moon jest twoim prawdziwym nazwiskiem, chcemy poznać to, którego używałeś wcześniej. Nie mamy tu żadnego Moona.
- Dlaczego to robicie?
- O, nie - powiedział tamten. - Dlaczego ty to robisz? Przychodzisz tutaj z nieprawdziwym nazwiskiem, z fałszywą
córką i za wszelką cenę starasz się dostać do środka. Jesteś nieszczery, Moon. Chcemy wiedzieć, skąd się wziąłeś. Twoje ubranie śmierdzi, wiesz o tym? Cuchniesz, jakbyś mieszkał w lesie. Dlaczego tak jest, Moon?
Moon skupił się, pragnąc zogniskować wzrok na siedzących naprzeciwko niego facetach. Obaj się poruszali, przechylając głowy czy zakładając nogę na nogę - lub na odwrót, zdejmując je - i nie był nawet pewny, który z nich do niego mówi. Desperacko pragnął zerwać z oczu plastikowe soczewki.
- Musiałem wydostać się z zieloności - powiedział powoli. - Zaczynałem wariować. Nie mogłem myśleć o niczym innym. Ja... zacząłem sądzić, że to pochodzi ode mnie, że tylko ze mną jest coś nie w porządku, że wszyscy inni widzą - z wyjątkiem mnie i mojej córki. Że moje szaleństwo także i ją uczyniło niewidomą. Musiałem to sprawdzić, musiałem jej pokazać...
- Okay, Moon. Wystarczy tej płaczliwej historii. Każdy myśli, że jest tym jedynym i wszyscy chcą tu wejść. To dlatego mamy w drzwiach zamki. Ale co teraz? Co sprowadziło cię z twojej nory, byś przyszedł skrobać do naszych drzwi, ze swoim lipnym nazwiskiem i tą biedną małą na dodatek?
- Co? - Moon poczuł się całkiem skołowany.
- Ujmijmy to prościej - powiedział ten drugi. - Mamy następujące pytania: Jak się nazywasz? Skąd przyszedłeś? I czego chcesz?
Ogarnęła go nagła niepewność.
- Mieszkam tutaj - powiedział. - W zieloności. Mam prawo starać się, aby Linde przyjęto do waszej szkoły.
- Mieszkasz tutaj? A co robisz?
- Ja...
- Tak?
Co z nim jest? Czy cierpi na amnezję? Poczuł rozpacz i zawód. Śmierdzi lasem, powiedzieli.
- Pracuję na farmie - wyjawił.
Było to tylko domniemanie, ale im więcej o tym myślał, tym prawdziwej to brzmiało. Wiedział, że w okolicy znajdowały się gospodarstwa rolne i wiedział wszystko o tym miejscu oraz o panujących w nim prawach. Jedynie jego własna przeszłość stanowiła białą plamę.
- Ja tylko wytwarzam pożywienie, które jecie - powiedział. - Jest równie ważne jak to, co robicie tutaj na górze. Możecie mnie znieważać, jeśli się wam podoba.
W miarę jak rosła jego wiara we wspomnienia, czuł się coraz bardziej dotknięty.
- Odnajdujemy drogę na polach, kierując się drutami ogrodzenia; powinniście kiedyś tego spróbować. Wiecie, nie jestem durnym wieśniakiem, któremu można wykręcać ramiona; przed tym nieszczęściem byłem kimś bardzo ważnym... - zamilkł na chwilę, zmagając się z pękającym obrazem. - Mieszkałem w San Francisco. A zatem, tak naprawdę, powinienem być tutaj wraz z wami. Z całą pewnością mam prawo starać się, aby Linda...
- A zatem nie pochodzisz stąd - zauważył jeden z nich. - Nie było cię tutaj, kiedy nastąpiła katastrofa.
Moon wytężył pamięć, ale przeszłość pozostała nieuchwytna. Tutaj? Oczywiście - ale gdzie to jest „tutaj”? Wszystko, co pamiętał, wszystko, co wiedział, to zieloność.
Moment. Przypominał sobie to popołudnie, kiedy wszystko uległo zmianie. Po omacku wrócił z pracy do domu i usiadł przy radiu, czekając na najświeższe wiadomości, paląc papierosy, o których nie wiedział, że będą ostatnie. „Biochemiczna trauma”, usłyszał z radia. „Ziemska atmosfera stała się nieprzejrzysta”. Potem, po jakimś czasie, nazwali to „kwitnieniem”. Jak gdyby samo niebo spleśniało. Ale wkrótce wszyscy zaczęli nazywać to tak, jak większość robiła od samego początku - zieloność. No cóż, w czasie trwania katastrofy eksperci mieli podzielone zdania; jak zwykle.
- Tak - powiedział, ledwo się słysząc. - Mieszkałem tutaj.
- Tylko że nie pod nazwiskiem Moona - uparcie twierdził mężczyzna. - Tuż po katastrofie White Walnut zarejestrował
nazwiska, adresy oraz zawody wszystkich mężczyzn, kobiet i dzieci w tym rejonie i nie było pośród nich żadnego programisty komputerowego nazwiskiem Moon ani żadnej dziewczynki. Przydziały na farmę pochodzą od nas, Moon. Wszystko pochodzi od nas. Kierujemy ludzkimi losami - tylko że ty nie masz żadnego.
Moon nie odpowiedział. Nie był w stanie.
- Zacznijmy z innej beczki - odezwał się drugi mężczyzna. - Co cię tu sprowadziło? Co się zmieniło?
- Co masz na myśli? Tamten westchnął.
- Czy podjęciu przez ciebie dzisiaj rano tej małej pielgrzymki tu, na wzgórze, nie towarzyszył żaden znak, żadna zapowiedź? Nie usłyszałeś w głowie cichego głosu? Albo czegoś podobnego?
- Nie wiem.
- Szczególnie chodzi mi o sen. Śniło ci się coś ostatniej nocy? Czy było to to samo, co zwykle?
Próbował sobie przypomnieć, ale nic nie przychodziło mu do głowy. Potrafił myśleć tylko o zieloności.
- Czy ty w ogóle śnisz? Jakie są twoje normalne sny?
Pytania zbijały z tropu. Popychały go wciąż głębiej i głębiej w mgły pamięci, aż zgubił się tam zupełnie. Siedział, a jego usta poruszały się w milczeniu, niezdolne przemówić.
Mężczyzna westchnął znowu i powiedział:
- Okay, uspokój się. Nie śnisz. Popatrz - Moon ujrzał, że tamten idzie w jego kierunku. - Ile palców widzisz?
- Trzy - Moon był wdzięczny za pytanie, na które potrafił odpowiedzieć.
- Czy bolą cię oczy?
- Nie.
- W porządku. Zamknij je.
Mężczyzna wyciągnął rękę i zdjął plastikowe soczewki z twarzy Moona. Taśma przyczepiła się do skóry wokół oczu i wyrwała mu kilka włosków z brwi. Moon podniósł dłonie do twarzy i zerknął przez palce, a potem pozwolił opaść rękom. Tamci dwaj patrzyli na niego, siedząc na oddalonych o kilka stóp krzesłach. Byli ubrani w niemal identyczne szare garnitury i mieli na twarzach taki sam wyraz wyczerpania i znudzenia. Wyglądali i zachowywali się jak policjanci. Poza tym pomieszczenie było puste. Wszystko pokrywał zielony mrok; mgiełka, której pragnął się pozbyć, mrugając, ale bez skutku.
- Bolą cię oczy?
- Nie, chociaż nadal widzę zieloność.
- To dlatego nazywa się to półprzeźroczystym powietrzem, Moon. To nie znika zupełnie. Do diabła, jeżeli maszyny, które wypompowują to świństwo, zwalniają, w przeciągu kilku godzin atmosfera tutaj, wewnątrz, staje się mętna.
Moon pomachał ręką przed twarzą, jakby chciał rozwiać opar. Nie przyniosło to żadnego efektu.
- Ale w takim razie... one nigdy nie naprawią świata. Mężczyźni wzruszyli ramionami, a jeden powiedział:
- Prawdopodobnie nie. Moon opuścił dłoń.
- Dlaczego zabraliście mi córkę? Co złego zrobiłem?
- Mamy problem, Moon. Ostatniej nocy wydarzyło się coś bardzo dziwnego. Coś, co ludzi znajdujących się tutaj niezwykle zasmuciło. Nikt nie wie, co to znaczy ani dlaczego zaszło. A potem zjawiłeś się ty, ze swoją córką i nazwiskiem, którego nie ma w rejestrach. Powiedziałbym, że to tajemnicze, nie uważasz? To niepokojące, sugerujące istnienie związku. A teraz, jeżeli zaczniesz odpowiadać na pytania, może stwierdzimy, że nie ma w tym nic szczególnego, poza zbiegiem okoliczności. To byłoby miłe. W takim wypadku okazałoby się tylko, że wszystko, co zrobiłeś tutaj niewłaściwego, to po prostu pech. Wówczas powinniśmy cię przeprosić. Ale dopóki tego nie ustalimy, to, no cóż, wyglądasz na istotną część naszego nowego problemu.
Za plecami Moona rozległo się pukanie do drzwi. Jeden z tamtych powiedział:
- Wejść!
Drzwi otworzyły się i mężczyzna w szarym garniturze wtoczył do wnętrza starszą kobietę, spoczywającą w fotelu na kółkach. Była ubrana w dżinsy i tenisówki oraz koszulę z koca; rękawy miała zawinięte ponad żylaste nadgarstki. Jej duża, pomarszczona głowa spoczywała na oparciu fotela. Białe włosy miała ostrzyżone bardzo krótko. Że była to kobieta, przekonał się dopiero wówczas, kiedy się odezwała.
- Ty jesteś Moon? - spytała. Skinął głową.
- Właśnie poznałam twoją córkę. Jak ma na imię?
- Linda.
- Tak. Linda. Szczególne dziecko, panie Moon. Jestem bardzo szczęśliwa, że przyprowadził pan małą do nas. Czy pan wie, co czyni ją tak wyjątkową?
- Co pani ma na myśli?
- W Lindzie jest coś niezwykłego i byłoby cudownie, gdyby okazał się pan tak miły i powiedział nam, co to jest.
- Janie wiem...
- Linda jest porośnięta futrem, panie Moon. Nie uważa pan, że to dosyć szczególne?
- Tak - potwierdził cicho Moon.
Nie wiedział, dlaczego nic do tej pory nie mówił ojej sierści - a raczej włosach. Wolał o tym myśleć jak o włosach.
- Dlaczego tak jest? - zapytała kobieta. - Dlaczego ona tak wygląda?
- Urodziła się taka - odparł Moon.
- Rozumiem - rzekła kobieta. - Panie Moon, czy mógłby mi pan wyjaśnić, o czym pan śnił ostatniej nocy?
- Pytaliśmy go o to - powiedział kwaśno jeden z mężczyzn. - Nie pamięta.
- Niech mi będzie wolno opowiedzieć mój sen, panie Moon. Po raz pierwszy od dawna nie dotyczył zieloności. Znajdowałam się na pustyni z małą dziewczynką, taką jak pańska córka, Pokrytą sierścią. Podeszliśmy do mężczyzny siedzącego na wielkim, drewnianym krześle, niczym na domowego wyrobu tronie.
To był duży, gruby człowiek, z wypisaną na twarzy okropną pożądliwością, który za pomocą noża wyjadał z puszki jedzenie dla psów. Nie był to ktoś, kogo bym znała, panie Moon. Nie był też znajomym żadnego z tych gentlemanów - wskazała na mężczyzn w garniturach - chociaż każdy z nich śnił o nim zeszłej nocy; zresztą jak wszyscy, z którymi dzisiaj rozmawiałam. Z wyjątkiem pana. Ale pan zrobił coś więcej, niż tylko śnił o tym człowieku czy dziewczynce - pan ją tu przyprowadził.
Stara kobieta wydawała się szczerze ucieszona i Moon uśmiechnął się do niej, myśląc, że mogłaby wybawić go od tych groźnych, cynicznych ludzi w szarych garniturach. Ale ona nie odpowiedziała mu tym samym. Poczuł się nagle zdruzgotany, jakby zdobycie życzliwości tej kobiety było najważniejszą rzeczą na świecie.
- Wie pan, jak się nazywam? - zapytała.
- Nie.
- A powinien pan. Czy przynajmniej mój głos jest panu znajomy?
- Och, nie.
Zbliżyła się do niego i zanim Moon zdołał się osłonić, uderzyła go w twarz otwartą dłonią. Szarpnął do tyłu głową i podniósł ramię, ale było już po wszystkim.
Gapiła się na niego.
- Kim jesteś?
- Nazywam się Moon - odparł, chociaż sam zaczynał mieć wątpliwości.
- Moon, kimkolwiek jesteś, chcę, żebyś coś zrozumiał: tutaj ja władam snami. Kim jest ten grubas?
- To Kellogg - powiedział.
Nie miał pojęcia, skąd to wie. To nazwisko po prostu tkwiło w jego głowie, czekając, aby je wypowiedział. Odnosił też wrażenie, że Kellogg - kimkolwiek był - odpowiadał za to wszystko.
- Czy to Kellogg cię tutaj posłał?
- Nie, nie. Sam przyszedłem. Moja córka...
- Chciałeś umieścić ją w naszej szkole.
- Tak - niemal zaszlochał.
- Gdzie jest Kellogg?
- W... w innym miejscu. Nie rozumie pani...
- Dziewczynka nie wygląda na żaden rodzaj przesłanej dla mnie wiadomości. Chyba wiesz o tym.
- Nie, nie.
- A Kellogg? Jest w innym miejscu. Na pustyni?
- Nie wiem - pytania wyczerpały go. - Nie śniłem go. Wy go śniliście.
Kiedy wypowiedział te słowa, nagle przypomniał sobie własny sen z ostatniej nocy. Mały dom pod drzewami, nad jeziorem. Ale to było bezużyteczne wspomnienie, nie miało nic wspólnego z ich pytaniami. Wyrzucił je z umysłu.
- A zatem, gdybym dała ci wiadomość dla tego Kellogga, nie wiedziałbyś, gdzie go znaleźć? - zielone oczy starej kobiety rzucały iskry, ale jej wargi drżały.
- Nie.
- Nie chcę więcej o nim śnić - powiedziała złowieszczo. - Rozumiesz?
- Nie jestem odpowiedzialny za pani sny. Proszę oddać mi córkę i pozwolić nam stąd odejść.
- Może kiedyś... - stwierdziła stara, obracając swój fotel w stronę drzwi.
Niemal fizycznie odczuł uwolnienie się od niej. Głos kobiety stał się nagle roztargniony, a myśli rozproszone. Mężczyzna, który ją przywiózł, ponownie ujął uchwyty fotela.
- Ale jeszcze nie teraz.
Przynieśli mu posiłek: kanapki i wodę, raz wyprowadzili do . toalety, a potem zabrali tacę i wnieśli małe łóżko, zamieniając Pokój w więzienną celę. Kiedy ostatni mężczyzna w szarym garniturze opuścił pomieszczenie, wstał i sprawdził drzwi. Okazały się zamknięte. Wrócił i położył się na łóżku, wpatrując w zieloną mgłę, która wypełniała pusty pokój.
Przypomniał sobie teraz, że nazywał się Chaos. Ale wiedział także, z tym samym okazanym podczas przesłuchania przekonaniem, że nazywa się Moon. Czuł w sobie wyraźny smak obu losów. Także oba zbiory wspomnień zdawały się tak samo oddalone; niewyraźne wrażenie życia przed nieszczęściem i sen o domu nad jeziorem.
Moon i Chaos mieli to wspólne; podobnie jak wyraźnie dzielili i ciało.
Chociaż kiedy jakiś mężczyzna przyprowadził wreszcie do niego córkę, szybko stał się Moonem. Chaos nie miał córki. Ten człowiek nie był taki, jak pozostali: starszy, nie tak brutalnie pewny siebie, bardziej odległy i roztargniony. Włosy miał siwe, a oczy wyglądały na zmęczone, jakby przez długi czas patrzył przez zielony mrok na nieskończone rzędy drobnego druku. Trzymając palec na ustach, wślizgnął się do pomieszczenia, a za nim dziewczynka, która podbiegła do łóżka Moona.
Linda uściskała go. Najwyraźniej zgadzała się z tym, że był Moonem. Płakała przytulona do niego, głowa dziewczynki uderzała o jego klatkę piersiową, a on gładził i rozczesywał jej włosy; jakiś instynkt podpowiadał mu, żeby szeptać.
- Już dobrze, już dobrze - chociaż wcale nie wiedział, czy tak w istocie było.
- Chaos - powiedziała - wracajmy. To miejsce wsysa.
- Linda...
- Melinda - poprawiła. - Chodźmy. Ten facet nas stąd wyprowadzi.
- Dziewczynka pamięta - powiedział tamten. - Nawet jeżeli ty zapomniałeś.
- Kim jesteś?
- Moje zajęcie jest bardzo męczące - odparł mężczyzna. - Wykonuję bardzo trudną pracę, a wy skomplikowaliście ją jeszcze bardziej. Chcę, żebyście sobie poszli. Proszę.
Siwowłosy mężczyzna potarł nerwowo nos, a potem zaoferował im cień uśmiechu. Nawet pokiwał głową do Moona, jakby wyjaśnił więcej, niż należało.
- Co ja takiego zrobiłem? - spytał Moon.
- Ranisz ją. Miałem pełne ręce roboty, nie potrafisz sobie tego nawet wyobrazić. Kiedy ją ranisz, ranisz wszystkich. I, oczywiście, w końcu cię zabiją.
- Co? Kogo ranie?
- Elaine - wyjaśnił mężczyzna, jego wargi skurczyły się, odsłaniając zęby. - To przykre, że nawet nie znasz jej imienia. Uważałeś, że możesz wślizgnąć się tutaj, nie wiedząc, jak się nazywa?
- Ta stara kobieta?
- Tak - potwierdził tamten strofującym tonem. - Elaine jest starą kobietą.
Moon popatrzył na córkę. Łzy poplamiły jedwabiste, lisie włosy na policzkach dziewczynki. Widział twarz małej po raz pierwszy od wielu lat, ale wcale nie wydawało mu się to dziwne. Spojrzał ponownie na mężczyznę.
- Powiedz mi, kim jesteś? - zapytał. Mężczyzna westchnął przeciągle, jakby go coś bardzo zabolało.
- Psychiatrą - wyjaśnił. - Czy ty w ogóle wiesz, co to znaczy, zaharowany, mały człowieczku? Moja praca polega na strzeżeniu Elaine przed takimi koszmarami jak ty.
Westchnął znowu i zachichotał.
- Oto ja - powiedział z udaną żywością. - I moja praca. Moon nie odezwał się ani słowem.
- Melinda opowiedziała mi o waszej ucieczce z Małej Ameryki - ciągnął tamten. - Oraz o twoich problemach ze snami. Po prostu nie chcę cię tu mieć. Jesteś dla mnie bardzo niewskazany, a co jest niewskazane dla niej... - psychiatra nie dokończył, tylko chwycił się za kołnierz i wywrócił oczy, jakby się dusił.
Linda - Melinda ścisnęła dłoń Moona.
- Okay - stwierdził.
Wszystko, nawet zieloność, wydawało się lepsze niż ten pokój z łóżkiem. Ujął dłoń dziewczynki i wyszli za psychiatrą z pomieszczenia. Teraz Moon widział korytarz, ale nie było tu wiele do oglądania: gaśnice przeciwpożarowe i rząd pustych szklanych gablot. Złapał własne odbicie w szybie i przestraszył go ten nie ogolony, rozczochrany typ. To był Chaos, jak przypuszczał.
Lekarz poprowadził ich przez kilkoro drzwi. Ostatnie okazały się śluzą powietrzną, która otwierała się z sykiem, i kiedy przez nią przeszli, zielona mgła otoczyła ich ponownie, zanim Moon po raz ostatni miał okazję spojrzeć na córkę.
Psychiatra wyprowadził ich na zewnątrz, na miękką, wilgotną trawę. Zieloność wypełniało ćwierkanie świerszczy. Mężczyzna chwycił Moona za ramię.
- Tędy.
Podprowadził ich do zawieszonej na wysokości pasa liny, przymocowanej do drzewa.
- Idąc przez miasto, trzymajcie się tej ścieżki. Jest tuż przed północą, na autostradzie znajdziecie się nad ranem.
Ubranie Moona było wilgotne od potu i kiedy poczuł wiatr, zadrżał z zimna. Przypomniał sobie autostradę i samochód, który zostawili za sobą, zanim zaczęli iść we mgle przez miasto; samochód z bagażnikiem wyładowanym puszkami jedzenia oraz pojemnikami z wodą. Przypomniał też sobie, że dziewczynka, którą trzyma za rękę, nie jest jego córką.
- Chodź, Chaos - powiedziała Melinda cicho.
Oparł jej dłoń na linie, a sam skręcił na trawę, idąc za odgłosem kroków lekarza. Podbiegł i dogonił go przy samych drzwiach, chwytając za kołnierz.
- W jaki sposób ranie Elaine?
- Przez samo swoje istnienie, wstrętna kreaturo. Puść mnie. Chaos mocniej chwycił kołnierz psychiatry.
- Wyjaśnij. Lekarz jęknął.
- Nie znasz się na snach?
- Nie.
- Od katastrofy - zakaszlał sucho, a potem ciągnął dalej - śniliśmy wyłącznie o zieloności. Nawet my tutaj, na wzgórzu. Bez względu na to, czy pracowaliśmy w laboratorium czy nie. Głównie śniliśmy o zieloności, jej głos mówił do nas... jest zawsze tutaj. Rozumiesz? Kiedy śniliśmy o twojej córce oraz o tym wstrętnym grubasie na pustyni, był to pierwszy prawdziwy sen, jaki mieliśmy od lat. Dla tych, co są na zewnątrz, było to w ogóle cokolwiek, co zobaczyli od czasu nieszczęścia.
- Dlaczego?
- To jest właśnie problem Elaine. Uważa, że gdyby widzieli w swoich snach, to nie chcieliby więcej pozostawać w zieloności.
- Ona myśli, że fabularne sny to moja wina?
- Bo to jest twoja wina.
- To Kellogg ma sny. Podąża za mną. 
Psychiatra zachichotał.
- Jak chcesz. Jeżeli przyprowadziłeś tego Kellogga ze sobą, to go zabierz, kiedy odejdziesz.
Chaos nie znalazł na to odpowiedzi. Puścił jego kołnierz i starszy mężczyzna odchrząknął.
- To nie ma sensu - stwierdził Chaos. - Zieloność nie stanowi problemu. Wystarczy odejść stąd kilka mil...
- Zieloność jest wszędzie - odparł lekarz. - To ty jesteś kimś bez sensu.
- Czego w takim razie boi się Elaine? Jeżeli jestem bez sensu, dlaczego stanowię takie zagrożenie?
- Elaine nie jest przerażona - wyjaśnił psychiatra - tylko się rozgniewała. To ja jestem przerażony. Bez względu na to, co o sobie myślisz, stanowisz błąd, straszliwą pomyłkę, i musisz odejść. Wrócić do tego okropnego miejsca, z którego przyszedłeś - do miejsca ze snu.
- Pójdę - zgodził się Chaos. - Ale tam nie wrócę.
- Nieważne. Znikniesz tak szybko, jak szybko zapomnimy o tobie.
Chaosa zaczęła niecierpliwić ta rozmowa.
- Nie musisz żyć w ten sposób, chodząc po omacku w zielonej mgle, wiesz o tym.
- Muszę - odparł lekarz. - Pracuję w White Walnut. Ale nawet gdybym tu nie pracował, wolałbym żyć w zieloności, niż jak śmierdzące, wściekłe zwierzę.
Chaos zawrócił i znalazł drzewo, przy którym z dłonią na linie stała czekająca na niego Melinda.
- Chciałem tylko powiedzieć, że to nie jest konieczne. Powinieneś powiedzieć to Elaine.
- Przykro mi, mój niemiły mały przyjacielu - powiedział lekarz, szczękając kluczem w zamku - ale Elaine nie słucha głosów ze snu. To ona je tworzy.
Śluza syknęła.
- Dobranoc.
Szli całą noc. Najpierw prowadzeni przez liny w głąb miasta, a potem w stronę autostrady. Nie spotkali żadnych ludzi, tylko jakiś zabłąkany pies zwęszył ich zapach, kiedy schodzili ze wzgórza, i towarzyszył im w drodze przez miasto, drepcząc za nimi do szosy. Liny prowadzące skończyły się przy opuszczonej stacji benzynowej. Wymacali przejście obok budynków i przez podjazd. Na autostradzie, gdzie zabrakło już osłony drzew, ćwierkanie świerszczy ucichło, a powietrze stało się chłodniejsze. Przeszli przez trawiasty pas rozdzielający jezdnie i ruszyli pod wiatr.
Wyszli z zieloności tuż przed świtem. Nieprzezroczysta mgła zyskała nagle na przejrzystości; podnieśli w górę dłonie i zakręcili w oparze palcami. Po chwili odwrócili się, spojrzeli na siebie i uśmiechnęli się. Potem ukazały się gwiazdy. Wkrótce ciemne góry za nimi zaczęły płonąć. Odwrócili się i obserwowali, jak słońce przenika mgłę, którą zostawili za sobą. Odeszli nieco dalej, a później zatrzymali się, siedli na trawie i patrzyli - zachwyceni i wdzięczni. Znowu stał się Chaosem - od lat nie widział wschodu słońca.
Potem wstał, chcąc iść dalej, ale dziewczynka usnęła w trawie. Wziął ją na ręce i zaniósł na suche miejsce pod dającymi cień krzakami. Usiadł na trawie kilka stóp dalej, w miejscu, skąd mógł mieć na nią oko i jednocześnie obserwować autostradę.
Rozmyślał o Elaine i White Walnut, zastanawiając się, czy ich zniknięcie z ośrodka zaowocuje jakimiś poszukiwaniami. Podejrzewał, że Elaine przyjmie radę swojego lekarza i zapomni o nich, uważając całą rzecz za psychiczną aberrację. Zastanowił się nad snami Kellogga, nad tym, jak grubas zdawał się służyć im za rodzaj anteny; przypomniał sobie, jak wszedł do tego miasta i stał się Moonem - ale do niczego go to nie doprowadziło, więc odszedł.
Na razie miał jednak inne powody do zmartwień: żywność i woda. Tutaj, w górach, powinny znajdować się strumienie, ale do tej pory nie zauważył ani jednego. Nie było także widać przy drodze żadnych zwierząt. By zdobyć coś do jedzenia, musieli prawdopodobnie udać się do innego miasteczka, gdziekolwiek by się ono znajdowało. Zaczął uważać, że miasta oznaczają tylko złe wiadomości.
Gapił się przez jakiś czas na pustą autostradę, a potem, czując, że powinien coś zrobić, poszedł w poszukiwaniu wody w przeciwnym kierunku, przez wysoką po pas trawę. Nic nie znalazł. Pomyślał o swoim pokoju w Multiplexie i przeklął się za opuszczenie tego miejsca. Pragnął być znowu tam, a nie tutaj, zagubiony w górach; chciał wrócić do swoich papierosów i alkoholu. Zrezygnował i zawrócił. Ułożył się obok dziewczynki i usnął.
Hippis w półciężarówce - Chaos pomyślał tak o nim w chwili, kiedy go ujrzał: właśnie hippis w półciężarówce. niczym początek dowcipu - obudził ich jakiś czas później, pod wieczór. Przespali cały dzień, ale Chaos mógł być pewien, że bez snów. Tamten zatrzymał pickupa kilka stóp za nimi, a potem wrócił do miejsca, gdzie leżeli na trawie.
- Hej! Jejku! Co tutaj robicie?
Miał opadające blond wąsy, długie włosy, rosnące wokół różowiejącego łysego placka, i nosił spłowiałe miejscami dżinsy oraz luźną, kwiecistą koszulę. Hippis, stwierdził Chaos; i ten fakt, iż wiedział, co to jest hippis, stanowił najbardziej znaczący dowód przeciwko teorii Kellogga, głoszącej, że nie zdarzyło się żadne nieszczęście, żadna zmiana. W Małej Ameryce czy w Hat-fork nie było hippisów. Przynajmniej tamte miejsca coś uwolniło od hippisów. Chaos pomachał mu ręką; Melinda nadal spała.
- Hej! Gdzie jest wasze auto? Znaleźć się tutaj, to jak być nigdzie, wiesz? Co, tak po prostu wyszliście z Emerald City? Człowieku, z tobą jest owłosiony dzieciak!
Melindę obudził dźwięk jego głosu. Mężczyzna, powłócząc nogami, podszedł do nich, wyjął chustkę i otarł czoło.
- Gorąco, człowieku. Hej, to dziewczynka. Jeszcze przed wiekiem rębnym.
- Emerald City? - spytał Chaos. - Masz na myśli to miasto, tam, za nami?
- Taaa, Green Meanies, Kraina Ślepców. Co się stało, nie mogliście wytrzymać programu Elaine? Nie robię wam z tego zarzutu.
- Mieszkałeś tam?
- Nie. Miałem problem z lokalnym szefem - wszystkie te sny nie działają na mnie. Jestem uodporniony, mam wbudowany pieprzony detektor. Mieszkałem w Kalifornii - wskazał kciukiem przez ramię, w stronę gór - ale ruszyłem tą drogą po wielkim krachu. Potrzebowałem przestrzeni dla łokci.
A potem pokazał im, co ma na myśli - wykonany na kolanach krótki taniec-łamaniec, z wymachiwaniem ramionami.
- Na granicy wpadłem na chłopców Elaine, zobaczyłem, jak dzięki psom wywąchują drogę w ciemności, przekopując się przez zieloność. Nie odpowiadał mi taki scenariusz. A zatem wróciłem do Strip. Nie ma tutaj nikogo, poza mną i Macdonaldczykami. Maksimum przestrzeni na głowę mieszkańca.
- Potrafisz widzieć w zieloności?
- Mówiłem ci, jestem uodporniony. Chodziłem tam po prostu po to, żeby się pośmiać, kraść jedzenie i grać im na nosie, ale parę razy omal mnie nie złapali. Teraz zostawiłem ich w spokoju. Nie mamy sobie nic do powiedzenia.
- Czy masz w samochodzie wodę?
- Jasne. Zaczekaj.
Odwrócił się i wbiegł na nasyp. Chaos spojrzał na Melindę, która uśmiechnęła się blado. Zanim zdołał cokolwiek powiedzieć, mężczyzna był z powrotem z wojskową manierką. Melinda i Chaos napili się, a tamten gadał.
- ...wszystko, czego potrzebuję, znajduję w Strip. Ale powinienem kiedyś iść tam po strzelbę, sklepy w Strip są ich pełne, wiesz, po jednej pod każdym kontuarem, a potem ustrzelić Elaine, błam! I zobaczyć, co się później stanie. Prawdopodobnie powstałoby inne gówniane miejsce, wiesz? Dlatego, że ci faceci już się urodzili dupkami.
- Co się stało w Kalifornii?
- Och, wiesz, to samo, co wszędzie, tylko bardziej niesamowicie, bo to jest Kalifornia. Pochodzisz stamtąd?
- Nie wiem.
- Taaa, rozumiem. Wielu jest takich wokoło. No cóż, mówisz podobnie jak ja. Nie brzmi to tak, jakbyś pochodził z tych okolic.
- Kiedy twierdzisz, że to, co zaszło w Kalifornii, jest takie samo jak wszędzie - Chaos czuł się nieco zakłopotany, zadając to pytanie - to co masz na myśli? Co się właściwie stało?
Hippis wzruszył ramionami.
- No, wiesz, ujawniła się dziwaczność, to wszystko. To nie jest tak, że tego nigdy tu nie było. Rzeczywistość została rozdrobniona, stała się lokalna. I pojawiła się kwestia snów. Tamten miejscowy władca wszedł każdemu do głowy, więc, jak sądzę, wszyscy przekonali się w końcu, jak bardzo jest neurotyczny. Chociaż dla mnie to żadna niespodzianka. Chaos zastanowił się, czy czegokolwiek się dowiedział.
- Jak dawno temu to się stało, twoim zdaniem? Facet zerknął na niebo.
- To dobre pytanie. Byłem kilka tygodni na Wybrzeżu, zanim stamtąd wyjechałem. Nie wiem - siedem albo osiem miesięcy, może rok.
- Rok? - wyrwało się Chaosowi. - To niemożliwe. Mieszkałem...
- Hej, nic nie jest niemożliwe - hippis wydawał się ubawiony. - I powiem ci, gdzie mogłeś mieszkać: w czyimś śnie. Prawdopodobnie nadal w nim jesteś lub wkrótce będziesz. Więc wyluzuj się. Chcesz zobaczyć Strip?
Chaos odwrócił się do Melindy, która wzruszyła ramionami.
- No pewnie - odparł. - Mówiłeś, że jesteś tu z kimś jeszcze?
- Z Macdonaldczykami - powiedział hippis, wymawiając to miano dokładnie. - Chociaż tylko ja ich tak nazywam. Są zupełnie zwariowani. Chcesz się z nimi spotkać?
- Nie wiem.
- Głodny?
- Tak - przyznał Chaos; to było łatwe pytanie, pierwsze od bardzo dawna.
- No to jedźmy.
Poszli za nim do półciężarówki. Z bliska dostrzegł, że był to model przypominający małe samochody z hangaru na pustyni oraz samochód z jego snu - wykonany z lekkiego plastiku i pokryty ogniwami słonecznymi.
- Twój pick-up - zauważył. - To jakiś nowy rodzaj samochodu.
- Moje auto jest moim przyjacielem, facet. Wszędzie jeździmy razem. Opuśćcie okna...
- Nie mieliśmy takich modeli tam, skąd pochodzę - stwierdził Chaos, niezbyt pewien, czy to prawda.
Prawda, jeśli miał na myśli Hatfork - a nie, jeżeli wliczyć odległe wspomnienia, zmieszane przez sny.
- No cóż, w takim razie nie jesteś stąd - powiedział hippis.
- Ani z Kalifornii.
Zdawał się niezwykle ucieszony tą konkluzją, jakby rozwiązał jakiś ważny problem.
Wspiął się na miejsce kierowcy i otworzył drzwi kabiny od strony pasażera.
- Daj ją tutaj, człowieku, pomiędzy nas. - Nie potrafił chyba zwrócić się bezpośrednio do Melindy.
Ujechali pięć czy sześć mil wzdłuż pustej autostrady, zanim dotarli do pierwszych oznak istnienia miasta. Hippis gadał przez całą drogę.
Strip zaczęło się obskurnymi placami mieszkalnych przyczep i rozciągniętymi betonowymi blokami opuszczonych moteli. Potem pojawiły się stacje benzynowe, sklepy z pamiątkami, bary szybkiej obsługi, salony samochodowe i bary topless, wszystkie puste i ciche. Strip, odpychające swą monotonią, ciągnęło się milami. Hippis gestykulował, machając szeroko rękami.
- Wszystko, człowieku, wszystko. Tutaj jest wszystko.
- Czemu cały czas oświetlone? Tamten postukał w deskę rozdzielczą.
- Baterie słoneczne, facet. Działają samoczynnie. Prawdopodobnie będą działać tak długo, aż ktoś ich nie wyłączy. Dosyć to dziwne, kiedy pomyśleć, że słońce napędza wszystkie te bezużyteczne neony, świecące swoim patetycznym, słabym blaskiem w środku jasnego dnia, i nikt oprócz mnie ich nie widzi. Ach, słonecznik, zmęczony czasem. Myślałem, by obejść to wszystko i powyłączać, ale gówno to kogo obchodzi. Na pewno nie słońce, człowieku, tego jestem pewien.
Zajechali na parking przed budynkiem skonstruowanym z pomarańczowego i żółtego plastiku. McDonald, przypomniał sobie Chaos. W Hatfork nie było go, ale w Małej Ameryce tak - oczywiście opuszczony i ogołocony z dekoracji. Ten zaś był radośnie oświetlony. Baterie słoneczne.
Hippis zaparkował i wypuścił ich, oświadczając:
- Pokochacie tych facetów. Są odjazdowi.
Budynek był jasno oświetlony, ale milczący, najwyraźniej pusty. Przez moment Chaos zastanawiał się, czy hippis jednak nie zwariował i czy Macdonaldczycy nie stanowili jedynie jego wyimaginowanego towarzystwa.
- Klienci! - wrzasnął tamten.
Poprowadził ich do kontuaru przez labirynt plastikowych mebli. Pojedynczo, skradając się bezgłośnie od kuchennego zaplecza, zaczęli pojawiać się Macdonaldczycy. Trzy chude jak szczapy białe duchy, jeszcze nastolatki, a może mieli tuż po dwudziestce, w poplamionych tłuszczem uniformach w firmowych kolorach. Dwóch stanęło w pobliżu frytkownicy, a jeden podszedł bliżej, aby obsadzić stanowisko przy kasie.
- Cześć, Boyd - powiedział, uśmiechając się smutnie. Chaos widział, że jego policzki pokrywał młodzieńczy trądzik.
- Się ma, Johanson - odparł hippis Boyd. - Twoi kumple nie wyglądają najlepiej. Powinniście coś jeść.
- Daj spokój, Boyd. Mów ciszej. Wiesz, że nie zamierzamy z tego korzystać. To wbrew zasadom.
- Hej, człowieku! Czas złamać te reguły, gdybyś mnie o to pytał.
Johanson wzruszył ramionami.
- Czego chcesz?
- Daj mi chwilę, facet. Muszę to sobie poukładać w głowie. Przyprowadziłem wam gości do knajpy, człowieku. Johanson, to jest Chaos. Chaos, Johanson - wskazał gestem na tych dwóch z tyłu. - Stoney, Junior - to jest Chaos.
Stoney i Junior skinęli głowami, a potem wbili wzrok w podłogę. Nikt nie patrzył na Melindę. Boyd wskazał na podświetlane menu na kontuarze i powiedział:
- Wybierzcie coś. Macie forsę?
- No, nie. Tam, gdzie byłem, przestaliśmy jej używać.
- Nie ma sprawy, facet. Na mój rachunek - zniżył głos, przysuwając usta do ucha Chaosa. - Tego jest wszędzie pełno, wiesz, całe stosy forsy. Usiłuję powiedzieć tym facetom, żeby wzięli sobie trochę, a potem będą mogli zapłacić za to, co zjedzą. Ale oni nie mogą opuścić lokalu. To także jest wbrew zasadom. Chaos studiował jadłospis.
- Myślę, że wezmę po prostu hamburgera...
- Hej, człowieku, weź kilka hamburgerów, one są małe. I frytki. To jest USA.
Chaos nie zapytał, co oznacza ten skrót.
- Hamburgery, okay? - zapytał Melindę. Skinęła głową, jej oczy biegały nerwowo.
- Okay, daj mi cztery hamburgery i dwie porcje frytek - powiedział do Johansona.
Johanson pochylił się i powtórzył zamówienie do mikrofonu, a potem wystukał je na kasie klawiszami, które miały obrazki zamówionych potraw. Za jego plecami Junior wyjął z lodówki pudełko zamrożonych frytek, podczas gdy Stoney włączał patelnie.
- A ty? - Johanson zapytał Boyda. - Zdecydowałeś się już?
- Pewnie, człowieku. Wezmę Whoppera.
- Daj spokój, Boyd. Już to przerabialiśmy. Tu jest Burger King. Wiesz, że nie mogę przygotować Whoppera...
- W porządku, w porządku, żartowałem tylko. Big Mac, bez dodatków.
- Big Mac - powiedział Johanson do mikrofonu. Podał Boydowi kwotę rachunku i hippis zapłacił.
- Siądźmy - powiedział Boyd. - Ponowne uruchomienie tego interesu zajmie im jakiś czas.
Ku uldze Chaosa, który nie miał ochoty patrzeć na Macdonaldczyków, kiedy będzie jadł, poprowadził ich do stolika na drugim końcu sali. Boyd odchylił się na krześle i wyszczerzył zęby.
- No i co, nie mówiłem?
- Są jedynymi, którzy pozostali w całym Strip? - zapytał Chaos.
- Oprócz mnie i szopów.
- Nie rozumiem. Dlaczego...
- Ci goście pochodzą z gór, facet. Prawdopodobnie wypadli prosto z przedszkola. Przypuszczalnie nigdy nie oglądali telewizji. Mówimy o Appalachii, człowieku, Tobacco Road. Przyszli do Strip, dostali robotę za trzy pięćdziesiąt na godzinę i to jest wszystko, co wiedzą. Regulamin firmy stanowi ich Biblię. Kiedy więc wszyscy uciekli ze Strip, po prostu zostali, bo nie wiedzą, co ze sobą zrobić.
- Co oni myślą...
- Oni w ogóle nie myślą, człowieku. To jest sedno sprawy. Ronald MacDonald jest dla nich tym, czym Elaine dla tych facetów w zieloności. Istnieją, aby obsługiwać. Nazywam ich Macdonaldczykami, ponieważ jest to kraina, w której teraz żyją i mieszkają - w Macdonaldii. To tylko kolejny mały zakątek tajemniczości.
- Skąd biorą jedzenie?
- Żartujesz? Mają go pełne zamrażarki. Nikt, poza nimi samymi, nie ma prawa go tknąć, a ja jestem ich jedynym klientem. Ledwo mogę jeść to gówno dwa, trzy razy w tygodniu. Spożywam głównie puszkowaną żywność z supermarketów, co mi przypomina, że dobrze by było, gdym nie zapomniał następnym razem przywieźć tutaj trochę puszek, jarzynowych konserw z witaminą C, ponieważ ci faceci źle wyglądają.
- Cztery hamburgery, dwie porcje frytek i Big Mac - powiedział Johanson do mikrofonu.
Podeszli po swoje jedzenie. Stoney i Junior byli jeszcze zajęci chwytaniem hamburgerów, kiedy spadały z taśmy, budując z nich Big Maca i pakując wszystko do styropianowych foremek. Chaos spojrzał na Boyda, który podniósł rękę i uśmiechnął się.
- Powiedz im o wypieku - zwrócił się do Johansona. Tamten wzruszył ramionami.
- My, no, nie możemy robić tylko czterech hamburgerów, kiedy zaczynamy wypiek. Więc resztę pakujemy do pudełek i na dziesięć minut wkładamy pod grzejące lampy - wskazał na jaskrawopomarańczowe kosze, w których zmagazynowane zostały hamburgery. - Jeżeli nie sprzedamy ich w ciągu dziesięciu minut, wyrzucamy je, ze względu na, no, gwarancję świeżości. Wytarł dłonie o ciemniejący od tłuszczu fartuch i wyszczerzył się. Boyd uniósł brwi. Wzięli swoje tacki z powrotem do stolika. Chaos i Melinda z łatwością uwinęli się z dwoma hamburgerami.
- Mówiłem ci, że są małe - powiedział Boyd. - Chcecie jeszcze?
Wyjął pieniądze i rzucił je na stolik.
- Nie krępujcie się, tylko pospieszcie i, na litość boską, złapcie je przed końcem wygrzewania.
Chaos powędrował do kontuaru i przyniósł kolejne dwa hamburgery, wyjęte spod lamp. Macdonaldczycy wyglądali na uradowanych.
Po posiłku wyszli z powrotem na parking. Boyd zauważył, że Chaos przygląda się innym napędzanym energią słoneczną samochodom i powiedział:
- Hej! Chcesz auto? Tylko żadne z tych, facet. Znajdziemy ci nowe. Wsiadajcie.
Zawiózł ich do salonu samochodowego, położonego jakieś pół mili dalej. Anty włamaniowe szyby witryny zostały wyrwane z framug i leżały na podłodze niczym zamrożone fale. W budynku znajdowały się cztery samochody - około dziesięciu innych stało na parkingu z tyłu salonu.
- Chcesz półciężarówkę, taką jak moja? - spytał Boyd. - Czy jeden z tych małych, podobnych do pestki grapefruita?
Chaos wskazał na najmniejszy wóz na parkingu, który najbardziej przypominał samochód z jego snu. Spojrzał na Melindę, a ona przytaknęła.
- Nie najgorszy - stwierdził Boyd.
Przeszli po szkle, podczas gdy hippis przetrząsał zaplecze biurowe. Wydobył aparat wielkości książki, wykonany z kolorowego plastiku i ozdobiony znakiem firmowym dealera. Na parkingu włączył urządzenie i polecił Chaosowi przycisnąć do niego dłoń, co spowodowało, że aparat na krótko błysnął. Potem przyłożył go do zamka samochodu po stronie kierowcy.
- No, spróbuj - powiedział Boyd. Chaos oparł dłoń na drzwiach; szczęknęły, otwierając się, a silnik obudził się do życia.
- Masz zamiar odjechać? - spytał hippis.
- Pomyślałem, że mógłbym zobaczyć Kalifornię - odparł Chaos.
- No to spoko, spoko - stwierdził tamten, jakby nie było cicho i spokojnie. - Dam ci coś.
Poszedł do swojej półciężarówki i wrócił z naręczem map.
- Droga numer 80. To długa, niebezpieczna trasa. Powodzenia. Przyjmij moją radę - przeskocz Salt Lakę City. Tak naprawdę, to przeskocz i Utah. Trzymaj się drogi.
Chaos wziął mapy.
- Dzięki.
- Jeśli już o to chodzi, to w Nevadzie są jakieś wojskowe ruchawki. Ta mapa nie oddaje rzeczywistości, facet. Wszystko, co mogę na ten temat powiedzieć, to to, że mapa ma się nijak do przedstawianego terytorium. Już nie - zerknął na słońce. - Co zamierzasz robić w Kalifornii?
- Nie wiem - odparł Chaos.
- No cóż, nie będziesz sam. Ten stan jest przewrócony do góry nogami. To epidemia. Jesteś pewien, że chcesz wyjechać? Mnóstwo miejsca jest i tutaj, jeżeli tego właśnie szukasz. Samo Strip wystarczy.
- Dzięki - powiedział Chaos. - Ale chciałbym zobaczyć, co się dzieje gdzie indziej.
- No to spoko, no to spoko - rzekł Boyd nerwowo. - Chcę tylko powiedzieć, że wszystko tu mamy, więc po co się tak spieszyć? - spojrzał podniecony na Melindę. - Jedyną rzeczą, której tutaj naprawdę brakuje, są dziewczyny. Czemu nie mielibyście zostać przynajmniej kilka dni?
- To niemożliwe - stwierdził Chaos.
Odsunął otwarte drzwi i Melinda czmychnęła do środka, zajmując miejsce pasażera. - Pojedziemy.
- No to spoko - oświadczył Boyd, odwracając się. - Trzymaj się, człowieku.
Załadowali tylne siedzenie puszkami jedzenia i butelkowaną wodą ze zdemolowanego sklepu spożywczego, a potem ruszyli przez góry. Pierwszej nocy zjechali na pobocze i spali w samochodzie, ale Chaos obudził się po kilku godzinach. Księżyc stał nadal wysoko, a Melinda spała obok niego; nie budząc jej, uruchomił silnik i wrócił na drogę. Przez wszystkie te lata, gdy oszukiwał Kellogga, nauczył się unikać snu i czasami potrafił nie spać, jeśli tego chciał. Trzymał się rady Boyda i nie zjeżdżał z autostrady aż do Utah i przed zapadnięciem kolejnej nocy przekroczyli granicę stanu z Nevadą. Sypiał krótko - po pięć, sześć godzin na dobę, a potem ruszał dalej.
Rozmawiali niewiele. Melinda wydawała się zadowolona, patrząc przez okno, podobnie on czuł się całkiem ukontentowany widokiem asfaltu znikającego pod maską samochodu. Przepełniało ich oczekiwanie, jak gdyby cel został wyznaczony i nie było nic więcej do zrobienia, poza dotarciem do niego. Nie zapytał dziewczynki, czy wie coś o Kalifornii ani czy w ogóle kiedykolwiek słyszała tę nazwę. Przerywając popołudniową ciszę, zadał tylko jedno pytanie, czy tęskni za rodzicami, a ona odparła, że nie; potem, pół godziny później, pokłócili się o drobiazg i obrazili, a Chaos zrozumiał, że Melinda chce być traktowana jak dorosła. Więc zamknął się w sobie, rozkoszując się przestrzenią i ciszą, dwoma przysmakami, którym hołdował w Hatfork. Nadal nie wiedział, ile miała lat, ale przypuszczał, że trzynaście.
Podczas obu nocy śnił o domu nad jeziorem. W pierwszym śnie rozmawiał z komputerem, który upierał się przy nazywaniu go Everettem oraz rozważał, co Chaos pamiętał, a czego nie. Maszyna powiedziała mu, że kobieta, za którą tęsknił, ma na imię Gwen.
Następnej nocy spotkał się z nią. Byli razem w pogrążającym się w mroku pokoju, czuł obecność Gwen, dotykał jej rąk i twarzy. Rozmawiali bardzo intymnie, chociaż, kiedy się obudził, nie mógł sobie przypomnieć nic z tego, co zostało powiedziane.
Sny zdawały się tak zaprojektowane przez komputer, albo przez jakąś część śpiącego „ja” Chaosa, aby zainspirować go do dociekań dotyczących jego wcześniejszego życia. Zdołały tego dokonać, choć dociekania te wprawiły go w zmieszanie. Podejrzewał, że ich część jest po prostu majakami, a nie rzeczywistymi wspomnieniami. Tak czy inaczej, nauczył się teraz nie ufać ani jednym, ani drugim. I jedne, i drugie były nieautentyczne. Ale wierzył w istnienie Gwen. Chwile, spędzone w jej towarzystwie, pozostawiły go rozwibrowanego, z wrażeniem istnienia czegoś dawno pogrzebanego, ale poruszającego się w mroku i wznoszącego ku powierzchni.
Jeżeli te nowe sny wywarły jakieś wrażenie na Melindzie, zachowała to dla siebie.
Nevada okazała się odmienna, same kasyna i reklamy. Niektóre z tablic zostały tajemniczo zmienione, słowa zamazano na biało lub pokryto malunkami, a inne były po prostu zniszczone. Niektóre miasta wyglądały na wymarłe, przynajmniej gdy patrzyło się z autostrady, a w innych widać było ślady ludzkiej aktywności. Chaos pozostawił je wszystkie za sobą, nawet nie zwalniając. Wkrótce ponownie znalazł się na pustyni.
Późnym popołudniem trzeciego dnia, pięćdziesiąt mil za Reno, usłyszeli podniebny ryk, a chwilę później pojawiły się dwie latające maszyny. Nie miały oznaczeń; pozbawione skrzydeł wyglądały jak helikoptery bez śmigieł. Ich hałas zgruchotał ciszę dnia. Chaos zatrzymał samochód. Samoloty nadleciały nad drogę, wznosząc się później w kierunku odległych gór, a potem jeden zawrócił, podczas gdy drugi zniknął.
Pilot wskazywał na ich samochód. Chaos krzyknął i pomachał mu dłonią przez otwarte okno. Maszyna zakręciła i wykonała jeszcze jeden przelot, a człowiek na siedzeniu pasażera wycelował w ich auto przez boczne okienko jakieś urządzenie. Latający pojazd zawisł dokładnie nad samochodem, podczas gdy tamten facet obsługiwał swój przyrząd, przyciskając guziki i patrząc z przejęciem na otrzymywane wyniki. Chaos wysiadł i zaczął do niego wołać, ale przekrzykiwanie ryku samolotu było całkowicie pozbawione sensu.
Mężczyzna na siedzeniu pasażera odłożył swoje urządzenie, a wyjął krótki, gruby karabin i wymierzył go w samochód.
- Nie! - wrzasnął Chaos.
Melinda, która obserwowała całe zdarzenie ze swego miejsca w aucie, wyskoczyła teraz i pobiegła przez drogę, a tamten w samolocie wypalił ze swej broni. Coś wystrzeliło z lufy karabinu i z głuchym uderzeniem wylądowało na dachu ich wozu, po czym rozlało się w grubą, kleistą plamę fosforyzującej różowo-ści. Zostali naznaczeni. Latająca maszyna wzniosła się w niebo i pognała w stronę gór.
Gdy jej ryk zamarł w oddali, Chaos podszedł do samochodu i przyjrzał się różowej substancji. Pokryła większą część dwóch baterii słonecznych i zaczynała już tworzyć niemożliwą do usunięcia twardą skorupę, przypominającą wypolerowaną emalię. Kiedy uruchomił silnik, działał tak dobrze jak poprzednio.
Melinda wsiadła z powrotem do auta, nie mówiąc ani słowa. Po sierści na skroniach spływały jej dwa strumyczki potu. Chaos zastanawiał się, czy kiedykolwiek wcześniej widziała maszynę latającą w powietrzu. Prawdopodobnie nie. Kellogg nadawał czasami sny o samolotach, ale majaki grubasa pełne były różnych nieprawdopodobnych rzeczy. Co innego zobaczyć to naprawdę.
Długi czas spędzili w milczeniu, a potem powiedziała:
- Co za kutasy.
- Pełno ich tutaj - odparł.
- Czy tak wygląda Kalifornia? - zapytała.
- Nie wiem - stwierdził.
Byli prawie na miejscu.
Wypadek odebrał mu odwagę, sprawiając, że czuł się odsłonięty. W nocy, kiedy stanęli, znamię na samochodzie jarzyło się w świetle księżyca niczym latarnia morska. Chaos obszedł okolicę, zbierając chrust i gałęzie drzew, aby je zakryć, ale różowość nadal przez nie prześwitywała.
Auto nawaliło następnego dnia, obok małego miasteczka zwanego Vacaville. Chaos czuł, że po przeszło godzinie jazdy w pełnym słońcu maszyna posuwa się z trudem, ale starał się to zignorować; wkrótce jednak silnik samochodu zaczął przerywać pracę i wreszcie stanął. Podejrzewał, że miało to coś wspólnego z zapapranymi bateriami słonecznymi. Otworzył maskę i zajrzał do środka, ale wszystko wyglądało beznadziejnie; nie potrafił pojąć konstrukcji tej maszyny. Melinda także wysiadła i przycupnęli razem na barierze ochronnej autostrady, jedząc z puszek i patrząc na uszkodzony samochód z jego wielką plamą.
Tego poranka dotarli do Kalifornii, najpierw jadąc przez teren nie różniący się niczym od tego z Nevady, a potem mijali farmy, okręgi przemysłowe, zahaczając o podmiejskie trakty. Na autostradzie spotkali nawet kilka samochodów, wszystko modele słoneczne. Kierowcy ignorowali ich. Chaos zatrzymał się na wolnym pasie drogi, pomiędzy wyjazdami, porośniętym z obu stron kępami suchej trawy - w oddali widać było wieże rafinerii i wysokie biurowce; autostrada przebiegała zaledwie sto jardów od nich.
- Co teraz? - spytała Melinda.
- Nie mam pojęcia.
- Chodźmy tam - odparła, wygrzebując łyżką ostatni kęs jedzenia z puszki.
Niebo było jasne, ale i szare. Chaos zerknął na widoczny fragment miasta i nic nie powiedział. Rozmyślał o tym, jak wszedł w zieloność i przyjął osobowość Moona. Zastanawiał się, czy coś podobnego mogłoby się zdarzyć i tutaj; czy zdołałby się temu oprzeć, czy raczej wchłonęłoby go to bez reszty. Zazdrościł Boydowi, który szczycił się odpornością na zmiany.
- To jest Kalifornia, tak? - spytała Melinda. Chaos skinął głową.
- Nie możemy omijać każdego miasta. Czasem musimy wejść.
- Okay - zgodził się.
Poszli do estakady, a potem wzdłuż nasypu, podążając wąską drogą milę, lub coś koło tego, obok podwórzy pełnych wraków samochodów oraz szeregu niskich, płaskich budynków fabrycznych, które miały powybijane wszystkie okna. Dotarli do miejsca, gdzie na pustym, wielkim podwórzu stał dom, i niemal go już minęli, kiedy usłyszeli dobiegające z wnętrza głosy.
Chaos ruszył w stronę wejścia do budynku, a potem zatrzymał się.
- Posłuchaj - powiedział. - Pamiętasz, jak wcześniej, w zieloności, byłem kimś innym?
- Taaa... - odparła.
- Tobie to nie przytrafiło się w ten sam sposób?
- Nie wiem - oświadczyła zbolałym głosem. - Sądzę, że nie. To znaczy nie tak jak tobie.
- Nie mogłaś widzieć w zieloności, prawda?
- Nie.
- Ale nadal pamiętasz to, co było przedtem - stwierdził. - Kellogga i wszystko.
- Tak.
- A jak myślisz, co się wydarzyło?
- Nie mam pojęcia - powiedziała. - Myślałeś, że jestem twoją córką. Uwierzyłeś w to...
- Pamiętasz obie rzeczy - poddał Chaos. - Pamiętasz prawdziwych rodziców, ale pamiętasz także i mnie.
Zaczęła płakać. Siedli na skraju drogi, w jasnym świetle słońca, obok domu z dobiegającymi ze środka głosami, a ona zwinęła się na jego kolanach, stając się znowu małą oraz dziecinną, i rozpłakała się. Uspokajająco głaskał jej futro.
- Potrzebuję twojej pomocy - powiedział, kiedy przestała chlipać.
- Jakiej?
- Nie pozwól mi zapominać. Nie pozwól, abym się zagubił, tak jak ostatnio.
- Próbowałam coś powiedzieć, Chaos...
- Kopnij mnie w kostkę, rób wszystko, cokolwiek będzie potrzebne, okay? Mam mnóstwo rzeczy do poskładania. Nie mogę sobie pozwolić na zapomnienie.
- W porządku - stwierdziła cicho, a potem dodała: - Sądzę, że tym razem będzie inaczej. Myślę, że właśnie dlatego przyjechaliśmy do Kalifornii.
- Nie wiem - odparł. - Mówię tak na wszelki wypadek.
- Okay.
- Jest jeszcze coś. Czy nadal śnisz moje sny? Skinęła bojaźliwie głową.
- Powiedz mi o tym, kiedy się zdarzy. Chcę wiedzieć, co widzisz. Zrobisz to?
- Taaa... - westchnęła.
Zeszła z jego kolan i otrzepała się z kurzu, znowu wyzywająco niezależna.
- W porządku.
Chaos wstał i nasłuchiwał głosu lub głosów, dochodzących z wnętrza domu. Nie przypominało to przemawiącej jednej osoby czy rozmowy. Było to coś innego, coś co niejasno pamiętał z wcześniejszych czasów, jakiś inny sposób gadania. Chciał to sobie przypomnieć. Podszedł trochę bliżej, ale nadal nie umiał określić charakteru tego dźwięku.
Wszedł na werandę, a Melinda za nim. Drzwi nie były zamknięte. Pchnął je i zawołał:
- Halo!
Nie usłyszał odpowiedzi, więc weszli do środka. Dźwięk pochodził z odbiornika telewizyjnego, który działał w pustym living roomie. Dom był umeblowany i bezludny. Wyglądał tak, jakby ktoś przed chwilą stąd wyszedł. Melinda stanęła przed telewizorem z otwartymi ustami, zdumiona. Telewizory w Hatfork były przeważnie pogruchotane, od chwili katastrofy żaden nie pokazał niczego.
Chaos zostawił ją tam i obszedł dom. Wiatr wiał przez otwarte okno w kuchni, zasłony luźno powiewały. Sprawdził kran, woda lała się. Suszarkę zapełniały naczynia, niektóre z nich były jeszcze wilgotne. Zajrzał do lodówki, wypełnionej plastikowymi pojemnikami, przykrytymi cynfolią lub folią spożywczą, i wyraźnie ometkowanymi białymi nalepkami, opisanymi Magicznym Pisakiem. Zjawiła się Melinda. Dał jej kawałek zimnego pieczonego kurczaka i szklankę soku pomarańczowego, a ona usiadła za stołem i głośno przełykała kolejne kęsy.
Była środa, kolejny Dzień Przeprowadzki. Każda środa i sobota, ale w soboty przechodziła to łatwiej, ponieważ chłopcy przebywali ze swoim ojcem. Tak teraz o nim myślała - nie Gerald, nie jej eks, ale ich ojciec. Po prostu zostawiała chłopców w piątek, sama przeprowadzała się w sobotnie popołudnie, a potem zabierała dzieci w niedzielę wieczorem i pokazywała im nowe miejsce. Natomiast w środy musiała przekonywać Raya i Dave'a, aby porzucili zabawę albo kryjówki w obecnie zajmowanym domu i pożegnali się z dzieciakami z ulicy, z którymi zdążyli się zaprzyjaźnić, a potem zagonić ich do samochodu, zanim zjawi się mająca przejąć dom nowa rodzina.
Dzisiaj, gdy wyniosła do samochodu ostatnią walizkę swoich ubrań, nie widziała Raya i Dave'a nigdzie w zasięgu wzroku. Była już spóźniona; sąsiednie domy pustoszały i bała się, że chłopcy zakradli się przez okienko do jakiejś piwnicy, aby ją zbadać i splądrować. Tego obawiała się najbardziej; jeżeli chłopcy zostaną przyłapani w pustym domu, kiedy zjawi się nowa rodzina, prawdopodobnie skończy się to wezwaniem; jej zaś brakowało zaledwie dwóch skarg, aby być zmuszoną do stawienia się przed Komisją ds. Szczęścia i składania kolejnej apelacji. Dave i Ray byli niepełnoletni, w związku z czym wezwania szły na jej konto. Jeszcze kilka razy stanie przed Komisją, a ześlą ją do obozu dla pozbawionych szczęścia.
Z tym że prawdopodobnie nie dojdzie do tego. Już Cooley tym się zajmie. Wiedziała, że chce, by stale znajdowała się w takiej sytuacji: dokładnie na krawędzi utraty wszystkiego, zrozpaczona, całkowicie zależna od niego. Tak wyglądał jego wstrętny, pierdolony sposób flirtowania z nią.
Ładując swój dobytek do bagażnika samochodu, omiatała wzrokiem ulicę w poszukiwaniu jakiegoś śladu chłopców. Miała zbyt wiele rzeczy, kiedy się przeprowadzała; więcej ubrań, niż można by przypuszczać, że się w ogóle posiada, oraz mały plecak pełen książek, co do którego nikt by nie sądził, że można go mieć, przeprowadzając się z domu do domu - powinno się być zadowolonym z czytania jakichkolwiek książek czy czasopism, znajdowanych w nowym miejscu, i nie chcieć zabierać któregokolwiek z nich ze sobą. Także za to ktoś mógł wlepić jej mandat, ale była ostrożna, ukrywając książki w samym rogu bagażnika, pod zaoliwionymi szmatami i kompletem narzędzi oraz śrubokrętów, tak że pakunek wyglądał na coś stale przynależnego do samochodu.
Wsiadła i zatrąbiła, a potem włączyła silnik i pojechała wolno dookoła kwartału domów, szukając chłopców. Była 12.15 i zaczynały przybywać nowe rodziny. Rozpoznała parę twarzy; ludzi, którzy mieszkali poniżej, powyżej lub obok niej w innych blokach mieszkalnych czy w sąsiedztwie. Z widzenia znała też kilkuset innych. System zniechęcał do bliższych kontaktów; sąsiedzi, jeżeli nawet okazywali się przyjacielscy, rzadko wymieniali wizytówki.
Dzień był jasny, ale nie czuło się upału. Nowy adres odsyłał ją na drugi kraniec miasta, ale tak długo, jak upał nie wzrastał, nie zaprzątała sobie głowy tym, aby tam jechać. Tym razem przerzucili ją gdzieś na przedmieścia, na obszar rozciągający się za starą rafinerią, w miejsce, w którym pomimo przypadających dwa razy w tygodniu przeprowadzek, nigdy wcześniej nie mieszkała. Słyszała, że domy tam są duże i wolno stojące, co jej nie przeszkadzało. Nadal nie było ani śladu po chłopcach. Kiedy skręciła za ostatni róg, jadąc z powrotem w stronę domu, który dopiero co zwolniła, zobaczyła ich stojących wraz z Cooleyem przy krawężniku. Trzymał dłonie na ich ramionach, a na twarzy miał szeroki uśmiech. Bydlak. Złapał ich na kradzieży?
Cooley był Badaczem Szczęścia i chociaż kompletnie nie rozumiała schematu organizacyjnego Instytutu Szczęścia w Vacaville, wiedziała, że zajmował tam ważne stanowisko. Nie na tyle jednak, aby jego praca przeszkadzała mu w nachodzeniu jej, gdziekolwiek mu się podobało. Swój pierwszy test szczęścia zdawała u niego i od tej pory wykazywał w jej sprawie zbyt daleko idące osobiste zainteresowanie.
Test zdała kiepsko, bardzo kiepsko. Wystarczająco nisko, by mogła zostać zmuszona - gdyby nie interwencja Cooleya - do oddania samochodu, pozwolenia Geraldowi na zabranie dzieci i do przeniesienia się ciupasem do jednego z baraków dla pozbawionych szczęścia - i Cooley nigdy nie pozwalał jej o tym zapomnieć. Szczególnie lubił wpadać w Dzień Przeprowadzki, gdy czuła się rozdrażniona.
- Roy, Dave, wsiadajcie do samochodu.
- Witaj, Edie - odezwał się Cooley, podchodząc z chłopcami. - Straciłaś trop tych dwóch nieszczęsnych urwisów? Musiała przyznać mu punkt; rzeczywiście ich szukała.
- Kradli gdzieś? - spytała z napięciem.
Cooley był szerokim mężczyzną. To najlepsze określenie. Nie był gruby; wyglądał raczej jak postać z filmu rysunkowego, która połknęła drzwi. Zawsze chodził w garniturze, nawet podczas największych upałów, a ubranie wisiało na nim jak suszące się na sznurze prześcieradło. Jego twarz wyglądała tak samo; za szeroka, oczy zbyt oddalone od siebie, na ustach gadzi uśmieszek, który nigdy nie znikał. Pomimo to na swój sposób był przystojny.
- Nie, mamo - odparł Ray. - Pan Cooley pokazywał nam tylko kanały. Tam na dole żyją żaby.
- Spotkałem ich na końcu ulicy - powiedział Cooley. - Widziałem cię, jak objeżdżasz dzielnicę, i pomyślałem, że nas nie widzisz. Więc podszedłem tutaj.
- Dave sądził, że odjechałaś bez nas - stwierdził Ray sardonicznie.
- Nieprawda - zaprzeczył Dave.
- Dobra, wsiadajcie do wozu - trzymała otwarte drzwi.
- Dzięki, Ian - zwróciła się do Cooleya, mając nadzieję, że sobie pójdzie.
Chłopcy wdrapali się na siedzenie obok niej; sięgnęła ponad nimi i zamknęła drzwi pasażera. Cooley obszedł samochód i stanął po jej stronie.
- Nowe miejsce znajduje się po drugiej stronie miasta - powiedział.
- Znowu zaglądałeś do moich danych.
- Wystukałem twój plik i po prostu pozwoliłem mu rozsiąść się na ekranie - odparł, szczerząc się obleśnie. - To tak, jakbym miał twoje zdjęcie na biurku.
- To miło.
Czuła się zmęczona jego zalotami.
- No cóż, nie wiesz nawet, jak bardzo jest to miłe. Twój nowy dom stoi tuż za rogiem ulicy, przy której i ja będę mieszkał.
Cooley, podobnie jak inni wysocy urzędnicy państwowi, przeprowadzał się do lokali o wyższym standardzie: takich, jakie widywała tylko w telewizji. Czasem podkreślał, że mogłaby sama w nich mieszkać, gdyby się z nim związała.
- Będziesz w takim małym farmerskim domostwie, za podwórzem pełnym wraków - powiedział. - To niedaleko od mojego domu. Powinnaś zajść tam i zobaczyć, jak jest urządzony.
Skinęła głową w stronę chłopców.
- Może kiedy będą znowu u ojca...
- Ian ma na swoim podwórzu domek na drzewie - przerwał Ray. - Powiedział, że możemy się tam bawić, jeżeli nam pozwolisz.
- Rozczarujesz chłopców - stwierdził Cooley.
- Muszę się najpierw wprowadzić, Ian - odparła, myśląc jednocześnie: Ty gnoju, nie graj ze mną chłopcami w ten sposób.
Zwolniła hamulec i pozwoliła samochodowi przesunąć się o cal do przodu.
- Zostawmy to na później, kiedy będę mogła pomyśleć, zgoda?
- Dziś wieczorem?
- Powiedzmy. Ale nie obiecuję. Uśmiechnął się.
- To mi wystarczy.
Na znak odniesionego zwycięstwa pokazał chłopcom podniesiony kciuk, na co odpowiedzieli tym samym gestem, nieświadomi uczestnictwa w spisku przeciwko niej. Odjechała, zostawiając Cooleya stojącego na jezdni.
Ich nowe lokum rzeczywiście znajdowało się za składowiskiem złomu, za starą fabryką VelaMint oraz opuszczoną szkołą średnią. Był to jedyny dom mieszkalny na przestrzeni całych mil, pozostały z willowej okolicy zdewastowanej przez przemysł. Nieco tym przestraszona, cały czas myślała o swoim sąsiedztwie z Cooleyem. Ale to w końcu jedynie kilka dni. To stanowiło dobrą stronę przeprowadzek - zawsze trwały tylko parę dni. Zaparkowała na ulicy przed domem i każdemu z chłopców dała do niesienia mały bagaż.
W drzwiach wejściowych poczuła, że coś jest nie tak. Nie to, że grał telewizor, to było normalne. Ludzie pozostawiali sprzęty na chodzie, czasem nawet lejącą się w zlewie wodę. Ale z kuchni dochodził jakiś podejrzany dźwięk. Weszła, aby to sprawdzić, ciągle trzymając walizkę; chłopcy postępowali tuż za nią.
Bardzo brudny mężczyzna siedział w towarzystwie dziewczynki przy kuchennym stole, jedząc kurczaka i pijąc sok pomarańczowy. Edie powiedziałaby, że dziewczynka jest także brudna, gdyby w jej wypadku nie rzucało się w oczy coś dużo bardziej istotnego - była cała porośnięta futrem, jak foka albo wydra. Mężczyzna i dziewczynka podnieśli wzrok, wciąż jedząc i milcząc. Edie poczuła złość oraz zakłopotanie, ale odepchnęła je od siebie; wiedziała, jak postępować w takim wypadku. Był to dla niej niespodziewany łut szczęścia. Musiała tylko znaleźć swój bloczek z mandatami, aby wypisać upomnienie. Być może w tym miesiącu wyjdzie na swoje.
Poklepała się po kieszeniach. Nie miała przy sobie książeczki. 
- Ray - powiedziała, ignorując mężczyznę i dziecko. - Idź do samochodu i znajdź bloczek mandatowy. Pamiętasz, jak wygląda?
Ray skinął głową, upuścił swoją paczkę i zniknął. Odwróciła się ponownie do siedzących przy stole.
- Dam wam mandat. Potem musicie się wynieść, jest po dwunastej. Mam na myśli to, że nawet się nieco spóźniłam. Przykro mi, ale zapracowaliście na niego. Gdzie wasz samochód?
Mężczyzna przełknął kęs kurczaka i powiedział:
- Zostawiliśmy go na autostradzie. Mandat za co?
- Mamo - odezwał się Dave. - Dlaczego ona ma takie włosy?
- Dave, to jest nieuprzejme. Idź do pokoju albo pomóż bratu wypakować rzeczy z samochodu. Dave wyszedł.
- Przepraszam, on ma tylko sześć lat. Gdzie zostawiliście auto? Przy autostradzie? Mężczyzna skinął głową.
- Zepsuło się.
Edie poczuła się zakłopotana. Dokąd tych dwoje zmierzało? I jak mogli poruszać się bez samochodu?
- Nie jestem stąd - wyjaśnił tamten. - Przykro mi. Byliśmy głodni.
Powoli uchodziło z niej powietrze. To nie w porządku. Nie mogła wystawić im mandatu. Wszystko to składało się na jeszcze większego pecha; kolejny dowód, że jej niski wynik testu naprawdę coś znaczył. To, jak ostatnio toczyły się sprawy, a teraz pojawienie się w jej domu mężczyzny z porośniętą futrem dziewczynką, okaże się prawdopodobnie powodem do wlepienia jej przez kogoś kolejnego mandatu.
- Skąd jesteście? - spytała.
- Z Wyoming. Z Małej Ameryki...
- Z Hatfork - odezwała się dziewczynka z dezaprobatą.
- ...ale od jakiegoś czasu znajdujemy się w drodze - kontynuował mężczyzna. - Nie znaleźliśmy zbyt wielu dobrych miejsc, aby się w nich zatrzymać.
- No cóż, jedzenie, które jecie, jest moje - powiedziała Edie. - I dom, w którym się zatrzymaliście, jest mój.
- Twoje jedzenie? - spytała włochata dziewczynka. - Myślałam, że dopiero się tu wprowadziłaś.
- Od dwunastej jest mój - odparła Edie. To, że musiała wyjaśniać im kwestie związane z przeprowadzką, było męczące.
- Przedtem należał do kogoś innego. Nie do was... W drzwiach za jej plecami pojawili się chłopcy. Ray przyszedł z bloczkiem mandatów.
- Masz, mamo...
- Już w porządku - odparła. - Połóż go w living roomie.
- Pójdziemy - odezwał się mężczyzna. - Przepraszam.
- Wszystko w porządku - rzekła Edie. - Czemu nie miałbyś wziąć prysznica, złapać oddechu...
Nie mogła powstrzymać się przed skonfrontowaniem go z gorącą wodą i mydłem. Chłopcy stali w przejściu, gapiąc się na dziewczynkę. Mała wybałuszyła oczy i pokazała im język; malcy zachichotali.
- No cóż, dzięki - powiedział mężczyzna.
- Potem będziecie musieli znaleźć sobie inne miejsce - stwierdziła szybko. - Jeżeli chcielibyście zostać w Vacaville, musielibyście się zarejestrować. Wiesz, zapisać się na przeprowadzki ...
- Okay - powiedział. - Pomyślę nad tym. Zabrzmiało to jak coś niezbyt ważnego.
- Sądzę, że się wykąpię.
Wstał od stołu, pozostawiając tam resztki po swoim posiłku, i przeszedł obok chłopców, spuszczając nieśmiało oczy.
- Chcesz obejrzeć telewizję? - spytał Ray dziewczynkę.
Mała nie odpowiedziała, ale czmychnęła za plecami Edie do Hving roomu, podążając za chłopcami.
Edie wyładowała resztę bagażu i złożyła go w stosie na dywanie w pokoju, podczas gdy Ray, Dave i dziewczynka siedzieli, oglądając telewizję, w której akurat był program „Sprawdź Swoje Szczęście!”, prowadzony przez prezydenta Kentmana. Edie słyszała szum wody w łazience na górze. Po opróżnieniu samochodu wróciła do kuchni i posprzątała w niej, z przyzwyczajeni a rejestrując stan zapasów w spiżarni. Potem zrobiła chłopcom kanapki i poszła do living roomu oglądać z nimi telewizję. Ray i Dave bawili się, dopingując współzawodniczących ze sobą graczy, co zmieniło oglądanie programu w pełne hałasu kibicowanie. W tym samym czasie dziewczynka siedziała nieruchoma i milcząca.
Kiedy mężczyzna zszedł na dół, wyglądał całkiem inaczej. Najwyraźniej znalazł brzytwę i zdrapał zarost z twarzy. Chociaż miał na sobie tę samą brudną koszulę i dżinsy, to jego rozczochrane włosy nie były już tak nieporządne; zaczesał je na mokro do tyłu, odsłaniając czoło i oczy - twarde, wyrazistsze niż usta i podbródek. Nagle wyprzystojniał. Na moment ich oczy spotkały się, a potem ponownie opuścił wzrok na podłogę.
- Dzięki - powiedział kolejny raz, a potem zwrócił się do dziewczynki. - Idź na górę i doprowadź się do porządku.
- Okay, ale chodź no tu. Chaos, i popatrz na to.
Wskazywała na telewizor, a mężczyzna podszedł tam, stanął za sofą i spojrzał na ekran. Ray zaczął wyjaśniać zasady gry swoim najbardziej zarozumiałym tonem, który Edie przypominał Geralda, a obcy słuchał uprzejmie, z oczami wpatrzony w odbiornik. Dziewczynka wstała i dotknęła palcem ekranu.
- Ten facet przypomina mi Kellogga - stwierdziła.
- Idź na górę - powiedział miękko. - Wkrótce powinniśmy odejść.
- W porządku, w porządku - potarła wierzchem dłoni nos i wreszcie oderwała się od telewizora. - Gdzie?
Mężczyzna wskazał na schody i mała, rozgniewana, powlokła się w ich stronę. Ray podsumował swój rozbudowany, mało zrozumiały opis zasad gry. Edie zostawiła ich i poszła na górę. Znalazła dziewczynkę stojącą w łazience i wpatrzoną w wannę.
- O co chodzi? - spytała Edie. Mała zrobiła kwaśną minę.
- Pokażesz mi, jak to się robi? Edie odkręciła kurek prysznica.
- Nie możesz jej po prostu napełnić? - spytała dziewczynka. - Robiłam tak wcześniej.
Więc Edie nalała wody do wanny.
- Mam na imię Edie - zaryzykowała. - Ty jesteś Melinda?
- Taaa...
- Jesteś jego córką?
- Chaosa?Nie.
Edie rozważyła powtórzenie imienia mężczyzny, ale nie była go pewna.
- W takim razie opiekuje się tobą.
- Nie potrzebuję, żeby się ktoś o mnie troszczył - powiedziała mała wyzywająco. 
-Jesteśmy tylko... no wiesz, podróżujemy razem.
Edie nie wiedziała, co Melinda miała na myśli, ale zostawiła jaw spokoju. Dziewczynka wyglądała na zbyt młodą, ale cóż ona mogła wiedzieć na temat tego mężczyzny na dole, albo miejsca, z którego przybyli? Wiedziała, że w innych okolicach dzieją się teraz tajemnicze rzeczy, a tych dwoje zdecydowanie wyglądało dziwnie. Pomyślała, że zostawiła go na dole z chłopcami. Ale nie poczuła strachu.
Dziewczynka zrzuciła swoje brudne dżinsy i poszarpany, poplamiony podkoszulek. Ubranie cuchnęło; Edie przesunęła je w wyłożony kafelkami róg łazienki i zastanawiała się, czy nie zaoferować jej do ubrania czegoś ze swoich rzeczy. Kiedy Melinda wsunęła się do wanny, jej sierść zafalowała, kołysząc się na wodzie, która niemal natychmiast zrobiła się szara.
- Mydło? - spytała Edie.
- Masz szampon?
Edie dała jej szampon i zostawiła samą, zamykając za sobą drzwi do łazienki. Na dole telewizor był wyłączony, a Ray i Dave uczyli tego mężczyznę - Chaosa? - skomplikowanej gry planszowej. Tym razem, bardziej niż rozpaczliwe wyjaśnienia Raya, Przeszkadzały wysiłki próbującego mu pomóc Dave'a. Mężczyzna tylko patrzył, oszołomiony. I zmęczony, chociaż wiedziała, że ani Dave, ani Ray nie zauważają tego. W jednej chwili spostrzegła, że chłopcy przyczepili się do gościa w ten sam sposób, co do lana Cooleya; w sposób, w jaki czynili to w stosunku do wszystkich dorosłych mężczyzn, z wyjątkiem Geralda, ich ojca.
Wyszła, wyjęła z lodówki dwa piwa i przyniosła je do living roomu. Wręczyła jedną butelkę obcemu, wymieniając z nim uśmiech. Przechyliła do tyłu głowę i wypiła spory łyk, a potem spojrzała na mężczyznę; on też patrzył na nią.
- Nie piłem piwa od... lat - powiedział szybko. Dziewczynka na górze zawołała:
- Hej!
Mężczyzna i Edie popatrzyli na siebie.
- Tak? - odkrzyknął.
- Nie ty. Edie.
Poszła na górę do łazienki. Melinda siedziała w błotnistej wodzie, zgięta, badając coś między udami. W szarej wodzie pokazały się różowe plamy. Edie pomyślała natychmiast: To gwałciciel!
Mała podniosła wzrok i obdarzyła kobietę słabym uśmiechem.
- Słyszałam o czymś takim - powiedziała.
- Masz okres - stwierdziła zdumiona Edie.
- Nigdy wcześniej nie miałam.
Edie próbowała się pozbierać. Przeżyła kiedyś taki moment, gdy była w jej wieku. Miała tylko synów i nie spodziewała się, że spotka ją to jeszcze raz.
Mała zamieszała wodę między udami, rozpraszając plamy, i ponownie spojrzała na Edie.
- Dam ci coś - powiedziała kobieta, czerwieniąc się i czując idiotycznie.
Powinnam jej pokazać, jak tego używać, stwierdziła. Dziewczynka, która nie wie, jak korzystać z prysznica, nie będzie wiedziała, co zrobić z tamponem.
- Możesz już wyjść z wanny?
Mała skinęła głową. Stanęła w wodzie i delikatnie otrząsnęła sierść, zaczynając od ramion i posuwając się w dół. Edie zdjęła i półki ręcznik, wy tarła ją do sucha i zaczęła rozczesywać. Potem posadziła na sedesie, nadal owiniętą w ręcznik, i pokazała, jak się wkłada tampon. Mała pilnie podążała za jej instrukcjami, pełna powagi i wcale nie zakłopotana.
Potem Edie przyniosła z dołu czyste ubranie - dżinsy, koszulę i skarpetki. ZostawiłaMelindę, aby się ubrała, i spoglądając na zegarek, wróciła na dół.
We frontowych drzwiach, dokładnie w tym samym momencie, gdy wkroczyła do living roomu, ukazał się Cooley.
- Gość w dom! - zawołał nieco zbyt radośnie.
- Cześć, Ian - powitał go Ray. - Chcesz zagrać w Człowieka Rządu?
On nigdy nie przestaje się bawić w Człowieka Rządu, pomyślała Edie.
- Sądziłam, że mówiliśmy o dzisiejszym wieczorze - powiedziała kwaśno.
- Chciałem powitać cię w sąsiedztwie - wyjaśnił Cooley, szczerząc się i wznosząc ręce, jakby bronił się przed wybuchem jej złości. - Sugeruję wspólny obiad. Chociaż widzę, że macie gościa...
- Tak - stwierdziła.
- Nie wydaje mi się, żebym znał pana z tych okolic? - zwrócił się Cooley do mężczyzny.
- To jest mój kuzyn - powiedziała Edie szybko. - Tylko Przejeżdżał...
- Mamo - odezwał się Ray z dezaprobatą.
- Nie matkuj mi tutaj. Sprzątnijcie z Dave'em grę i zabielcie na górę swoje bagaże.
Na zewnątrz stoi tylko jeden samochód, uświadomiła sobie. Cooley z pewnością to zauważył.
- Kuzyn? Nazywam się Cooley - wyciągnął rękę. Mężczyzna odwrócił się od planszy i potrząsnął jego dłonią.
- Chaos - przedstawił się.
To samo słyszała na górze.
- Chaos? Interesujące imię. Zostajesz na jakiś czas?
- Och, nie. Tak jak powiedziała, jestem przejazdem.
- Szkoda. W następny weekend jadę na północ polować na kaczki - podniósł w górę wyimaginowany karabin i wystrzelił w sufit. - Lubisz polować?
Człowiek imieniem Chaos znowu miał na twarzy wyraz oszołomienia.
- Nie wiem - odparł.
- Staram się namówić byłego męża Edie, ale nie mogę wyciągnąć go z jego windy - mówił Cooley, kontynuując dewastowanie sufitu z nie istniejącej strzelby.
- Ian - powiedziała Edie. - On jest zmęczony. Przyjdź innym razem...
- Okay. A zatem, jesteśmy umówieni na wieczór?
- Nie jesteśmy umówieni na wieczór. Ja także jestem zmęczona, łan. Innym razem. Proszę.
- Wiem, kiedy jestem zbędny! Do zobaczenia, chłopcy - Ray i Dave przystanęli na schodach i pomachali mu. - I do zobaczenia, kuzynie.
Słowo „kuzyn” przeciągnął twardo.
- Jeżeli zdecydujesz się tutaj zostać, przygotuję ci podpisane i wypełnione papiery. I masz Edie, która może ci opowiedzieć o pechu. Wie na ten temat wszystko.
- Pech? - spytał Chaos.
- Taaa... Edie jest swego rodzaju ekspertem w tej dziedzinie. Powiem szczerze, że kiedy tu wszedłem, pomyślałem sobie, że możesz być jej następną wpadką. No, wiesz, przygarnięcie jakiegoś przybłędy, kłamanie, aby go ochronić - kolejny z jej dzikich wyskoków. Dobrze wiedzieć, że stanowisz rodzinę.
Z góry zeszła Melinda i głos Cooleya zniżył się do szeptu.
- Cześć. Nie mówiłeś, że masz kompana w podróży. Melinda stanęła u dołu schodów i patrzyła na niego zimno.
- To, co masz na sobie, to prawdziwe futro, moja panno.
- Idź, Ian - Edie ruszyła w jego stronę, zaciskając pięści i myśląc, że musi się go natychmiast pozbyć.
- Racja - stwierdził, cofając się. - Później. Bądź w kontakcie, Edie. I trzymaj się z dala od kłopotów.
Odwrócił się i wyszedł przez werandę, a potem wsiadł do samochodu. Edie stwierdziła, że wstrzymuje oddech.
- Przepraszam - powiedział Chaos. - Pójdziemy już
sobie...
- Nie - odparła. - Lepiej, żebyście teraz zostali, przynajmniej na noc.
Stwierdziła, że w jakiś absurdalny sposób jest zadowolona z takiego obrotu wypadków; pragnęła dowiedzieć się o przybyszach czegoś więcej.
- Jak tylko stąd wyjdziecie, on pójdzie za wami. Musimy znaleźć wam samochód.
- To żaden problem - zauważył. - Stoją niemal wszędzie.
- Nie możesz tak po prostu zabrać auta - zaprzeczyła. - Nie tutaj. Każde do kogoś należy. Jutro muszę wywieźć was poza
miasto.
- Co on miał na myśli, mówiąc o niepowodzeniu?
- Nic takiego - odparła. - Nie wypadłam najlepiej podczas testu, to wszystko. Tego nie da się sprawdzić. Tak naprawdę nie mają żadnego dowodu na to, że te wyniki cokolwiek znaczą...
- W porządku - powiedział. - Mnie to nie dotyczy.
Melinda weszła do pokoju, ubrana w rzeczy Edie. Teraz, kiedy była czysta, jej sierść wydawała się o kilka tonów jaśniejsza. Spojrzała kolejno na Edie i Chaosa, uśmiechnęła się nieśmiało i wskoczyła na kanapę.
- Dam wam jeden z pokoi na górze - oświadczyła Edie. - Chłopcy mogą zająć drugą sypialnię, a ja dziś w nocy będę spała na dole.
Nagle poczuła się zmęczona perspektywą ochraniania tych ludzi przed Cooleyem i rządem oraz przed wszędobylskimi ty-pami wypisującymi mandaty i donoszącymi o naruszeniach porządku. Musiałaby stale mieć ich na oku i nie wypuszczać na ulicę. Nie mieli pojęcia, jak powinni się zachowywać. Nie wiedzieli, w jaki sposób funkcjonuje ten świat. I nie wiedzieli, jak blisko krawędzi przepaści ona sama balansuje; wybrali sobie niewłaściwą osobę na protektora.
Nie, tak czy inaczej, musieli opuścić jej dom jeszcze tego ranka. Będzie miała szczęście, jeżeli pozwalając im zostać, nie wpadnie w kłopoty. A ona nigdy nie miała szczęścia.
Chłopcy zbiegli na dół i ponownie włączyli telewizor. Usadowili się po obu stronach Melindy.
- Chcesz oglądać „Dzień Przeprowadzki”?
- Pewnie - odparła dziewczynka. - A co to jest?
- Program - wyjaśnił Ray. - O takim dniu jak dziś, kiedy wszyscy muszą się przenosić; wyjątkiem jest sposób, w jaki gwiazdy rządu zmieniają domy - to wygląda inaczej, niż my to robimy.
- Oni walczą - dodał Dave.
- To jak przygody - ciągnął Ray. - Ponieważ źli ludzie chcą zatrzymać swoje domy, bo tam, gdzie mieszkają gwiazdy rządu, jest bardzo miło.
- Gwiazdy rządu? - spytał Chaos.
- Jak gwiazdy filmu - wyjaśniła Edie. - To nie jest naprawdę. To znaczy rzeczywiście są ludźmi z rządu...
- Jak Ian - wtrącił Ray.
- Tak, jak łan. I oni istotnie przeprowadzali się dzisiaj, ale cała reszta - ich walki oraz miłości - jest fikcyjna.
- Czasami naprawdę się zakochują - zaprotestował Ray.
- Co to znaczy „fikcyjna”? - Melinda zrobiła wielkie oczy.
- Udawana - wyjaśnił Ray.
- Jak przedstawienie - dodał Dave.
- Cooley jest częścią tego systemu? - chciał wiedzieć Chaos.
- Stanowi mniejszą gwiazdę - stwierdziła Edie sarkastycznie. - Dużo mniejszą.
- Czasami pomaga prezydentowi Kentmanowi - rzekł Dave.
- Uważajcie - powiedział Ray i wskazał palcem na ekran.
Przedstawienie było w toku. Prezydent Kentman i jego prześliczna nowa przyjaciółka, czy też sekretarka, oglądali wspaniałe wnętrze ich nowego domu.
- Mama jest zakochana w prezydencie Kentmanie - oświadczył Ray.
- Naprawdę? - spytała Melinda, spoglądając ze zdumieniem na Edie.
Ta roześmiała się.
- Nie, nie jestem.
Ray zignorował ten protest.
- Wszystkie dorosłe kobiety kochają się w nim - zapewnił solennie Melindę. - Prawdopodobnie, kiedy urośniesz, także się w nim zakochasz. Albo w tym, kto wówczas będzie prezydentem.
- Już jestem dorosła - rzekła Melinda.
- I?
- Wydaje mi się głupi.
Chaos wpatrywał się w ekran, niepomny na obecność Melindy, Raya i Dave'a. Starając się patrzeć na show ich oczyma, Edie poczuła się nagle zawstydzona z powodu tego okropnego przedstawienia.
- To śmieci - stwierdziła. - Oglądamy to, bo nic innego nie ma. Wszystkie te programy rządowe są o tym, jacy oni są wspaniali, jacy bogaci i szczęśliwi, i w ogóle wszystko... A od nas oczekuje się, że będziemy ich podziwiać.
- Lubisz ten program! - powiedział Ray.
Chaos nie odezwał się; po prostu zajął miejsce na kanapie obok Dave'a i patrzył. Edie podeszła, usiadła za nimi na krześle i także zaczęła oglądać program. Czuła rozgoryczenie, chociaż nie umiała powiedzieć dlaczego. W porównaniu z kobietami w telewizorze uważała się za bezbarwną.
Podczas gdy gwiazdy kontynuowały swój Dzień Przeprowadzki, a skomplikowana linia narracji, którą śledziła od lat, rozwijała się pomału, mimo woli dała się w to wciągnąć. Tak naprawdę nie wiedziała, ile z prezentowanych wydarzeń stanowiło prawdę, a ile nie. Oczywiście, ludzie z rządu musieli się przeprowadzać; wszyscy musieli. I, rzecz jasna, mieli piękne domy. Ale czy cała reszta, ich zmagania i triumfy, to wszystko miałoby okazać się kłamstwem? Nie była tego pewna, a Cooley nie odpowiedziałby jej, gdyby zapytała. Dobrze, że, przynajmniej na razie, nie pojawił się w tym odcinku i była losowi za to wdzięczna. Nie miała ochoty go oglądać.
- Popatrz - wyjaśnił Ray. - Jeżeli masz szczęście, dostajesz pracę w rządzie, a wtedy możesz się wprowadzić do takiego domu. Mama zawsze musi pracować w jakimś głupim sklepie.
Właściwie nie słysząc, Melinda skinęła głową z nieobecnym wyrazem twarzy.
- Ale raz pracowała w telewizji - odezwał się Dave głosem pełnym nadziei.
- Taaa, kiedy jeszcze mieszkał z nami tata - dodał Ray. - Ale gdy odszedł, powiedzieli, że mama ma pecha. Kiedyś musiała nawet jeździć śmieciarką.
- Mylili się - odezwała się Edie, mając nadzieje, że Chaos słucha jej, a nie głosów z telewizora; z miejsca, w którym siedziała, nie mogła widzieć jego twarzy. - Gerald był moim pechem, przynajmniej ja tak sądzę. Zwariował. Słyszałeś Cooleya - teraz zamieszkał w windzie. Jest nieszkodliwy i chłopcy zostają u niego podczas weekendów. Tak naprawdę, nie jest całkiem szalony, ale nie mogę z nim mieszkać. Stanowi pewien rodzaj ślepej uliczki. W każdym razie wszystko, co te testy określają, to jedynie twoją podatność na pech; coś jakby zbadanie, czy masz we krwi antyciała, jak sądzę. To wcale nie znaczy, że możesz je w końcu stracić. I nie straciłam ich, nadal je utrzymuję. Mandaty są brutalnym tego odbiciem. Naprawdę nic nie znaczą. Co z tego, że twój sąsiad widzi, że nieco później wychodzisz do pracy albo wyprowadzasz się z domu? To nie fair zbierać za to punkty karne. Każdy popełnia błędy.
Pochyliła się do przodu. Ray i Dave oglądali telewizję, ignorując ją całkowicie, a Chaos i Melinda zasnęli na kanapie. Byli wyczerpani, to oczywiste, więc skorzystali z pierwszej okazji, aby usnąć, i Chaos nie słyszał paplaniny Edie.
Po programie chłopcy wyszli na zewnątrz, chcąc zapoznać się z nowym otoczeniem, podczas gdy Chaos i Melinda spali na kanapie. Edie poszła do kuchni i patrzyła na słońce świecące przez okno. Okolica była wyludniona i brzydka, pełna cegielni oraz fabryk, ale czuła zadowolenie z możliwości mieszkania poza centrum miasta, z dala od ludzi. Przez kilka dni nie będzie musiała martwić się, że ktoś wypisze jej upomnienie.
Kiedy Ray i Dave wrócili, przygotowała im kolację, a potem poszli na górę, aby przygotować się do spania. Byli także zmęczeni przeprowadzką, ale i podnieceni wizytą niezwykłych gości. W ich nowym pokoju wisiał plakat z niedźwiedziem i Dave powiedział, że to go przeraża, więc Edie zdjęła poster i schowała do szafy.
Kiedy wróciła na dół, dziewczynka wstała, rozglądając się za łazienką. Edie zaprowadziła ją na górę i pomogła zmienić tampon. Mała, nadal na wpół śpiąca, nie odzywała się, a kiedy Edie zabrała ją do podwójnego łóżka w dużej sypialni, natychmiast ponownie zasnęła.
Edie zeszła na dół i obudziła Chaosa.
- Masz ochotę na zupę? - zapytała. Skinął głową. Przyniosła mu miskę zupy, a potem usiadła i patrzyła, jak je.
- Skąd pochodzisz? - spytała po chwili.
- No cóż, wydaje mi się, że stąd, z Kalifornii, Ale mieszkałem w Wyoming. Trudno to sobie przypomnieć... Skinęła szybko głową. Wiedziała o tym.
- To dlatego tu przyjechałeś? - ciągnęła. - Żeby zrozumieć?
- Możliwe. Z początku tylko chciałem się wyrwać.
- Wyrwać?
- Grzązłem...
- W innych miejscach jest inaczej? - wiedziała, że go popędza, ale nie mogła się powstrzymać; chciała zadawać te Pytania.
Spojrzał jej głęboko w oczy.
- Tak. Zupełnie inaczej.
- Podejrzewałam to - powiedziała niepewna, w jakim stopniu stanowiło to prawdę. - Ale wszystko, co widzisz i słyszysz, mówi ci, iż wszędzie jest tak samo. Nawet jeżeli w to nie wierzysz, trudno jest o tym stale pamiętać.
- Rozumiem.
- A poza tym nie ma znaczenia, co sobie myślisz, wiesz? To znaczy tu, gdzie mieszkam. Muszę dawać sobie radę.
- Tak.
- Jeżeli byś został - co właściwie miała na myśli? - Cooley opowie ci wszystko o moim pechu. Ale to nie jest takie proste, jak on twierdzi.
- Nie obchodzi mnie pech - uśmiechnął się.
Podciągnęła nogi na kanapę i wzięła głęboki oddech. To właśnie pragnęła usłyszeć - że jej pech nie ma dla niego znaczenia. On - Chaos - był jak antidotum, jak promyk czegoś; stanowił pęknięcie, co prawda małe, w spójnej, wspaniałej wizji świata według Cooleya.
- Melinda - powiedziała. - Ona jest...
- Tylko podróżuje ze mną. Porzuciła rodziców.
- Nie o to mi chodzi. Mam na myśli jej sierść. Teraz to on wyglądał na zakłopotanego.
- Była wojna - wyjaśnił cicho. - Zmieniła mnóstwo rzeczy, także w Wyoming.
- Wojna?
- Wszyscy pamiętająjakąś katastrofę. Ale różną w różnych miejscach.
- Dlaczego?
- Nie wiem. Ludzie... - potrząsnął głową.
- Ludzie?
- Robią wszystko inaczej. Jak ci w telewizji...
- Prezydent Kentman i rząd?
- Tak.
- Nienawidzę ich - przysunęła się bliżej do niego, myśląc o wojnie.
Czy gdzie indziej może być gorzej? Może właściwie miała szczęście?
- Ale ty - trzymała teraz jego rękę - uciekłeś. Wyrwałeś się. Zaśmiał się cicho.
- Raczej utknąłem tutaj.
- Czemu się śmiejesz?
- Nie śmieję się.
- Może powinieneś zostać.
Czy było błędem lubić go, „Chaosa”, przypomniała sobie, chociaż nadal nie wypowiedziała na głos jego imienia, skoro coś dla niej znaczył? Miał miłe oczy.
- Chaos - powiedziała, oswajając się z brzmieniem jego imienia; a potem jeszcze raz. - Chaos?
Odpowiedzią okazał się pocałunek, który złożył na jej ustach. Pocałował ją ponownie. Delikatnie zdjęła z jego kolan pustą miskę po zupie i odstawiła na podłogę.
- Już bardzo dawno...
- Podobnie jak z piwem? - spytała rozbawiona.
- Nie to miałem na myśli... - wyszedłem z wprawy.
- W porządku.
- Tak - roześmiał się znowu, co teraz jej się spodobało. - Okay.
- Jeżeli jesteś zmęczony...
- Nie.
Całowali się i wkrótce podniósł jej bluzkę oraz stanik, zwijając je w precel pod ramionami i wystawiając jej piersi nachłodne powietrze. Ukryła biust, przysuwając się bliżej, podciągając w górę jego koszulę i przytulając się do jego torsu. Dotykał jej nieco gwałtownie i zarazem tak, jakby był zdziwiony.
Tej nocy, śpiąc w ramionach Chaosa, śniła o nim. Tak szybko, pomyślała, kiedy się obudziła. Był to sen pełen zazdrości. Mieszkał z inną kobietą w stojącym wśród drzew domu. Naprawdę w nim mieszkał, a nie przebywał tylko przez kilka dni. Dom należał do niego; poznała to ze sposobu, w jaki poruszał się po pokojach, w jaki dotykał różnych przedmiotów; stanowiły jego własność. Dziwne, gdyż z tego, że zostawił swój samochód na autostradzie, przywędrował do jej domu i bezceremonialnie otworzył lodówkę, nie wynikało, że rozumie, co to jest prawo własności. Ale tamten dom należał do niego. Była o to zazdrosna, jak i o inne rzeczy - o przebywanie z nieznajomą, piękną kobietą. Zazdrościła także odosobnienia domu, stojącego samotnie pomiędzy drzewami. Nie zauważyła tam żadnych dzieci. Tylko drzewa i woda. Kiedy następnego ranka zastanawiała się nad tym snem, czuła się głęboko zawstydzona.
Na kanapie było im za ciasno, więc Edie zakradła się na górę, by przespać się przed świtem na podwójnym łóżku obok Melindy. Chaosa obudziły dochodzące z kuchni odgłosy. Poszedł tam i znalazł wszystkich jedzących śniadanie. Edie szybko wstała, zaczerpnęła chochlą owsianki i postawiła miskę przed Chaosem. Uśmiechnęła się do niego nerwowo, a Melinda spojrzała z wściekłością.
Po śniadaniu Ray i Dave poprosili Melindę, aby wyszła z nimi na zewnątrz. Edie stała przy zlewie i myła naczynia.
- Nie mamy w domu wystarczającej ilości jedzenia - odezwała się niespokojnie, zwrócona do niego plecami. - To znaczy teraz, z tobą i Melinda...
Upuściła talerz, który rozbił się na wyłożonej płytkami podłodze, i zaczęła pospiesznie szukać szczotki, ale nie mogła jej znaleźć.
- Ludzie pozostawiają domy w okropnym stanie...
Zrozumiał, że czeka na jakiś znak z jego strony, podszedł więc do niej i delikatnie ujął ją za kibić. Była to jedyna rzecz, która nie wydała mu się arogancka czy nienaturalna. Uspokoiła się pod jego dotknięciem.
- Ta noc była wspaniała - powiedziała, zaskakując go bezpośredniością.
- Dla mnie także - odparł.
- Zapomniałam o tym miejscu, o lanie i o jego bzdurach na temat szczęścia.
- To dobrze.
Nie wiedział, czy powinien jej wyznać, że dla niego ta noc okazała się pożyteczna, ponieważ pomogła mu przypomnieć pewne rzeczy. Chaos nie pamiętał z poprzednich czasów seksu z rzeczywistą kobietą. Nawet jego fantazje na ten temat, zanim nie nastąpiła seria snów o Gwen, były bardzo niejasne. Teraz wreszcie się w tym odnalazł.
Nie mieszał ze sobą Edie i Gwen. Ale, być może, sny o Gwen pomogły mu pożądać Edie; pomogły mu przypomnieć sobie, jak to jest być z kobietą. Powstrzymał się jednak przed głębszą analizą. Edie mogłaby spostrzec, że jest zmieszany.
Wpakowali się wszyscy do samochodu i pojechali do miasta, do Vacaville Mall. Widziane po drodze samochody były starszymi modelami, napędzanymi benzyną, jak w Wyoming. Także budynki stanowiły nietkniętą wersję zrujnowanego krajobrazu miejskiego Małej Ameryki i Hatfork. Chaos nie wiedział, co to znaczy. Miał wrażenie, że podróżował w czasie.
Centrum handlowe zostało opanowane przez dwie odmienne populacje. Dorosłych, którzy tłoczyli się nerwowo, parami lub samotnie, pozdrawiali się zdawkowo lub nie zwracali na siebie uwagi, oraz przez dzieci, które biegały, śmiejąc się i rozmawiając ze sobą. Ray i Dave sprawiali wrażenie, że znają prawie każdego w ich wieku. Melinda popędziła za nimi, naśladując ich rozmowy, i wyciągała rękę. kiedy ją przedstawiali, natomiast wystawiała język, gdy ktoś wyśmiewał jej futro. Edie starała się z początku trzymać ich przy sobie, ale potem poszła na kompromis z Rayem, który obiecał przyprowadzić później całą trójkę do auta. Dzieciaki zaraz zniknęły.
- Widzisz te sklepy? - spytała Edie, kiedy zostali sami; wskazała na drogerię, stoisko z gazetami, fryzjera i sklep żelazny. - Pracowałam w każdym z nich.
Wyglądała na zadowoloną, że mogła mu je pokazać. Nie zapytał, dlaczego była zatrudniona w tylu różnych miejscach ani co robi teraz.
- Nie wiem, czy kiedykolwiek pracowałem w sklepie - stwierdził sucho.
- To musi być dziwne, tak niczego nie być pewnym.
Chaos poszedł za nią do supermarketu i pchał wózek, podczas gdy ona napełniała go towarami. Żaden z produktów nie był znanej mu marki. Chaos podniósł paczkę kaszy i pokazał ją Edie. - Kto to jest? - spytał, wskazując na widniejące na opakowaniu zdjęcie.
Fotografia przedstawiała twarz, którą z trudem rozpoznawał.
- SandraTurfington. Pamiętasz, wczoraj wieczorem występowała w telewizji.
- Produkuje kaszę?
- Wszystkie towary firmowane są przez gwiazdy rządu.
Dobiegła ich jakaś melodia, coś zaaranżowanego na skrzypce, co -jak mu się zdawało - rozpoznał. Zapytał o to Edie, ale jej dziwaczna, zdawkowa odpowiedź brzmiała:
- Muzak.
Zawieźli zakupy do samochodu i władowali je do bagażnika. Na parkingu znajdowało się pełno dzieci, ale nie znaleźli wśród nich Raya, Dave'a i Melindy.
- Nie ma pośpiechu - stwierdził Chaos.
- Wiem, gdzie mogą być - powiedziała Edie. - Równie dobrze możemy się tam przejść.
Poszedł posłusznie za nią. Bycie jej cieniem okazało się niedorzecznie miłe; jakby zapomniał, że wcale nie robią tego od lat. Mogła być to jakaś wersja efektu Kellogga, pomyślał.
Dzieci siedziały na niskim parapecie witryny wystawowej, pełnej słodyczy i czasopism, obracając kartki komiksów. Zdjęcia na okładkach, zapowiadające artykuły wewnątrz numerów, traktowały o telewizji i rządzie, nawet jeżeli znajdowały się w takich magazynach jak „Time”, „Rolling Stone” czy „Playboy”, które Chaos pamiętał z przeszłości. Nic nie nawiązywało do czegokolwiek, co działoby się poza Vacaville. Dave pociągnął matkę za rękaw i pokazał jej, co czyta - pełną przemocy historyjkę obrazkową z łanem Cooleyem w roli głównej.
- Mówiłam ci, żebyś mu tego nie dawał - powiedziała Edie. - Powinieneś to już wiedzieć, Ray, jesteś starszy. Wyrwała pisemko z rąk Dave'a.
- Mogę to zobaczyć? - spytał Chaos. Edie spiorunowała go wzrokiem.
- Nieważne.
Pojechali do domu. Melinda siedziała z tyłu, z Dave'em i Rayem, wyniosła, nagle w swoim żywiole. Opowiadała im o Hatfork i jej wcześniejszym życiu na pustyni; wyjaśniła chłopcom, dlaczego programy telewizyjne, które oglądają, uważa za głupie - według niej nie są one prawdziwe; powiedziała im, jak rzeczy będą się miały, „gdy dorosną”.
Chaos zauważył, że obecność chłopców uspokoiła ją. Przy nim nie mogła się powstrzymać przed ciągłym udowadnianiem, że jest dorosła. Nawet teraz, przy całej swej wylewności, zdawała się obrażona na niego. Od zeszłej nocy nie zwracała się do Chaosa bezpośrednio ani nie patrzyła mu w oczy.
Kiedy wypakowali zakupy z auta i zanieśli je do kuchni, Edie poszła na górę, a chłopcy włączyli telewizor. Chaos został na chwilę sam na sam z Melinda.
- O co chodzi? - spytał. - Nie podoba ci się, że jestem z nią?
- Nie obchodzi mnie to - odparła wzgardliwym tonem. - Tylko to, że ciągle śnisz o tamtej. A tego nie lubię.
Powiedziawszy to, odwróciła się i czmychnęła do living roomu, dołączając do chłopców przed telewizorem.
Chaosowi nadal z trudem przychodziło uwierzyć, że może emitować swoje sny. Czy naprawdę był taki jak Kellogg? Czy zawsze już będzie nadawał swoje marzenia senne?
Tutaj, w Vacaville, stał się świadom swej wcześniejszej osobowości, wspomnień z Hatfork i podróży na zachód. Czuł z tego powodu pewną dumę. Chciał wierzyć, że stał się silniejszy, że rozwinął w sobie odporność na lokalne efekty - i Vacaville w oczywisty sposób miało swój udział w tych zmianach. Chaos nie pamiętał zbyt wiele, ale wiedział, że ludzie nie powinni przeprowadzać się dwa razy na tydzień ani codziennie zmieniać pracy. Czy też poddawać się testom szczęścia.
Z drugiej strony, tutejszy efekt wydawał się słabszy. Miejscowy ekwiwalent czy to Kellogga, czy Elaine - gwiazdy rządu - zamiast nawiedzać cudze sny, żyli w mediach. Zawsze można było wyłączyć telewizor. Odzyskanie świadomości dawnego „ja” mógł zawdzięczać lokalnie panującym warunkom. Edie wróciła na dół.
- Chcesz się zobaczyć z Geraldem? - spytała.
- No cóż, pewnie...
- Mam mu podrzucić chłopców na weekend - wyjaśniła. - Nie musisz tam iść.
- Nie, chciałbym, tylko...
- Tak?
- Melinda będzie tęsknić za nimi. Uśmiechnęła się, ale nic nie powiedziała.
- Gerald rezyduje w budynku Eastman-Merrill - wyjaśniała Edie w czasie drogi. - Mieszkał tam wcześniej. Kiedy się rozstaliśmy, przeżył rodzaj załamania nerwowego i ukrył się w nim. Myślał, że będzie mógł wrócić do tego, co było przedtem, czy coś w tym rodzaju. Cooley pomógł mu dostać specjalne zezwolenie na przebywanie tam na stałe. W innym wypadku Gerald musiałby iść do obozu dla pechowców.
- Dlaczego Cooley mówił o windzie? - zapytał Chaos.
- Gerald nadal czuje przymus przeprowadzania się w każdą środę i sobotę, ale boi się opuścić budynek Eastman-Merrill. Trzyma więc swoje łóżko, ubrania i wszystkie rzeczy w windzie...
- W Dzień Przeprowadzki zmienia piętra - powiedział z tylnego siedzenia Ray.
Edie skinęła głową, patrząc ponuro przed siebie.
- To śmieszne - dodał rozbawiony Dave.
Budynek Eastman-Merrill okazał się opuszczonym biurowcem, stojącym w środku dawnego centrum Vacaville. Jego otoczenie składało się z zabitych deskami okien wystawowych zamkniętych sklepów. W porównaniu z dzielnicami mieszkalnymi wyglądało to na miasto duchów. Edie miała klucz do bocznych drzwi i wprowadziła ich tamtędy do środka, a potem poszli przez olbrzymi pusty hali do wind. Ray pobiegł naprzód i nacisnął guzik z napisem W GÓRĘ.
Drzwi windy otworzyły się, ukazując chudego, bladego mężczyznę w wieku Edie, ale z siwiejącymi włosami, siedzącego prosto na łóżku i coś czytającego. Miał na sobie piżamę oraz czarne, ciężkie buty, a z górnej kieszonki bluzy wystawał mu szereg ołówków oraz szczoteczek do zębów. Winda była pełna rozchwierutanych półek, wyładowanych ubraniami, książkami oraz pustymi butelkami i puszkami.
- Gerald, to są Chaos i Melinda, moi przyjaciele.
- Cześć - powiedział tamten uprzejmie. - Czy ja was znam?
- Oni dopiero co przyjechali - wyjaśniła Edie.
- Ach tak - Gerald uśmiechnął się łagodnie. - Z... Chaos otworzył usta, aby odpowiedzieć, ale Edie uprzedziła go.
- Ze wschodu.
- No cóż, to miło, miło. Mogę was poczęstować drinkiem... Chłopcy wdrapali się już na łóżko ojca. Dla stojących zostało niewiele miejsca.
- Nie będziemy długo - zapewniła Edie.
Pakunek z zakupami, który przyniosła, położyła na krawędzi łóżka. Drzwi windy zaczęły się zamykać, ale powstrzymała je łokciem, naciskając następnie na guzik bezpieczeństwa.
- Widziałem się z panem Cooleyem - rzekł Gerald. - Przyszedł, żeby zobaczyć, jak mi leci. Rozmawialiśmy o chłopcach.
- Tak? - spytała Edie niecierpliwie.
- Bardzo się o ciebie martwi, Edie. Mówi, że masz kłopoty ze swoim szczęściem...
- To są moje kłopoty - odparła.
- Sądzę, że troszczy się o ciebie - ciągnął Gerald. - Z pewnością interesuje się losem malców.
- Wiem - przyznała Edie. - Posłuchaj, Gerald, zobaczymy się w niedzielę. Bawcie się dobrze.
- Tak, oczywiście - oczy Geralda zdawały się zachodzić mgłą. - Edie, czy zamierzasz poślubić pana Cooleya?
- Nie, Geraldzie.
- Nie mówię, że miałbym coś przeciwko temu - powiedział szybko. - Nie chciałbym, żebyś tak myślała.
- Nie myślę, Geraldzie. Ale i tak bym go nie poślubiła. Do zobaczenia.
- To bardzo ważny człowiek - stwierdził. - On wiele dla ciebie zrobił, prawda?
- To nie ma znaczenia. Do widzenia, Geraldzie.
- Edie...
- Tak?
- Nie ma do mnie żadnej poczty?
- Nie.
Ze sposobu, w jaki to powiedziała, Chaos wywnioskował, że w Vacaville od bardzo dawna nie dostarcza się żadnej korespondencji.
- Oczywiście - rzekł Gerald niejasno. - No cóż... Pomachał im ręką, a chłopcy przyłączyli się do tego. Edie pozwoliła, by drzwi windy zamknęły się.
- Boże, jak on mnie zezłościł - powiedziała chwilę później, kiedy znaleźli się z powrotem na ulicy.
- Jest dziwny - odezwała się Melinda ze współczuciem- To wszystko.
Wzięła Edie za rękę, jakby pragnąc wypełnić powstałą po chłopcach lukę.
- Tutaj jest mnóstwo dziwnych ludzi.
Chaos bez słowa usiadł na miejscu obok kierowcy. Widok Geralda, zamkniętego w windzie, zmusił go do pomyślenia, po raz pierwszy odkąd przybył do Vacaville, o oświetlonej świecami kabinie projekcyjnej w Hatfork, jego małym świecie. Poza tym był zazdrosny o Cooleya. Nie rozumiał, co było między Edie a tym człowiekiem z rządu, ale wiedział wystarczająco dużo, aby poczuć zawiść. Do domu zajechali w milczeniu.
Tego wieczoru wszystko szło nie tak. Melinda nudziła się bez chłopców. Kiedy włączyła telewizor, Chaos usiłował oglądać program, ale bez komentarzy Raya i autentycznego zaangażowania Dave'a, śledzącego akcję zachłannymi oczyma, to nie było już to samo. Siedzieli z Edie obok siebie na kanapie, ale zdawało mu się, że jest milion mil stąd, oddzielony od niej gmatwaniną jego zazdrości oraz zawstydzenia z powodu snu o Gwen. Edie wydawała się spięta, jakby zmartwiona tym, gdzie Chaos będzie spał tej nocy. Chaos chciał, aby pobyli trochę sami, ale zamiast tego czekała go nie zapowiedziana wizyta Cooleya, który wszedł do living roomu.
- Idę na górę - powiedziała Melinda w chwili, gdy tylko Ian wkroczył do pokoju.
- Nie dasz mi chwili spokoju? - spytała Edie.
- A po co ci spokój? - odparł Cooley, zdejmując marynarkę i przerzucając ją przez oparcie kanapy. - Przyszedłem pogadać z Chaosem.
- Dobra, nie sądzę, żebym chciała cię oglądać dziś wieczorem - stwierdziła. - Nie zapraszałam cię.
- Daj spokój. Edie - głos miał spokojny. - Wiesz, że ja nie potrzebuję zaproszenia. Dlaczego muszę to mówić?
- Lubisz stwarzać pozory, że jesteś moim przyjacielem - odrzekła z goryczą.
Cooley wyglądał, jakby stwierdzenie Edie zabolało go czy ubodło, ale szybko nad tym zapanował i zwrócił się do Chaosa.
- Śledzenie jej postępów to moja praca, bez względu na to, czy chce to przyznać czy nie - westchnął. - Dlatego też jestem odpowiedzialny za to, abyś spróbował zrozumieć, w co się pakujesz.
- Pakuje się w... - zaczęła Edie.
- Pakujesz Edie w kłopoty - ciągnął Cooley, ignorując ją.
- Nie wiem, skąd się tu wziąłeś, ale nie jesteś niczyim kuzynem. Jeżeli zamierzasz zainstalować się w Vacaville, możemy o tym pogadać. Ale zabrałeś się do tego z niewłaściwej strony.
- Ian zamierza cię ostrzec, że pech jest zaraźliwy - rzekła Edie pospiesznie, jakby chciała odebrać Cooleyowi punkt, mówiąc to pierwsza. - Będzie się starał cię nastraszyć. Wszystko, co powie, ma na celu przekonanie cię, że przebywając ze mną pod jednym dachem, znajdujesz się w śmiertelnym niebezpieczeństwie. Ma to nas rozdzielić.
- Edie - powiedział Cooley ostrzegawczo.
- Muszę się napić - stwierdziła. - Ktoś jeszcze?
- Napiję się piwa - rzekł Cooley; jego niedawne zachowanie z zabawy w „policjantów i złodziei” ulotniło się bez śladu.
Chaos zrozumiał, że wszystko, czego ten facet chce, to być mile widzianym w tym domu.
- Piwo - powtórzył jak echo. - Pewnie.
- Siądźmy - powiedział Cooley i usiadł na kanapie; Edie wyszła do kuchni. - Nie wiem, jak dalece orientujesz się w sytuacji Edie, Chaos, ale nie jest ona dobra. Osiągnęła najniższy wskaźnik procentowy - a tak naprawdę to oznacza, że nie zaliczyła testu. Nie umiemy stwierdzić ostatecznie, jak wielki jest pech twojej przyjaciółki, ale mogę powiedziedzieć, że osiemdziesiąt pięć procent ludzi, którzy mają równie niskie wynikii skończyło w ośrodkach przystosowawczych. Nie dlatego, że ich do tego zmusiliśmy - co zamierzała ci przed chwilą powiedzieć
- ale dlatego, że wyczerpali swoje możliwości.
Wróciła Edie i wręczyła im po szklance piwa. Wcześniej kiedy częstowała Chaosa, dała mu butelkę. Chciała zrobić wrażenie na Cooleyu? Zły znak.
Cooley siorbnął piwa i ciągnął dalej:
- Co więcej, bałagan, jaki pozostawiają po sobie ci staczający się ludzie, kosztuje ten kraj każdego roku miliony - na skutek powodowania zniszczeń, straconych pensji i temu podobnych rzeczy. Oto, dlaczego musimy ich wyławiać.
- Wywozisz ludzi do obozów - powiedziała Edie gwałtownie - a potem nazywasz to statystyką. Zwróciła się do Chaosa.
- Popatrz tylko, co on robi. Za każdym razem, kiedy poddaję się testowi, prześladuje mnie jak pies gończy. A sam przyznaje, że nawet nie wiedzą, co oznaczają jego wyniki!
- To test naukowy - stwierdził Cooley, uśmiechając się.
- Mówi nam to, co powinniśmy wiedzieć na temat twojej przyszłości.
- Ustalisz moją przyszłość, jeżeli wreszcie sobie pójdziesz
- odrzekła. - To samospełniające się proroctwo. Mówisz o braku szczęścia, a sam jesteś najgorszą rzeczą, jaka mi się przytrafiła.
- Wiesz, że to nieprawda.
- On chce, żeby mi było przykro z powodu Geralda - powiedziała. - Szaleństwo Geralda ma być przypuszczalnie spowodowane przez prześladujący mnie „pech”.
- Edie ma najgorszy rodzaj pecha - wyjaśnił Cooley. - Na szczęście, jest dosyć rzadki. Osiągając odpowiedni poziom, ujawnia w otaczających ludziach to, co jest w nich ukryte. Ona zawsze jest w oku cyklonu.
- Niestety - stwierdziła Edie z sarkazmem - nie potrafię sprowadzić niepowodzenia na lana. Jeszcze nie.
Chaos łyknął piwa i zastanowił się. Między tymi ludźmi istniała zażyłość tego rodzaju, że jej szamotanina nie wydawała niczym innym jak grą, flirtem. A może mylił się, traktując to zbyt Poważnie? To jest ich świat, przypomniał sobie.
- Okay - rzekł Cooley. - Zapomnijmy na chwilę o szczęściu Edie. Pogadajmy o twoim.
- Moim? - spytał Chaos.
- Taaa... Myślałeś już o poddaniu się testowi? Im wcześniej, tym lepiej.
- Nie mam szczęścia - powiedział Chaos. - Ani pecha. Idę, dokąd idę, i robię to, co robię. Szczęście nie ma z tym nic wspólnego.
Cooley roześmiał się.
- Cudownie! Lecz nauka mówi nam, iż szczęście jest wszędzie - czy zdajemy sobie z tego sprawę czy nie. I obawiam się, że w twoim przypadku widzę pewne oznaki niepowodzenia. Nawet nie tak bardzo ukryte, jak w niektórych rozwiniętych przypadkach, nie zauważonych z powodu braku kontekstu.
Nie, pomyślał Chaos, nie poddam się tak łatwo lokalnemu nonsensowi.
Cooley kontynuował swoją myśl.
- Zastanawiam się, czy możesz sobie pozwolić na pogorszenie swej sytuacji siedzeniem w przytulnym gniazdku z Edie?
- Wybaczcie - odezwała się Edie, wstając. - Robi mi się niedobrze.
- Co właściwie o mnie wiesz? - spytał Chaos.
- No cóż, zobaczmy - na twarzy Cooleya ukazał się nad wyraz szeroki uśmiech. - Po pierwsze, jest samochód, który zostawiłeś na autostradzie. Przypadkowo nie działający samochód. Dokąd byś nim zajechał? Kiepska sprawa, jeśli chodzi o to, dlaczego przestał działać. Powiedziałbym, że stracić w ten sposób auto to naprawdę pech, albo i naukowy cud. A potem ta twoja biedna, zeszpecona dziewczynka; chociaż, przyznaję, całkiem dobrze to znosi, jeśli wziąć pod uwagę wszystkie okoliczności. A wreszcie i twoje imię. Chaos. Nie jest prawdziwe?
- Sądzę, że nie.
- I nie pamiętasz tego prawdziwego, co?
- Nie.
- Nie pamięta swego imienia - w moim senniku oznacza to pech. Ale jest więcej rzeczy, jakich nie pamiętasz, pochodzących ze snu. Kobieta, o którą się martwisz.
Chaos drgnął. Czyjego sny wyciekają aż tak daleko? Unikał wzroku Edie.
- Mam ciągnąć dalej? - spytał retorycznie Cooley. - Moim zdaniem przybyłeś z tak popierdolonego miejsca, że wszystkie swoje problemy traktujesz jako coś normalnego. Są takie okolice daleko stąd.
Chaos milczał.
- Uważam, że wyraziłem się jasno. Oczywiście, jedną z twoich najbardziej pechowych ścieżek, chociaż jeszcze o tym nie wiesz, stanowi ta, która przywiodła cię do Edie. To największy niefart, jaki możesz sobie wyobrazić. Nie macie sobie do zaoferowania nic oprócz kłopotów.
- Rzygać mi się chce - rzekła Edie i wyszła do kuchni.
- Nie twierdzę, że nie wolno ci tu zamieszkać. Idź na test. Mam wrażenie, że go zdasz; przynajmniej na tyle pomyślnie, aby tu zostać. Wasze indywidualne pechy są niebezpieczne tylko wtedy, gdy się połączą.
Chcesz Edie. Chaosa kusiło, żeby to powiedzieć. Jeżeli to pech, to tak samo mój, jak i twój.
- Nie wierzę w szczęście - powiedział głośno.
- Nie? - Cooley wstał i podniósł marynarkę, przybierając boleściwy wyraz twarzy. - Powiedziała ci o Davie?
- Co? - Chaos poczuł zmieszanie. - Co z nim?
- Zapytaj ją.
- Co...
- Pogadamy później. Trzymaj się.
Cooley wyszedł pośpiesznie. Chaos słyszał, jak uruchamia silnik samochodu, a potem z warkotem odjeżdża w noc. Kiedy dźwięk zamarł w oddali, w domu stało się bardzo cicho.
Znalazł Edie w kuchni; siedziała za stołem ze skrzyżowanymi na piersiach ramionami i z zadartą głową wpatrywała się w sufit.
- Jest coś, co powinnam ci powiedzieć - rzekła po chwili. - To pozwoli ci wyrobić sobie pogląd na lana.
- Mów.
- Przychodził do mnie w czasie tego całego zamieszania.
Mówił, że jeżeli byłabym z nim... to moje sprawy nie potoczyłyby się tak źle.
- Mogę to sobie wyobrazić - mruknął Chaos.
- Jest bardzo pewny swego powodzenia. Twierdzi, że to, co dostaje w departamencie szczęścia, pokryje z nadwyżką wszystko, czego mnie brakuje. To są jego własne słowa. Mówi, że za każdym razem, kiedy poddaje się testowi, osiąga coraz lepsze wyniki.
- Ale mimo to nie chcesz go?
- Nienawidzę tego dupka.
Chaos widział, że tak naprawdę było to nieco bardziej skomplikowane. Chciała nienawidzić Cooleya, ale tak do końca nie potrafiła. Przypomniało mu to jego relację z Kelloggiem.
Nie macie sobie do zaoferowania nic oprócz kłopotów, powiedział Cooley. I prawdopodobnie miał rację, ale nie z powodu szczęścia czy jego braku. Chaos nie mógł tutaj zostać i pozwolić, aby miejscowe problemy zapuściły w nim korzenie. Ale, w takim razie, jak mógłby pomóc Edie odzyskać powodzenie? Co mógł zaproponować kobiecie, której problemu nie potrafił nawet poważnie potraktować?
Jeśli chodziło o niego samego, to nie był pewien, czy miał problemy; w każdym razie nie w tym sensie. W jego życiu było zbyt wiele luk. To świat był w tarapatach, a on tylko ich doświadczał.
A może to Gwen stanowiła jego podstawowy kłopot? Towarzyszyła mu wszędzie, bez względu na to, ile granic przekroczył. Ale w sprawie Gwen Edie raczej nie mogłaby mu pomóc.
- Powiedział mi, żebym zapytał cię o Dave'a - przypomniał sobie.
- Wiedziałam - stwierdziła cicho.
- Co miał na myśli? Westchnęła.
- Dave jest chory.
- Chory?
- Na nerki. Urodził się z defektem. Jakiś rok temu przestały pracować. Jego ojciec dał mu jedną; musiał to być dawca blisko spokrewniony - ja, Ray lub Gerald. Teraz obaj mają tylko po jednej nerce. Jednak nie ma w tym nic niezwykłego. Takie rzeczy się zdarzają.
Chaos podszedł i położył dłoń na jej szyi.
- Chce cię przekonać, że stanie ci się coś złego, gdybyś ze mną został - stwierdziła. - Jak Geraldowi lub Dave'owi.
- Jest zazdrosny. Skinęła głową.
- Nie obchodzi mnie to. Może nadal mnie dręczyć, jeżeli chce, tak długo, dopóki nie zostanę odesłana do obozu dla pozbawionych szczęścia. To okropne miejsce. Wszyscy poruszają się bardzo ostrożnie, cały czas rozmyślając, kto nagle potknie się o własne nogi lub zadławi kanapką. Zabiłabym się.
- Tak nie będzie - powiedział Chaos. - Nie pójdziesz tam. Zastanowił się, co miał na myśli.
Zasnęli razem na sofie, tak się układając, że wąskie poduchy im nie przeszkadzały, ale przed świtem Chaosa obudził hałasujący na zewnątrz domu motocykl. Pokój płonął żółtym światłem. Podniósł głowę i nasłuchiwał przez chwilę, podczas gdy silnik zawył i zaraz zamarł. Zamknął ponownie oczy i przytulił twarz do włosów Edie. Usłyszał kroki na werandzie. Ktoś cicho zapukał do drzwi.
Wstał i wśliznął się w ubranie, myśląc: czy to mój pech czy jej?
Otworzył drzwi i poczuł zapach dymu z papierosa. Słońce wzniosło się właśnie ponad dach stojącej po drugiej stronie ulicy fabryczki, a rozciągające się za nią niskie wzgórza skrywała mgła. Na skraju werandy, zwrócony plecami do drzwi, siedział jakiś człowiek w czarnej skórzanej kurtce i jaskrawoczerwonym motocyklowym kasku na głowie. Mężczyzna rzucił niedopałek na pokryty rosą trawnik i odwrócił głowę.
- Cześć, Everett - powiedział. - Obudziłem cię?
- Billy - rzekł Chaos; nazwisko tego człowieka miał w pamięci: Billy Fault.
Billy wyszczerzył się radośnie, wstał i wyciągnął rękę. Chaos gapił się na niego. Oczy osadzone zbyt blisko siebie, zbyt wąskie czoło, uśmiech odsłaniający dziąsła. Musiałbyś mieć powody, aby przyjaźnić się z kimś takim; ten człowiek nie dostarczał ani jednego. Chaos podejrzewał, że w przeszłości istniały po temu jakieś przyczyny. Widzieć go ponownie, to jakby dwa razy znaleźć na plaży ten sam dziwacznie wyglądający kamyk.
- W końcu wiem, że spałeś. Tylko dzięki temu mogłem cię znaleźć. Mam na myśli twoje sny.
- Sny? - Chaos nie chciał tego usłyszeć.
- Taaa... Odbierałem je od paru nocy i w końcu naprowadziły mnie na twój ślad.
- W jaki sposób?
- Po prostu włączyłem się do nich, Everett. To jak dostroić radio do odpowiedniej stacji. Jestem w tym dobry, wręcz superczuły. Chociaż zabrało mi to całą noc.
- Skąd przyjechałeś?
- Z San Francisco, jak zawsze.
- Jak zawsze kiedy?
- Nadal tam jesteśmy, Everett. Wszyscy prócz ciebie. A ty w tym Fuckaduck? - przepraszam, w Vacaville. „Wszyscy oprócz ciebie”. Kogo miał na myśli? Gwen?
- .. .nie mogłem się dostać do tego miejsca - ciągnął Fault. - Wszystkie te stare samochody to jakby dawny, podmiejski koszmar z odcinka „Twilight Zone”. Gli-gli, gli-gli... - poruszył palcami przed twarzą Chaosa. - Od dawna tutaj jesteś?
- Nie - odparł Chaos. - Jak daleko stąd do San Francisco?
- Około godziny jazdy - rzekł Fault. - Jednak to całkiem inny świat, sam zobaczysz. Przyjedziesz, prawda?
- Nie wiem.
- Cale spodziewa się ciebie - przerwał, badając wyraz twarzy Chaosa. - Pamiętasz Cale'a, Everett?
Cale Hotchkiss. To nazwisko także było w jego pamięci.
- Tak - potwierdził.
- To dobrze - powiedział Fault i znowu się wyszczerzył. - Ty i Cale macie trochę do odrobienia. Słuchaj, może się ze mną przejedziesz? Jest tu facet, którego chcę odwiedzić.
- Dobra - odrzekł Chaos.
W tym momencie na werandę weszła Edie; w szlafroku, mrugając z powodu światła.
- Edie - powiedział Chaos nerwowo. - To jest Billy, mój stary przyjaciel z San Francisco.
- Cześć - odezwała się Edie, patrząc na przybysza.
- Cześć - odparł tamten.
- Wychodzimy na chwilę - wyjaśnił Chaos. - Wracaj do łóżka, jeśli chcesz. Niedługo będę z powrotem.
Teraz spojrzała na Chaosa. Wzrok miała badawczy, ale powiedziała spokojnie:
- Okay. Do zobaczenia później.
- Dobra, w porządku - stwierdził Chaos.
Fault zapalił kolejnego papierosa i zszedł po schodach werandy.
- Pamiętaj, dzisiaj się przeprowadzam - przypomniała mu Edie.
- Będę z powrotem przed południem - odparł.
Poszedł za Faultem do motocykla i usiadł na tylnym siodełku.
- Staram się odwiedzać tego faceta, ilekroć jestem w pobliżu - powiedział Billy, kiedy grzmiąc silnikiem, pędzili okrążającą miasto autostradą. - Za każdym razem myślę, że widzę go po raz ostatni, jednak on wciąż żyje. Dawniej, w latach sześćdziesiątych, chcieli go posłać na krzesło.
- Co?
- Był wówczas sławny, wplątany w sprawę o morderstwo, chociaż go nie popełnił. Twierdzili, że jego dziewczyna zabiła prezydenta. Stanowił klasyczny przykład kozła ofiarnego, mówiąc ludziom rzeczy, których nie chcieli słuchać. Nigdy nie odniósł korzyści z wyprzedzania swoich czasów.
- Wówczas? - spytał Chaos.
Było to jedyne pytanie, jakie mógł zadać. Wiatr wyciskał mu z kącików oczu cieniutkie strumyczki łez.
- Wiesz - powiedział Fault. - Wcześniej, zanim zmieniły się wszystkie reguły.
Przeleciał obok kilku samochodów na obwodnicy i zjechał z niej na przeciwnym krańcu miasta w ulicę pełną opuszczonych barów szybkiej obsługi. Zwolnił przy tablicy reklamowej polecającej szumnie: ZAGUB SIĘ W NAJWIĘKSZYM LABIRYNCIE ŚWIATA! Zahamował, wyłączył silnik i postawił motocykl na podnóżku.
- Tutaj mieszka.
- W labiryncie?
- Taaa... Jest jedynym facetem w okolicy, który nie musi się cały czas przeprowadzać.
- Spotkałem jeszcze jednego. Mieszka w windzie - powiedział Chaos.
Fault podniósł brwi.
- Vacaville słynęło z dwóch rzeczy - ze szpitala dla umysłowo chorych i labiryntu. Lucky przebywał w obu tych przybytkach.
- Nigdy wcześniej nie słyszałem o tym labiryncie.
- Wzorowali go na japońskim, który stanowił tam największą atrakcję turystyczną. Ludzie przybywali z całej Japonii, by się zagubić w jego gigantycznym wnętrzu. Ale po przeszczepieniu na nasz grunt nie sprawdził się. Sądzę, że był potrzebny w Japonii, gdzie wszystko jest schludne i porządne. W Ameryce ludzie czuli się zagubieni nawet przed zmianami.
Ameryka. Chaos pamiętał także i tę nazwę. Obejmowała wszystko - Wyoming, Kalifornię, Utah i całe mnóstwo innych terenów. To nie było tylko drugie słowo w „Małej Ameryce”. To była Wielka Ameryka, naprawdę tak wielka, że nie musieli jej w ten sposób określać.
- Kiedy nadeszły zmiany, Lucky z kilkoma innymi facetami uciekli ze szpitala i ukryli się w labiryncie. Inni odeszli, ale Lucky nigdy o tym nie pomyślał. Sądzi, że nadal jest sławny.
A prawda jest taka, że nikt by go nawet nie poznał. Przestałem już mu to tłumaczyć.
Fault poprowadził ich przez jaskrawo pomalowane, karnawałowo ustrojone wejście do pierwszej komory labiryntu. Wysokie ściany pokrywało graffiti, niektóre obrazki niezrozumiałe, inne obsceniczne. Billy szedł wiedziony kilkoma czerwonymi strzałkami, wymalowanymi sprayem, i Chaos, idąc za nim, stracił wkrótce orientację.
- Lucky! - zawołał Fault.
Chaosowi cisnęły się na usta różne pytania, ale nie wiedział, od którego ma zacząć. Chciał zapytać Faulta o zmiany, chciał spytać o Gwen. To Everett był tym, kogo Gwen kochała w snach, więc jeśli naprawdę Chaos miałby okazać się Everettem...
Na razie starał się o tym nie myśleć.
Skręcili za róg i w pozbawionej dachu części labiryntu znaleźli Lucky'ego, który, leżąc w cieniu na plastikowym materacu, czytał pozbawione okładek kieszonkowe wydanie jakiejś książki i mruczał przy tym głośno. Podniósł na nich wzrok i uśmiechnął się, ukazując usta pełne szarych, zniszczonych zębów. Twarz miał ogorzałą i pomarszczoną, okoloną frędzlami rzadkiej brody. Ubrany był w łachmany.
- Witaj, Lucky - powiedział Billy.
Sięgnął do swego skórzanego plecaka, wyjął kilka puszek jedzenia i wręczył je wychudłej postaci. Lucky usiadł prosto na materacu i przeczytał etykietki, a potem rzucił konserwy na stos rupieci pod zardzewiałym karcianym stolikiem.
- Co porabiasz? - spytał Fault.
Lucky wzruszył ramionami i uśmiechnął się ponownie.
- W ogóle nic nie robię.
- Ale utknąłeś tu na dobre.
- Wcale nie utknąłem - powiedział Lucky i zachichotał. - To oni chcą mnie usadzić, Jack, z całego serca tego pragną. Nie, po prostu siedzę w tym labiryncie, starając się, aby deszcz nie kapał mi na brodę, a gliny trzymały się ode mnie z daleka. Kim jest twój kumpel, Jack?
- Na imię ma Everett.
- Everett, hmmm. - Lucky przeczesał palcami brodę, najpierw w zamyśleniu, a potem tak, jakby znalazł w niej wesz; zdawało się, że ma zamiar coś powiedzieć, ale chwila przeciągała się i przeciągała.
- Lucky... - zaczął Fault.
Stary człowiek wyprostował się nagle i zagapił na Chaosa.
- Po co tu przyjechałeś? - zapytał.
- Co?
- Po co tu przyjechałeś, Everett? Co, do diabła, robisz w Vacaville?
- Everett pozostawał przez jakiś czas na uboczu spraw - odparł Billy. - Wraca do miasta, aby spotkać się ze starymi przyjaciółmi, nawiązać ponownie kontakty...
- Czemu nie pozwolisz temu facetowi mówić za siebie, Jack? - Lucky machnął niecierpliwie ręką. - Nawiązać kontakty... Taaa, taaa... Skąd jesteś, Everett?
- Mieszkałem na pustyni - odparł Chaos.
- Och, mieszkałem na pustyni - Lucky odwrócił się do Faulta. - To nie jest pozostawanie na uboczu spraw. To jest pozostawanie na pustyni.
- Nic takiego nie myślałem - powiedział Billy.
- Taaa... Wiem, to jest właśnie problem. Że nie myślałeś - odwrócił się znowu do Chaosa. - Nie jedź z tym narwańcem. To nie jest łatwe, wrócić z pustyni. Ja to wiem, człowieku. Kiedy przyjedziesz do miasta, nikt cię nie będzie rozumiał. Nikt, oprócz ciebie, nie będzie miał za sobą pustyni.
- Ale Everett pochodzi z miasta - wyjaśnił Fault. - Wraca do swoich przyjaciół.
- To nie z powodu przyjaciół-stwierdził Lucky. - No nie?
- Nie wiem - wyznał Chaos.
- To z powodu kobiety, prawda? Szukasz kobiety. O to chodzi, dlatego Everett wraca do miasta. Mam rację?
- Nie wiem - powtórzył Chaos.
- Słuchaj, Lucky - wtrącił się Billy. - Musimy iść.
- Taaa... - mruknął Lucky. - Ty zawsze musisz iść. Zobaczymy się później, człowieku.
Zanim skręcili za róg, ponownie był przy swoich książkach.
- Przepraszam za to - powiedział Fault podczas powrotnej drogi przez labirynt. - Nie zawsze zachowuje się tak dziwnie.
- Nie ma sprawy - odparł Chaos, ciągle pełen nie zadanych pytań.
Prawie się zastanawiał, czy nie leży nadal na kanapie z Edie, śniąc o tym wszystkim. Ten labirynt wydawał się wystarczająco dziwny, by stanowić sen Kellogga. Ale kiedy wrócili do motocykla i ujrzał wzgórza za Vacaville, wiedział, że nie śni. Albo raczej, że jego sny i życie szły w końcu ręka w rękę.
- Billy? - odezwał się.
- Taaa...
- Kiedy to się stało? Chodzi mi o zmiany.
- Kilka lat temu.
- A co się wydarzyło?
Fault wyszczerzył się, ponownie ukazując dziąsła.
- To dobre pytanie, Everett. Zasadniczo można powiedzieć, że wiele dawnych związków pomiędzy sprawami ulotniło się, co dało ludziom szansę na wymyślenie nowych. Ale te nowe nie zawsze się przyjęły. Tak czy inaczej, to jest moja wersja. Ludzie tacy jak Cale mają dużo bardziej skomplikowane teorie na ten temat.
- Ale była jakaś katastrofa.
- Osobiście nie uznałbym tego za katastrofę...
- Jest mnóstwo rzeczy, których nie pamiętam, Billy. Fault wyglądał na zniecierpliwionego tą rozmową.
- Jestem głodny - powiedział i poklepał tylne siodełko. - Chcesz coś zjeść?
- Jasne - stwierdził Chaos i wsiadł na motocykl.
Pragnął wrócić do Edie i Melindy na czas przeprowadzki, ale również czuł głód. Chciał także ponownie przejechać się na Rotorze, pragnął poczuć wiatr. Tak naprawdę to miał ochotę na przejażdżkę motocyklem Faulta, ale bez Faulta. Nie zaproponował tego jednak.
W Vacaville Mali stanęli w kolejce do jednego z bankomatów. Fault był uzbrojony w trefną kartę bankową. Poprowadził ich do centrum miasta, bo zdawało mu się, że będzie to odpowiednie miejsce, ale ściągali tutaj na siebie mnóstwo spojrzeń ludzi w samochodach, na chodnikach i na parkingu centrum handlowego. Do tej pory Chaos nie widział w Vacaville żadnych innych motocykli i czuł, że rzucają się w oczy.
Billy wyłudził forsę od urządzenia i poprowadził Chaosa do Palmer O'Brian, restauracji nazwanej tak na cześć postaci, którą Chaos widział u Edie w telewizji - pewnego piosenkarza stylu rockabilly, który stał się niezależnym członkiem rządu. Wewnątrz, za barem, rozkwitał olbrzymi plakat O'Briana z gitarą. Menu, które Chaos i Fault znaleźli wydrukowane na laminowanych podkładkach w ich boksie, proponowało Jajecznicę O'Briana, Klubową Kanapkę Palmera i Gorący Obiad O'Briana, wszystko ulubione potrawy bohatera. I rzeczywiście, jadał tutaj, albo jadł przynajmniej raz - ściany pokrywało kilkanaście oprawionych w ramki zdjęć O'Briana, siedzącego w rozmaitych boksach lokalu i wizytującego w kuchni wdzięczących się pomywaczy. Restauracja była pełna ludzi, ale panowała w niej cisza i kiedy usiedli, Chaos poczuł ciężar skupionej na nich uwagi. Czy to ich nieznajome mieszkańcom twarze, czy też coś w zachowaniu Faulta mówiło im, że są tu obcy? Dwa dni wcześniej Chaos nie ściągał na siebie zbyt wielu spojrzeń, ale wówczas znajdował się w towarzystwie Edie. Kiedy podeszła do nich kelnerka, aby przyjąć zamówienie, miał wrażenie, jakby cała restauracja nastawiła uszu, słuchając, co zamówią.
Chaos poprosił o kanapkę z szynką. Fault studiował menu, pozwalając, aby dziewczyna czekała; potem zachichotał do siebie.
- Nie wiem - powiedział, podnosząc wzrok. - Nie widzę tutaj...
- Tak? - spytała niecierpliwie kelnerka. Była młoda i z natury nadąsana.
- Mogłabyś mi przynieść Głowę Palmera O'Briana Na Tacy?
W sali zrobiło się tak cicho, że Chaos słyszał ludzi unoszących się na swoich miejscach, aby odwrócić się i popatrzeć na Billy'ego. Kelnerka cofnęła się i skrzywiła z niesmakiem.
- Żartowałem - powiedział Fault, nadal chichocząc. - Wezmę to, co on...
Ale dziewczyna już odeszła i nie było jasne, czy go słyszała. Z pewnością niczego nie zanotowała, ołówek miała nadal za uchem. Fault rozparł się w boksie i wykrzywił szyderczo.
- Pieprzona cielęcina - powiedział Billy pod adresem kelnerki. - Nie zamieszkałbym w tym miejscu, choćby mi za to płacili. Wszyscy są zakochani w tych fałszywych bożkach, gwiazdach mydlanej opery...
Jego głos nie był wystarczająco cichy. Kiedy ludzie zaczęli słuchać, rozmowy zamarły. W odpowiedzi Fault zamuczał jak cielę, już teraz całkiem głośno.
- Billy - odezwał się Chaos łagodnie - może powinniśmy poszukać innego miejsca?
- Nie ma mowy - odparł Fault. - Jestem głodny.
Teraz znaleźli się w centrum uwagi. Kiedy kelnerka pojawiła się ponownie z talerzem, cała restauracja śledziła wzrokiem, czy pójdzie do ich stolika, a gdy postawiła przed Chaosem samotną kanapkę z szynką, rozległ się szum szeptów. Chaos usiłował załagodzić sprawę, przesuwając talerz na środek stołu: sandwich został przecięty na pół. Ale Fault odepchnął go.
- Gdzie jest moje zamówienie? - zapytał głośno. Kelnerka odeszła.
- Cholera - powiedział Billy.
Odwrócił się i wykrzywił do ludzi za jego plecami. Chaos żuł rozpaczliwie róg trójkątnej kanapki; głód dawno mu minął.
Fault ponownie zamuczał, a potem ostentacyjnie opróżnił na stolik zawartość kieszeni swojej czarnej kurtki. Wyłożył strzykawkę i fiolkę ze szklaną zatyczką, po czym zanurzył igłę we flakoniku, naciągnął jego zawartość do szprycy i podwinął rękaw.
Siedzący naprzeciwko nich mężczyzna sięgnął szybko do kieszeni płaszcza, wyjął bloczek mandatów oraz pióro i zaczął gryzmolić, jakby parodiował przyjmującą zamówienia kelnerkę. Potem, jak na komendę, pięcioro czy sześcioro innych ludzi wyszarpnęło identyczne książeczki i zaczęło na wyścigi wypełniać bloczki mandatowe. Fault tylko się gapił. Pierwsi, mężczyzna i gruba kobieta z pucołowatym synem, zerwali się jednocześnie i wyciągnęli do Billy'ego wypełnione kwity.
- Ja byłam pierwsza - powiedziała szybko kobieta, wyskakując przed mężczyznę.
- Nie. Ja ich ujrzałem wcześniej - odparł tamten napiętym głosem.
- Wszyscy ich widzieliśmy - stwierdziła kobieta. - To się nie liczy. Wszyscy dostrzegliśmy ich w chwili, gdy tutaj weszli.
Rzuciła mandatem w Faulta, który klepał się w przedramię w poszukiwaniu dobrej żyły.
- Byłoby lepiej, gdybyś to wziął - rzekła. - Mogę wypisać ci kolejny, za odmowę przyjęcia poprzedniego.
- Wsadź to sobie, paniusiu - Billy wkłuł się w żyłę.
- Przestań - odezwał się mężczyzna, który, jeśli chodzi o wypisanie mandatu, został daleko w tyle i dał sobie z tym spokój. - Nie możesz tego tutaj robić.
- Lepiej weź mandat i znikaj - poradziła kobieta.
- Nie sądzę, aby miało to jakieś znaczenie - stwierdził Fault; odłożył strzykawkę na stolik. - Nie jestem stąd, rozumiecie? A tam, skąd pochodzę, ludzie nie ganiają w kółko, wręczając jeden drugiemu upomnienia.
- Dajcie to jemu - odezwał się mężczyzna z boksu za plecami Billy'ego, wskazując na Chaosa. - Mieszka tutaj. To on go tu przyprowadził. Powinien lepiej wiedzieć, o co chodzi.
- Jasne - stwierdziła kobieta radośnie. - Ty to weźmiesz.
Wręczyła mandat Chaosowi, który wziął go i schował do kieszeni. Pragnął stąd wyjść, ale czuł się sparaliżowany. W tym momencie zjawiła się ponownie kelnerka, w towarzystwie wysmarowanego tłuszczem kucharza, który stanął za nią, patrząc groźnie na kłopotliwych gości.
- Wynoście się - powiedziała dziewczyna.
- Pieprzę cię - odparł Fault.
- Wezwałam rząd - poinformowała go. - Są już w drodze. Będzie ci bardzo przykro, jeżeli nie wyjdziesz. Natychmiast.
- Nie wyjdę, póki nie dostanę swojej kanapki. Albo dopóki nie sprowadzisz tu Palmera O'Briana w jego własnej postaci.
- To prawdopodobnie da się załatwić - warknął kucharz. - Ale nie będziesz się dłużej śmiał, kiedy do tego dojdzie.
- Bardzo dobrze, bo chcę, żeby Palmer OTierdolony Brian przyniósł mi mojego sandwicza i zaśpiewał serenadę, kiedy będę jadł - zadrwił Fault. - To by dopiero była sztuczka.
- Okay, dupku - powiedział kucharz, odsuwając na bok kelnerkę i chwytając Faulta za kołnierz.
Wytargał go z boksu i popchnął do wyjścia. Chaos wziął motocyklowy kask Billy'ego, pozostawiając na stoliku ampułkę i strzykawkę, po czym ruszył za kucharzem i Faultem do frontowych drzwi restauracji. Mężczyzna, który pierwszy wypisał mandat, kelnerka oraz parę innych osób poszło za nim. Na zewnątrz wokół Billy'ego i kucharza zebrał się tłumek gapiów.
- Zapłać - powiedział kucharz, wskazując kciukiem za siebie.
- Niczego nie zjadłem - zaparł się Billy. Splunął na ziemię i wyzywająco poprawił kołnierz kurtki. Kilka osób pospiesznie wypisywało upomnienia.
- Nie weźmie tego - ostrzegł jeden z gapiów. Ktoś inny powiedział:
- Ten facet, który z nim przyszedł, mieszka z byłą żoną Geralda Bittera. Jeżeli nie wezmą mandatów, możecie posłać je do niej.
Chaos przepchnął się obok kucharza i podał Faultowi jego kask.
- Chodźmy - powiedział.
Billy ponownie splunął, ale kucharz nie zważał na to, ktoś próbował bowiem wręczyć mandat jemu - za opuszczenie stanowiska pracy.
- ...sądzi, że jest w telewizji - stwierdziła pogardliwie kobieta.
Incydent przerodził się w sprzeczkę pomiędzy zwolennikami Palmera O'Briana, którzy znajdowali się w restauracji, i pozostały, mi ludźmi z ulicy, którzy widzieli tylko kucharza wyrzucającego Faulta z lokalu. Tłum ekscytował się wiadomością, że rząd został wezwany: ale kto się zjawi? Ktoś twierdził, że widział samego prezydenta Kentmana. Chaos i Fault wymknęli się na parking.
Okazało się, że Billy nie zna drogi do domu Edie. Wyjaśnił, że trafił tam tylko raz, prowadzony przez sny Chaosa. Dotarli w końcu do jej domu, jadąc z powrotem autostradą na wschód i okrążając miasto, a potem zawracając dwa razy, aż Chaos znalazł właściwy wyjazd. Jego naznaczony różowością samochód został usunięty z miejsca, w którym go porzucił - stanowił zapewne coś, na co rząd najwyraźniej nie mógł sobie pozwolić. Chaos pomyślał o Melindzie, o ich wspólnej podróży i poczuł wyrzuty sumienia.
Kiedy Fault zwolnił przed frontem domu, Chaos spostrzegł, że coś było nie w porządku. Na miejscu samochodu Edie stał inny wóz, na werandzie leżał rozciągnięty biało-czarny łaciaty pies, który warknął na nich, kiedy zsiedli z motocykla.
- Cholera - powiedział Chaos.
- Co się stało?
- Dzień Przeprowadzki.
- Och, stary, przykro mi.
Chaos wszedł na stopnie werandy, pozwolił psu obwąchać swoją dłoń i zapukał do drzwi. Kobieta, która się w nich pojawiła, była Murzynką w średnim wieku.
- Przepraszam, że przeszkadzam - powiedział Chaos. - Ci ludzie, którzy mieszkali tutaj wcześniej...
- Tak?
- Widziała ich pani?
- Spóźnili się nieco z wyprowadzką, mówiąc szczerze W czym mogę panu pomóc?
- Czy była z nimi mała dziewczynka, taka cała porośnięta włosami?
- Tak. Ona i starsza od niej kobieta - Murzynka spojrzała podejrzliwie na Faulta i jego motocykl. - Ale kto o nią pyta?
- Nie wie pani, dokąd się przeniosły? Nie zostawiły żadnej wiadomości?
- Nie, przykro mi.
Kobieta zamknęła drzwi. Kiedy Chaos schodził ze stopni werandy, pod dom podjechał Cooley i zaparkował za motorem Faulta, a potem wysiadł i podszedł do niego. Chaos pośpieszył, aby ich oddzielić od siebie.
- Cześć, Chaos - powitał go Cooley. - Szukasz Edie?
- No cóż, w zasadzie...
- Wiem. Dopiero co ją widziałem. Bardzo się martwi, mówiła, że wyszedłeś z dawnym przyjacielem. Powiedziałem jej, żeby się uspokoiła, że wrócę i cię znajdę. To jest twój kumpel?
- Taaa... Billy...
- łan. Miło cię poznać.
- Taaa... - Fault potrząsnął jego ręką.
- Skąd jesteś?
- Z San Francisco - głos Billy'ego zabrzmiał trochę nerwowo.
- Doprawdy? Dawno tam nie byłem. Co cię tutaj sprowadza?
Fault wskazał kciukiem na Chaosa. Miało to wyglądać jak zwykle wyzywająco, ale tym razem Billy sprawiał wrażenie onieśmielonego.
- Starzy kumple, co? - w tonie głosu Cooleya kryło cię coś dającego do myślenia. - Słyszałem, że narobiłeś w centrum nieco zamieszania?
Fault cofnął się o krok. Wyglądał na przestraszonego. Chaos zastanawiał się, czy Billy jest uczulony na status Cooleya jako gwiazdy rządu, dostrojony do ideologii, jak wszyscy dookoła? Z drugiej strony to nie miało sensu: Ian nie wyglądał wcale bardziej imponująco niż kucharz z restauracji i nie miał poparcia tłumu.
- Trochę - przyznał Chaos za Faulta.
Nastąpiła chwila napiętej ciszy, a potem Cooley roześmiał się głośno. Billy gapił się na niego, a potem także zachichotał, jakby chciał się przypochlebne. Chaosowi przypomniało to nagle Edge'a.
- Trochę - powtórzył Cooley. - Dali wam mandat?
Wyciągnął rękę.
Chaos wyjął kwitek z kieszeni i Cooley obejrzał go dokładnie.
- Dobrze, dobrze - przedarł go na pół, a potem jeszcze raz, i pozwolił skrawkom opaść w kurz drogi. - Nie pomogą Edie w tym momencie. Poza tym to nie była jej wina. Przynajmniej raz. Ani twoja, w tym wypadku. Z tym że to twój pech sprowadził do miasta tego gnojka.
- Co? - spytał Fault.
- Słyszałeś - powiedział Cooley. - Użyłeś trefnej karty w bankomacie. Ukradłeś pieniądze ludziom, którzy tutaj żyją. Nie chcemy u siebie takich cwanych gówniarzy z San Francisco. Daj mi ten plastik.
Billy wręczył Cooleyowi kradzioną kartę, a Ian schował ją do kieszeni.
- W porządku, motocyklisto. Chcę, żebyś wyniósł się z miasta zaraz po tym, jak podwieziesz swojego kumpla do nowego mieszkania Edie. Więc siądź sobie na chwilę na werandzie i poczekaj, aż zamienię kilka słów z Chaosem.
Fault odszedł w kierunku werandy, nawet nie mrugnąwszy.
- Ty i Edie stanowicie doprawdy magiczną kombinacje. Chaos. Pech rośnie wykładniczo, wiesz? Jeżeli zamierzasz dodać do jej życia taką furę niepowodzeń, to chyba byłoby lepiej, żebyś nastawił swój radar i zniknął. Naucz się wyczuwać kłopoty, zwłaszcza takie jak te, na milę - zadarł brodę w kierunku Faulta.
- Gdzie jest Edie? - spytał Chaos.
- Dam ci jej nowy adres, Chaos, ale chcę coś w zamian. Przyrzeknij, że w poniedziałek rano przyjdziesz na test.
- Znam drogę do budynku, w którym mieszka Gerald - zauważył Chaos. - Zaczekam tam, aż Edie przyjdzie wziąć chłopców. Nie potrzebuję twojej pomocy.
- Nie rozumiesz. Uważasz, że szarpię za twój łańcuch, ale ja staram się pomóc. Mówię, żebyś zdał test, dostał mieszkanie i zarejestrował się. Zapiszemy cię także do pracy. Chcę tym samym powiedzieć - witaj na pokładzie, zostań na jakiś czas. Test jest sposobem, w jaki tutaj załatwiamy swoje sprawy. Nie wszyscy cały czas ganiają w kółko i wariują, Chaos. Nie każdy jest taki jak Edie. Odkryjesz to, jeśli dasz temu szansę.
- Chcesz, żebym odszedł od Edie.
- Okay, Chaos. - Cooley wyszczerzył zęby w szerokim uśmiechu. - Jak sobie życzysz. Zamierzam dać ci jej adres i postaram pomóc ustawić się w kolejce do testu, który - jeżeli zamierzasz zostać tutaj, z Edie czy nie - jest przymusowy; ty zaś sugerujesz, że zamiast tego wolisz spędzić noc z Geraldem. Wybieraj.
Chaos milczał.
- Termin pracy Edie został przesunięty na poniedziałek. Po drodze może podrzucić cię do mojego biura. Test trwa około półtorej godziny.
- Pomyślę o tym - mówiąc to, czuł się pokonany.
- Dobrze.
Cooley udzielił mu wskazówek, jak ma znaleźć Edie, i Chaos natychmiast poczuł się oszukany; przeprowadziła się zaledwie kilka przecznic dalej.
- Nie chciałbym być niemiły... - ciągnął Cooley.
- Tak?
- Ale po tym, jak ten skurwysyn zawiezie cię na miejsce, chcę, żeby stąd zniknął.
Pojechali - Chaos i Fault w stronę nowego mieszkania Edie, a Ian w przeciwnym kierunku. Kiedy tylko samochód Cooleya zniknął z pola widzenia, Billy zaczął mruczeć pod nosem przekleństwa; Chaos nie zapytał, dlaczego czekał z tym tak długo.
- Muszę się przespać - stwierdził Fault, kiedy podjechali Pod dwupiętrowy blok; Edie mieszkała na samej górze. - Pozostanę w okolicy.
- W porządku - powiedział Chaos.
Chciał iść na górę i zastanowić się nad różnymi sprawami.
- Więc poukładaj to sobie - ciągnął Billy. - Jutro przyjadę cię zabrać, okay?
- Co?
- Bladym świtem, gdy miasto będzie jeszcze spało, więc nie wpadniemy na żadnego z twoich faszystowskich przyjaciół. Po prostu wymkniemy się, kiedy będą sobie parzyli poranną kawę.
- No cóż...
- Jedziesz do miasta, tak? Cale czeka na ciebie.
- Nie wiem jeszcze. Nie wiem w ogóle, co zrobię - nie chciał opuszczać Edie, ale nie zamierzał także zdawać testu szczęścia.
Nie będzie mu przeszkadzało, jeżeli Fault wróci. Jeśli nie będzie chciał, to z nim nie pojedzie.
- Masz - odezwał się Billy.
Sięgnął do swego plecaka i wydobył płaską kasetę.
- Cale chciał, żebym ci to dał. Będziesz potrzebował VCR, żeby to zobaczyć.
- VCR?
- Zapytaj Edie. Wbudowali to w większość tutejszych telewizorów, jak sądzę. Będzie wiedzieć.
Chaos wziął kasetę. Fault zapalił papierosa i przyjął na motocyklu taką pozę, jakby, po rozmontowaniu go przez Cooleya, rekonstruował właśnie swój wizerunek buntownika. Zapiął kask pod brodą i uruchomił silnik.
- Zobaczymy się jutro, Everett.
Everett. Chaos chwilami o tym zapominał.
Zaniósł imię i kasetę na górę.
Taśma miała około trzech minut. Pierwsze dwie i pół zajmował Cale - Cale Hotchkiss - gadający na zbliżeniu do kamery. Pierwsza rzecz, jaką powiedział, brzmiała:
- Słuchaj, Everett. Pamiętasz, jak mieliśmy po dwanaście czy trzynaście lat i włamaliśmy się do wagonowni?
Chaos przypominał to sobie. Poszli torami do końca linii, do zajezdni, gdzie pociągi chroniły się na noc, z puszkami farby w sprayu, aby malować graffiti. Pokryli malunkami jeden wagon od góry do dołu, potem powędrowali do centrum, planując zaczekać, aż wtoczy się na stację, ale zasnęli na ławce na peronie i przegapili go. Cale był jego najlepszym przyjacielem. Pytanie miało, oczywiście, zwolnić zapadkę jego pamięci i spełniło swoje zadanie. Z pewnością musiał zacząć się przyzwyczajać do imienia Everett.
- Chciałbym się z tobą zobaczyć - ciągnął Cale. - Cieszę się, że wracasz. Jest coś, w czym mógłbyś mi pomóc, jak sądzę.
Przerwał, patrząc cały czas w kamerę, a Chaos pojął, że powinien coś odpowiedzieć. Twarz oraz głos z taśmy były w jakiś sposób realniejsze niż ktokolwiek czy cokolwiek, co widział od dłuższego czasu. Niemal mógł z nich poznać smak swego życia sprzed przełomu.
- Masz rację, Everett - kontynuował Cale. - We wszystkim, co mówiłeś o tym, co się działo, miałeś rację. Reszta jest tylko tym, co musisz zrobić, aby dotrzeć z powrotem do tego sposobu widzenia spraw, kiedy miałeś dwanaście czy trzynaście lat.
Znowu przerwał.
- Zmiana jest tajemnicza. Kiedy byłeś młody, chciałeś wszystko odmienić, pragnąłeś, aby świat rósł wraz z tobą. Teraz częściowo tak się dzieje.
Chaos pragnął wierzyć, że ten ciemnooki mężczyzna jest jego przyjacielem. Chciał wierzyć, że Cale potrzebuje go, że mu go brak. I że go zna. Chaos pragnął być znany, znany w sposób, który pozwoliłby mu poznać samego siebie.
- Pogadamy, kiedy tu przyjedziesz - powiedział Cale. - Nie chcę cię zmuszać. Martwię się tylko, że możesz nie pamiętać wystarczająco wiele, aby wrócić; że będziesz blisko, a potem znowu odejdziesz.
Cale oderwał wzrok od kamery i ekran zbielał. Potem pokazał się następny klip, bardzo krótki. Na tle czarnej kurtyny stała ubrana na czarno kobieta, tak że ledwo było ją widać - tylko jej twarz i dłonie, poruszające się w statycznej mgle. Odrzuciła włosy i kamera podjechała bliżej. Kobieta była piękna.
Poznał Gwen, a neutralna przestrzeń, zamieszkiwana przez nią na ekranie telewizyjnym, przypominała ciemniejący pokój, w którym Chaos spotykał ją w swoich snach.
- Everett - mrugnęła i spuściła wzrok. - Cale mówi, że naprawdę tutaj jesteś. Twierdzi, że wie o tym z twoich snów - ale ja już wcale nie śnię.
Podniosła oczy i roześmiała się do czegoś poza kamerą.
- Nie wiem, co powiedzieć. Och, przyjedź i spotkajmy się, okay, Ev? Chciałabym cię zobaczyć. To wszystko, jak mi się zdaje.
Kamera trzymała ją jeszcze kilka sekund, a potem ekran pobladł.
Edie pokazała wcześniej Chaosowi, jak obsługiwać magnetowid, a potem usiadła na krześle i wraz z nim oglądała w milczeniu nagranie. Ale kiedy na ekranie pojawiła się Gwen, wstała i wyszła do sypialni, zamykając za sobą drzwi. Melinda siedziała na podłodze, kręcąc się nerwowo. Gdy Chaos wyłączył telewizor, zrobiła kwaśną minę i zapytała:
- Skąd to masz?
- Dał mi jeden facet - stwierdził Chaos obojętnie. - Facet, którego znałem.
- Motocyklista?
- Tak.
- Co zamierzasz zrobić?
- Nie wiem - wstał i zapukał do drzwi sypialni, a kiedy Edie nie odpowiedziała, wszedł do środka. Siedziała na skraju łóżka, obok stosu ubrań.
- Ktoś zostawił stare ubrania - powiedziała. - Mogą pasować na ciebie. Musisz wyprać to, co na sobie nosisz.
- Sądzę, że nie powinnaś niczego brać.
- Ubrania są do wzięcia. Powinno się zabierać je ze sobą. Jeżeli pozostały, są twoje.
- Okay - zgodził się. - Przymierzę je. Dzięki. Podniosła się, patrząc na niego nerwowo.
- Kiedy się przebierzesz, zostaw stare ciuchy w łazience. Wypiorę je i rozwieszę.
- Sądzę, że pojadę jutro do San Francisco.
- Więc?
- Prawdopodobnie nie zdążą wyschnąć.
- Cuchną - stwierdziła. - Upierz je albo wyrzuć.
Odwróciła się od niego i wyszła z pokoju. Poszedł za nią, mijając Melindę, która ponownie włączyła telewizor; weszli razem do kuchni.
Edie zaczęła inwentaryzować i przestawiać zapasy w lodówce oraz w szafkach, ale ze sposobu, w jaki to robiła. Chaos domyślił się, że już raz tego dokonała. Żadne z nich nic nie mówiło. Po kilku minutach wyjęła pudełko krakersów i zaczęła je zjadać, smarując grubo masłem orzechowym z ręcznie opisanego, plastikowego pojemnika.
- O co chodzi? - spytał Chaos.
- Nie podobają mi się twoi nowi przyjaciele - powiedziała głosem stłumionym przez usta pełne krakersów.
- To nie są nowi, ale dawni przyjaciele.
- Wszystko jedno, nie podobają mi się, szczególnie ten poranny, jedyny rzeczywisty, Pan Skórzana Kurtka. Jest wstrętny, Chaos. I już zdążył wpakować cię w kłopoty.
Chaos nie chciał się sprzeczać na temat zalet Faulta; nie był pewien, czy Billy posiadał choć jedną.
- Co masz na myśli, mówiąc, że jedyny rzeczywisty?
- Dwoje pozostałych to tylko film - odparła. - W telewizorze. Są tacy, jak twoje sny. Nie sądzę, aby byli realni. Pochodzą z twego wnętrza.
- To nie ma sensu, Edie. To była taśma.
- No cóż, wiele rzeczy nie ma sensu. Nauczyłam się nie wierzyć w to, co widzę w telewizji; to wszystko. Jacyś ludzie wmawiają ci, że są twoimi przyjaciółmi, a wszyscy wyglądają charyzmatycznie. Myślę, że wiesz lepiej.
- To nie jest telewizja, a nagranie. Przedstawia ludzi, których znam, przemawiających do mnie z taśmy.
- Dla mnie to wygląda jak telewizja.
- Jesteś nierozsądna, Edie. Poza tym to nie ma nic do rzeczy. Muszę wyjechać, Ian mówi, że muszę poddać się jego testowi. Nie zostawi nas w spokoju, Edie. Zrobi, co będzie mógł, żeby nas rozdzielić.
Jej oczy stały się duże i pełne nadziei.
- To nie jest ważne, Chaos. Możemy dogadać się z łanem...
- On jest z rządu, zrobi wszystko, co tylko chce. Trzyma się na uboczu, bo myśli, że cię zdobędzie. Jeżeli zostanę, zrujnuje twoje życie i nazwie to pechem. Zabierze ci dzieci.
Siedziała przez chwilę w milczeniu, a potem powiedziała częściowo do siebie:
- Starasz się przedstawić to tak, aby wyglądało, że to dla mnie odchodzisz.
- Nie...
- Tak. Powiesz mi, że to dla mojego własnego dobra. A potem przyjdzie Ian i uzna to za kolejny dowód mego niepowodzenia. Jeśli wyjedziesz, po prostu utwierdzisz go w tym. Wszystko spadnie na mnie. Ian ma rację.
- Nie. Jeżeli zostanę i poddam się jego testowi, oboje będziemy musieli robić, co nam każe. Wyjeżdżam, ponieważ nie wierzę w szczęście.
- Czemu nie jesteś szczery? Wyjeżdżasz, ponieważ chcesz się spotkać z tą kobietą.
Słowo „kobieta” zawisło między nimi, dzwoniąc nieprzyjemnie w ciszy. Chaos nie był w stanie wymyślić niczego, co by to zagłuszyło.
- W porządku - odezwała się Edie. - Musisz się przeko
nać. Nie możesz się tylko zastanawiać. Rozumiem, musisz odejść - zawahała się, a potem dodała: - Tak czy inaczej, nie potrafię dalej żyć z twoimi snami. Czuję się tak, jakbym spała z nią.
- Tu nie chodzi o Gwen - powiedział Chaos. - Tu chodzi o mnie; o to, kim wcześniej byłem.
- Okay - zjadła kolejnego krakersa. - Nie chcę więcej o tym mówić.
Czuł się pobity, mimo że osiągnął, co chciał.
- A co z Melindą? - spytała.
- Czy może zostać z tobą?
Nie chciał dalej ciągnąć ze sobą dziewczynki, a Edie mogła to przyjąć jako gwarancję jego powrotu. Nie wiedział, czy tak było w istocie.
Zawahała się, a potem powiedziała:
- Dobrze.
Ale Melindą stała już w drzwiach kuchennych. Telewizor grał w pokoju.
- Ty draniu - stwierdziła. - Jedziesz spotkać się z tą dziewczyną.
- Nie będzie mnie dzień lub dwa - odparł niezręcznie.
- I co, myślisz, że chcę z tobą jechać? - oczy miała wilgotne, ale w jej groźnej minie nie było ani śladu słabości. - Ty kutasie! Jesteś dokładnie taki sam jak Kellogg, z tymi twoimi głupimi snami. Nienawidzę ich.
Tej nocy Melindą i Edie spały w dwóch osobnych sypialniach, a Chaos siedział w living roomie, oglądając telewizję, aż zasnął przy włączonym odbiorniku. Obudziło go światło słoneczne oraz ryk uruchamianego pod domem silnika motocykla Faulta.
Everett przypominał sobie San Francisco. Fault wiózł go przez miasto dłuższą drogą, przez Submission District, zanim wspięli się na wzgórza No Alley. Ulice Submission okazały się ruchliwe i zatłoczone. Płonęły zasilane z baterii słonecznych neony, chodniki kipiały od ulicznych sprzedawców, a jezdnie wypełnione były zwierzętami, pojazdami i pieszymi. Właściciele łaźni parowych stali przed kubikami swych urządzeń, polując na chętnych na piętnastominutowy seans. Klienci taąuerii tłoczyli się ramię w ramię z pijakami, dziećmi i kieszonkowcami, oraz z pijanymi kieszonkowcami kradnącymi dziećmi i pijanymi dziećmi. Na wpół ubrani osobnicy po zmianie płci wychylali się z okien nad sklepami, wrzeszcząc do siebie przez szerokość ulicy. Strumień ulicznego ruchu podzielił się - wałęsające psy, sprzedawcy i motocykl Faulta umknęły na trotuar, aby zrobić miejsce dla gigantycznej, dwukołowej przyczepy kempingowej, której rozdęte, podobne do kuchenki mikrofalowej cielsko unosiło się w górze dzięki antygrawitacji.
Choć wszystko z pozoru było tak, jak to Everett zapamiętał, to jednak sporo się zmieniło. Albo może to Everett się zmienił. Miasto zawsze było jak zruinowane; stanowiło miejsce, które logicznie nigdy nie trzymało się kupy. Prawdopodobnie żyli w nim ludzie sądzący, że w otaczającej ich rzeczywistości nie istniały żadne szczeliny. Everett podejrzewał, że gdyby został w mieście, w końcu zgodziłby się z nimi.
Billy usiłował skręcić z powrotem na jezdnię, ale drogę zagrodził mu zataczający się robot-teleewangelista, blokując przejazd. Jego ferroplastikowe kończyny skrzypiały przy każdym ruchu, a kiedy klęknął, aby ucałować ziemię, Everett dostrzegł pasy postrzępionej gumy, zwisającej u jego podeszew. Billy nacisnął klakson. Teleewangelista spojrzał w górę. Gdy oko kamery dostrzegło ich, graficzna twarz, wygenerowana przez komputer na jego składającej się z monitora głowie, zagadała coś cicho i zadeklamowała z patosem.
Everett przypominał sobie te maszyny, chociaż nigdy wcześniej nie widział żadnej w tak złym stanie. Przy każdej sposobności teleewangeliści wygłaszali kazania na rogach ulic. starając się nawrócić niewierzących na rozmaite wyznania. Ten mówił wyłącznie do samego siebie. Everett przypomniał sobie, że widywał doprowadzone do podobnego stanu roboty wcześniej, jeszcze przed zmianami.
Fault ponownie zatrąbił. Twarz na ekranie, należąca do korpulentnego, wiejskiego kaznodziei w średnim wieku, zmarszczyła czoło i drgnęła.
- Zgubiona owieczko - zamruczał. - Czy poszukujesz może pasterza?
- Zjeżdżaj z drogi - powiedział Billy. Teleewangelista obruszył się i wzniósł palec oskarżycielskim gestem.
- Albo może szatana...
- Chryste-jęknął Fault i zapierając się obcasami o trotuar, zaczął wycofywać motocykl, chcąc ominąć robota.
- Wymówiłeś imię swego mistrza, szatanie - wściekł się teleewangelista.
Z kieszeni jego obszarpanej tuniki wysypały się broszury, zaścielając chodnik.
Fault wytoczył się na wolną przestrzeń i przejechał obok robota, wjeżdżając z powrotem na zatłoczoną jezdnię. Wkrótce znaleźli się poza Submission, na wzgórzach.
Everett przypomniał sobie teraz Faulta. Tkwiło w tym wspomnieniu tyle samo wzgardy, co podziwu. Everett i Cale byli przyjaciółmi, a Billy tym trzecim, który chodził za nimi, i ostatnim, który chwytał każdy dowcip. Everett czuł się głupio, gdy pomyślał, że Chaos chodził za nim jak cielę po Vacaville, pozwalając mu wpakować się w kłopoty w centrum handlowym. Everett z łatwością mógłby tego uniknąć, ale Chaos, podobnie jak Billy, nie grzeszył mądrością.
Głupi Chaos, pomyślał Everett. Ale przeprowadził mnie przez to.
No Alley okrywał całun mgły. Kiedy w nią wjechali, Everett wspomniał nagle zieloność, ale szybko się z tego otrząsnął. Nieprzenikliwy zielony opar w górach stanowił coś zupełnie innego niż biała zasłona, spowijająca wzgórza No Alley. W San Francisco należało spodziewać się mgły.
Miał wrażenie, że wyjechali z miasta w strefę wyburzeń. Od czasu do czasu z oparu wyrywał się szczyt dachu przypadkowego budynku, mógł też dostrzec obie krawędzie jezdni. Podczas gdy ulice Submission zapełniały zaparkowane lub rdzewiejące samochody, tutaj krawężniki były wolne, a widniejące za nimi furtki i schody wiodły w mgłę.
Kiedy Fault zatrzymał się przed bramką domu Hotchkissa, Everett poczuł wstrząs powracających wspomnień. Był pewien, że w tym miejscu znajdują się jego odpowiedzi i że brzmiące mu w głowie echa powinny przemienić się w coś więcej. Dom majaczył za zasłoną cyprysów - z daleka i na uboczu. Górne piętro w większości składało się ze szkła, wiktoriańską fasadę zdarto i zastąpiono nowoczesnym oknem. Zdawało się odbijać promienie słońca, chociaż słońca wcale nie było widać i Everetta zabolały oczy, kiedy w nie spojrzał. Fault zaparkował motocykl dokładnie przed furtką i w milczeniu podeszli podjazdem do domu.
Billy zszedł po betonowych stopniach do mieszkania w przyziemiu. Everett spojrzał na schody prowadzące w górę, przypominając sobie coraz więcej szczegółów.
- Cale nadal mieszka ze swoim ojcem?
- Zobaczysz.
Piwnica stanowiła kwaterę główną Everetta i Cale'a; miejsce, gdzie opowiadali sobie dowcipy, które Fault rozumiał jako ostatni. Teraz została obrócona w kryjówkę jaskiniowca. Na podłodze leżały rzeczy do prania oraz pościel, a książki i komputer Cale'a zniknęły.
- Gdzie jest Cale? - spytał Everett.
- Teraz to moje mieszkanie - odparł Billy. - Chcesz piwa? Everett wzruszył ramionami.
- A masz.
Fault podszedł do lodówki - olbrzymiej, poobijanej skorupy w kolorze muszli, popstrzonej plamami kleju po usuniętych nalepkach i zamykanej na zasuwę. Billy wygrzebał z kieszeni klucz i otworzył zamek. Kiedy drzwi stanęły otworem, Everett zobaczył jej zawartoć: lodówkę wypełniały kartony, zawierające po sześć butelek piwa, stłoczone po obu stronach dolnych półek.
aby wywołać wrażenie dostatku, górną zaś półkę i wnęki w drzwiach zajmowały pozatykane probówki.
Billy wręczył Everettowi piwo i sam wziął jedno, a potem dokładnie zaryglował drzwi. Everett obejrzał uważnie butelkę. Zakrętka została wcześniej odkręcona jakimś narzędziem, może szczypcami, tak że ścięto metalową kapsle, jak również część szklanego gwintu. Etykietka, przyklejona na wyblakłych pozostałościach poprzedniej, głosiła: POPULARNE PIWO WALTA. Spróbował go: tak jak myślał, domowe. Krok wyżej w stosunku do pędzonego w wannie ginu, który pijał w Hatfork, ale tylko jeden krok.
- Gdzie jest Cale? - zapytał ponownie Everett. Pomyślał także: Gdzie jest Gwen?, ale nie powiedział tego.
- Spoko - odparł Fault, przestając sapać nad swoim piwem. - Najpierw powinieneś spotkać się z Ilfordem.
- Ilford? - Everett nie był pewien, czy zna to imię.
- Ojciec Cale'a. Czeka na ciebie - powiedział Billy niewyraźnie. - Chce cię zobaczyć i przywitać się.
- Powiedziałeś mu, że przyjadę?
- Nie musiałem. Twoje sny krążyły tu wszędzie, Everett - mlaszczący dźwięk nasilił się, aż Fault zredukował swoje piwo do samej piany; postawił butelkę na podłodze i rzekł: - Chodźmy.
Everett wyszedł za nim na zewnątrz, a potem udali się po wykładanych kamiennymi płytami stopniach do frontowego wejścia. Drzwi do piwnicy Fault zostawił otwarte na oścież. Najwyraźniej, poza piwem i szklanymi fiolkami, nie było tam nic cennego. Mgła podpełzła bliżej, osłaniając swym welonem nawet furtkę, przy której Billy postawił motocykl. W drzwiach odwrócił się, wyjął Everettowi z ręki na wpół opróżnioną butelkę piwa i ukrył ją w krzakach rosnących obok wejścia.
- Weźmiesz ją później - powiedział, jakby stanowiło to Jakieś wyjaśnienie.
Weszli do domu i Everett poczuł, że jego zmysły zostały Porażone. Living room przypominał muzeum - ściany pokrywały obrazy, a zabytkowe meble wypolerowano do kremowego połysku. Szklany stolik do kawy dźwigał ozdobiony złotymi ornamentami zegar z wahadłem, który tykał cicho, rozsiewając wokoło złote blaski przez przezroczystą kopułę. Everett poczuł się zahipnotyzowany przez ten pokój; był olśniony i wręcz pijany, że chciał usiąść. Po widoku apartamentu na dole, nie wspominając już o mieszkaniach w Vacaville, miał teraz wrażenie, jakby wszedł pomiędzy filmowe dekoracje. Fault wydał mu się nagle podobny do żaby i kompromitujący go swą obecnością; Everett pragnął odsunąć się od niego, nie chciał być z nim kojarzony.
To dziwne pomieszczenie spowodowało to samo, co widok twarzy Cale'a Hotchkissa na taśmie magnetowidowej; przypomniał sobie. A potem do pokoju wszedł Ilford Hotchkiss i Everett zastanowił się, czy naprawdę cokolwiek pamięta.
Wyglądał zbyt młodo, aby mógł być ojcem mężczyzny z nagrania wideo. Był dokładnie wzrostu Everetta, ale tak wyprostowany i stanowczy, o oczach jak błyszczące, marmurowe kamienie, że zdawał się ogromny; sprawiał wrażenie, że jest częścią pokoju, która oderwała się od reszty, aby wymienić z przybyłym uścisk dłoni. Jednocześnie promieniował wystudiowaną uprzejmością, co sprawiało, iż zmniejszał się niczym zegarmistrzowski mechanizm -jak ten złoty zegar na stole albo stojące na obramowaniu kominka drzewka bonsai. Włosy na skroniach mu siwiały, ale siwizna ta zdawała się tylko delikatnym dotknięciem, zwodniczą pułapką. Podobnie jak pokój, wyglądał lepiej niż ktokolwiek, kogo Everett - czy Chaos - kiedykolwiek widział.
Uderzająco też przypominał swego syna. Everett był prawie pewien, że jest to człowiek z nagrania na taśmie, ucharakteryzowany na własnego ojca, i niemal już krzyknął: Cale!, kiedy mężczyzna podszedł i ujął jego dłoń.
- Billy - odezwał się Ilford, patrząc Everettowi prosto w oczy. - Może zrobiłbyś nam po drinku? Szkocka, co?
Everett skinął obojętnie głową i Fault popędził za bar. Ilford poprowadził go do fotela, a sam usiadł na kanapie po drugiej stronie ławy ze szklanym blatem i skrzącym się zegarem. Fault wręczył im drinki w prostopadłościennych, kanciastych szklanecz
Icach, co stanowiło ostry kontrast z butelką piwa z odzysku, z którą dopiero co się rozstał. Szklanka okazała się niespodziewanie ciężka, jakby magnetyczną siłą przyciągana do podłogi, a alkohol pachniał tak intensywnie, że pomyślał, iż wcale nie musi go pić.
- To niezwykłe móc cię widzieć, Everett. Uśmiech Ilforda był blady, a wzrok świdrował badawczo oczy rozmówcy - w poszukiwaniu czegoś? Poznania? Wspólnoty? Patrząc w szklankę, Everett pociągnął łyk whisky.
- Słyszałem, że byłeś w Vacaville - powiedział jakby od niechcenia Ilford.
- Tak.
- To dopiero dziwowisko.
- Tak.
- Co przez to rozumiesz?
- To co powiedziałeś: dziwowisko - Everett zapragnął chwycić tego faceta i wrzasnąć: Kim jesteś? Gdzie jest Cale? Gdzie jest Gwen?
- No cóż, w porównaniu z tamtym miejscem mamy się tu całkiem dobrze.
- Masz na myśli San Francisco?
- Szczególnie No Alley. To bardzo miejscowe zjawisko. Jestem pewien, że zauważyłeś, jak lokalnymi stają się dzisiaj rzeczy i sytuacje.
- Nie macie... - Everett pomachał dłonią, pragnąc być zrozumianym bez potrzeby precyzowania tego, o co mu chodzi. - Nie macie tutaj żadnej władzy? Wiesz, co mam na myśli?
Ilford roześmiał się, nie otwierając ust, a potem powiedział:
- Nie tego rodzaju.
Wrócił Fault ze swoim drinkiem, brązowy alkohol wypełniał szklankę niemal po brzegi.
- Everetta nie trzeba przekonywać - powiedział, szczerząc w uśmiechu spróchniałe pieńki. - Przejechał prawie połowę tego pieprzonego kraju, żeby nas znaleźć.
Everett pociągnął kolejny łyk whisky, a potem podniósł wzrok i ponownie zastanowił się nad mężczyzną siedzącym po drugiej stronie stolika. Ilford Hotchkiss zdawał się tracić i odzyskiwać ostrość, jak w obiektywie rozregulowanego aparatu, ale kiedy napotykał wzrok Everetta, przybierał ponownie swój wymuszony uśmiech, wokół którego tężała reszta jego ciała. Upiłem się?, zastanowił się Everett. Z głośnym trzaskiem odstawił swoje naczynie na stolik i zamykając oczy, rozparł się wygodniej w fotelu. Pragnął zdusić migotanie tego pokoju, te zbyt precyzyjne detale obrazów na ścianach, te drzewka bonsai i zmieszaną twarz Ilforda, ale one pozostawały wytrawione w jego pamięci, jakby miał je wydrukowane po wewnętrznej stronie powiek. I nie potrafił nie słyszeć tykania zegara.
- Coś się stało? - spytał Ilford.
- Ma dosyć - odparł Billy.
Fault i Hotchkiss, ci dwaj siedzący obok niego, byli absurdalni i straszni. Byli gargulcami na obrzeżach pustki, pustki składającej się z braku Cale'a i Gwen. To Cale i Gwen stanowili jego prawdziwe przeznaczenie; wabik, który przywiódł go tu i trzymał.
Ale zamiast na tamtych wpadł na Billy'ego i Ilforda.
Jaki rodzaj targu został ubity w tym domu?
Poczuł się nagle rozpaczliwie słaby. Od sprzeczki Chaosa z Edie poprzedniej nocy do whisky poprawiającej piwo Faulta biegła zbyt prosta linia. To przekraczało jego możliwości; był zbyt wieloma ludźmi, było go co najmniej o jednego za dużo. A jeszcze istniał Ilford Hotchkiss.
Następnego dnia kiedy obudził się wcześnie rano, padało. W domu panowała cisza. Został położony do łóżka w skromnymczystym pokoju, o którego okno uderzały miękko liście stojącego tuż przy murze eukaliptusa. Wyśliznął się spod przykrycia, włożył na siebie nowe ubranie z szafy i na palcach zszedł na dół.
Deszcz nie przepędził mgły; dom nadal był przez nią odizolowany od świata niczym figurka w mlecznej, szklanej kuli. Wyszedł boso na zewnątrz i stał w chłodnym, wilgotnym wietrze, oddychając porannym powietrzem. Z okapu spadały krople, tworząc równą linię na płytach, które prowadziły za róg domu i do mieszkania w piwnicy. Wrócił, wciąż na palcach, do swego pokoju, aby ubrać buty, a potem zszedł po stopniach do przyziemia.
Wnędzy, która niegdyś stanowiła mieszkanie Cale'a, siedział Fault, zagłębiony w stojącym pod oknem fotelu i patrzący na deszcz. Odwrócił się i uśmiechnął niewyraźnie do Everetta.
- Wcześnie wstałeś - zauważył.
Everett czuł się tak, jakby mu odjęło mowę albo jakby wyszedł z łóżka, lunatykując.
- Siadaj - Billy machnął niedbale dłonią. Everett siadł tam, gdzie stał, na wolnym krześle, nie przysuwając go do Faulta.
- Nie mów Ilfordowi - powiedział Billy ostrzegawczo.
- Nie mówić czego?
- Że Cale jest tutaj.
- Nie powinno być z tym problemu, Billy, bo Cale'a nie ma.
- Och, jest tutaj.
- Co masz na myśli?
- Kiedy pada, odwiedzamy się z Cale'em każdego ranka. Jeszcze niedawno padało codziennie.
Fault zwariował, zrozumiał wreszcie Everett. Ale skąd w takim razie wzięło się nagranie wideo?
- To znaczy, nie ma go teraz - Billy zeskoczył z fotela, nagle ożywiony. - Zniknął tuż przed twoim przyjściem. Ale jest go więcej.
- Więcej gdzie? - spytał; ta gra mu nie przeszkadzała.
- W lodówce.
- Jest więcej Cale'a w lodówce?
- Tak. Mój zapas. Everett westchnął.
- No to wyjmij go trochę. Nie bądź samolubny.
- Ale nie powiesz Ilfordowi ? - Fault zaczął szperać w kieszeni w poszukiwaniu klucza do zasuwy.
- Nie powiem.
Billy otworzył zamek i sięgnął do wnętrza lodówki. Wydobył jedną z zatkanych probówek oraz strzykawkę i kopniakiem zamknął drzwiczki.
- Tu go masz - stwierdził z zadumą, a potem zębami odkorkował fiolkę.
- Daaj amię - powiedział z korkiem w zębach, kiedy zgrabnie napełnił strzykawkę zawartością probówki.
- Co?
Fault wypluł korek i powtórzył:
- Dawaj ramię.
Everett patrzył na niego oniemiały.
- Daj spokój, podwiń rękaw.
Deszcz zabębnił o kamienie na dworze, rzęsisty i nieuchronny. Poza tym była tylko mgła. Everett czuł ciężar wznoszącego się nad nimi domu - błyszczący living room, złoty zegar i szafka pełna whisky bursztynowego koloru - wszystko to napierało na nędzne mieszkanie Faulta. Billy podszedł do niego, uśmiechając się krzywo, gotowa strzykawka niefrasobliwie celowała w jego brzuch. Everett wyobraził sobie, że cała podróż z Hatfork prowadziła do tego momentu, do tego upiornego domu stojącego tam, gdzie powinno być miasto, a gdzie znalazł jedynie wyspę mgły; teraz całe jego przeznaczenie zogniskowało się w czubku igły. Podwinął rękaw i wyciągnął przed siebie ramię.
- Everett.
Cale siedział naprzeciw niego, na niewidzialnym krześle, w pozbawionej kształtów pustej przestrzeni. To był Cale, taki jak wcześniej, Cale z taśmy wideo, którą Chaos oglądał w Vacaville - Przyjaciel, którego zachował w pamięci. Jeśli zachował tam cokolwiek.
Fault, pokój i okno, wszystko zniknęło.
- A więc jesteś tutaj - powiedział Cale.
Uśmiechnął się, pochylił do przodu, ale nie wyciągnął ręki.
- Chyba jestem - Everett usłyszał, jak sam to mówi. Jakkolwiek by było, „gdzieś” jestem, pomyślał. I ty jesteś w tym samym „gdzieś”, co i ja. Jesteśmy w nim razem.
- Jest wiele rzeczy, o których musimy pogadać. Pomiędzy nich wkradło się jakieś oszałamiające nieporozumienie.
- Twój ojciec... - zaczął Everett.
- Pieprzyć Ilforda. Nie liczy się. Trzymaj go od tego z daleka.
- Okay - zgodził się Everett.
Przynajmniej był to jakiś rodzaj symetrii, jeśli wziąć pod uwagę opór Faulta przed mówieniem Ilfordowi o Cale'u.
Everett obrócił głowę, chcąc zrozumieć naturę tej pozbawionej jakichkolwiek cech przestrzeni, która zastąpiła otaczający go świat. Poza nim rozciągał się jedynie bezdenny mrok, szarość, mogąca być tak samo blisko, jak powieki jego oczu, lub równie daleko, co gwiazdy. Patrzenie w nią wywoływało uczucie zawrotu głowy i klaustrofobii.
Odwrócił się z powrotem. Cale siedział pozornie niedaleko. Stanowił jedyny punkt odniesienia, jedyny znak na skali.
- Cale...
- Tak?
- Jest wiele rzeczy, których nie pamiętam... lub nie rozumiem.
- A pamiętasz mnie?
Ciebie ukrytego w probówce czy ciebie przyczajonego za rysami twarzy swego ojca?, chciał zapytać Everett.
Nie; ten, którego powinien pamiętać, był człowiekiem mieszkającym w piwnicznym apartamencie; przyjacielem.
Mimo wspomnień, odzyskanych podczas jazdy z Faultem do San Francisco, Everett nadal dryfował po omacku. A tutaj, w mieście pełnym luk. sprawy zawęziły się do niego i Cale'a. Zadaj mi pytanie o wagonownię, pomyślał, pragnąc ponownie doznać wrażenia namacalności rzeczywistości.
- Pamiętam cię z wcześniejszych czasów - stwierdził po Prostu.
- A co potem?
- Hatfork, miasto w Wyoming. I bycie człowiekiem imieniem Chaos.
- Nie pamiętasz przełomu?
- Nie.
- Nie martw się tym, to jak cięcie w filmie. Każdemu czegoś brakuje.
Tak jak tobie, na przykład, chciał powiedzieć Everett. Straciłeś ciało.
Potem zastanowił się: Czy brak ciała jest lepszy czy gorszy od tego, czego brakuje jemu samemu?
- Przyjechałem zobaczyć się z Gwen - rzekł Everett. - Pamiętałem ją. To mnie tu sprowadziło.
- Wiem.
- Była na taśmie, którą Fault...
- Zobaczysz ją za moment.
Cale powiedział to całkiem zwyczajnie, ale dla Everetta tak to nie zabrzmiało. Myśl, że Gwen może być zaledwie o chwilę stąd, była poruszająca.
- Najpierw opowiedz mi o Hatfork - ciągnął Cale. - Wiem co nieco z twoich snów oraz od Faulta. Ale chcę to usłyszeć od ciebie. Opowiedz mi o Kelloggu.
Więc Everett wywalił wszystko z siebie. Kellogga i Małą Amerykę, samochody, magazyny puszkowanej żywności, potem Melindę, podróż na zachód i Edie. Zdumiał się strumieniem słów, dźwiękiem swego głosu; była to najdłuższa głośna przemowa, na jaką zdobył się od niepamiętnych czasów. Zbliżając się do końca, stwierdził, że próbuje dobić targu - jedynego, podczas którego mógł dostać tyle samo, ile sam dał.
Potem jednakże siedzieli w milczeniu. Cale wyglądał na zatroskanego; wpatrzony w pustkę, którą ze sobą dzielili, jakby coś w niej zobaczył.
- Nieważne - odezwał się w końcu. - Powinienem zaprowadzić cię do Gwen, zanim dawka zacznie się wyczerpywać.
- Powiedziałem ci wszystko, co wiem - stwierdził Everett.
- Jestem pewny - rzekł Cale; zdawał się roztargniony. - To jednak śmieszne. Znalazłeś sposób, aby w tej historii pominąć siebie.
Sięgnął w pustkę za sobą i nacisnął nie istniejącą klamkę, która mimo to szczęknęła.
- Co masz na myśli? - spytał Everett, patrząc na otwierające się przejście, za którym leżała jeszcze głębsza ciemność.
Wyciągnął szyję, starając się coś dostrzec, ale nic nie widział; w mroku zatańczyły jedynie iluzoryczne wiry.
- Zasługujesz na więcej zaufania, to wszystko - głos Cale'a wypełnił ciemność. - Miałeś wiele wspólnego z rzeczami, które widziałeś.
Wskazał ręką na drzwi.
- Idź.
Wbrew swej woli Everett runął naprzód, przez drzwi. Białe kontury pokoju zostały naszkicowane w czarnej przestrzeni. Odwrócił się, aby ujrzeć Cale'a, nadal siedzącego w swojej nicości.
- Idź - zakrakał Cale.
Everett w popłynął w głąb czerni.
Siedziała na brzegu nakreślonego bielą łóżka, ubrana w coś czarnego, co zlewało się z tłem, tak że jej twarz i dłonie promieniowały światłem, unosząc się w powietrzu. To była postać z taśmy oraz z jego snów. Gwen.
- Everett - odsunęła włosy z twarzy i uśmiechnęła się nieśmiało. - Czekałam...
Chwilę później spuściła wzrok, ale jej oczy błyszczały od łez.
- To naprawdę ty?
- Tak - wyrwało mu się.
- Cale powiedział mi, że przyjeżdżasz. Wiedział to ze snów. Nie wierzyłam mu. Wszyscy śnili o tobie, nawet Fault, tylko nie ja.
- Nie potrafię kontrolować swoich snów...
- Wiem. To nieważne - spojrzała mu w oczy, a potem uciekła gdzieś wzrokiem. - Chodź tutaj.
Podszedł i usiadł obok niej na brzegu łóżka. Poczuł ciężar Gwen, kiedy biodro dziewczyny otarło się o niego. Dotknął jej ramienia. Sięgnęła w górę i wzięła jego dłorl, kładąc ją na łonie. Spletli swoje palce.
- Bez ciebie nie jestem tym, czym byłam wcześniej - wyznała. - Jestem tylko połową siebie. Nie wiem, jak zacząć, by ci to powiedzieć...
- To samo jest ze mną - odparł; pomyślał, że mogło tak być. - Zagubiłem się. Nie byłem sobą.
- Zgubiłeś się gdzie?
- W zapomnieniu - ich słowa krążyły, oderwane od rzeczywistości.
Ale to nie miało znaczenia. Ich słowa nie stanowiły istoty rzeczy.
- Zapomniałeś o mnie? - spytała.
- Zapomniałem o wszystkim. Aż do wczoraj byłem zupełnie kimś innym. Nie pamiętam nawet, jak się rozstaliśmy. Spuściła wzrok.
- Nie zapomniałaś o mnie? - zapytał. Nie chciał powiedzieć czegoś niewłaściwego.
- Nie, nigdy cię nie zapomniałam, Everett. Sądzę, że bliższa byłam zapomnienia siebie.
- A ja zapomniałem także i siebie - wyjaśnił. - Dokładnie to mi się przytrafiło. Ale ciebie przypomniałem sobie najwcześniej, w snach.
Uśmiechnęła się.
- Nie zapomniałeś siebie w taki sposób, w jaki ja zapomniałam o sobie.
- Co...
Dotknęła jego policzka.
- To trudne do wytłumaczenia. Wszystko, co pozostało, było wspomnieniami o tobie, o nas razem. Musiałam odtworzyć się z tego wspomnienia. To dlatego tak boli, teraz, kiedy powiedziałeś, że mnie zapomniałeś.
- Przykro mi, ja...
- Nieważne.
- Wszystko tutaj jest bardzo dziwne. Na przykład Cale - czy był wcześniej taki gniewny? Potrząsnęła głową.
- Nie wiem.
- Nadal brakuje wielu rzeczy. Czasu pomiędzy zdarzeniami. Domu nad wodą, w którym mieszkałem.
- Twojego domu. Do czasu, kiedy opuściłeś miasto.
- Kiedy opuściłem miasto? - powtórzył jak echo. - Kiedy to było?
Potrząsnęła znowu głową.
- Tak?
- Nie pytaj mnie - odwróciła się.
- Coś nie w porządku? - zapytał.
Coś było zdecydowanie nie w porządku, ale z nim: ziarnista niekonsekwencja na granicy jego wizji, jakby miał zbyt mocno zaciśnięte oczy. Zastrzyk Faulta. dotarło do niego, przestawał działać.
- Nie, tylko...
Pocałowała go. Najpierw obok ust; błysk skóry i oddechu, któremu pospieszył na spotkanie tylko po to, by go stracić. A potem pochyliła się, jej wargi rozchyliły się, ukazując język, a kiedy dotknęła jego ust, nie zniknęła, ale przywarła do nich. Poczuł jej smak, poczuł uderzenie krwi.
- Gwen...
A potem odeszła i Everett ponownie znalazł się u Faulta, w mieszkaniu w piwnicy, siedząc przed długim oknem. Deszcz nadal padał.
Stał wraz z Ilfordem i Faultem na skałach wyspy Alcatraz, tuż na krawędzi chlupoczącej wody. Niebo było nadzwyczaj niebieskie i czyste, a powietrze zimne. Opuszczone więzienie przywiodło Everettowi na myśl labirynt w Vacaville. A ocean, widoczny za podporami Golden Gate Bridge, oznaczał kres jego wędrówki na zachód. Była to innego rodzaju pustynia, nie taka jednak, którą można by przemierzyć skradzionym samochodem.
Kiedy przestało padać, Ilford i Billy obwieźli go po mieście, a potem wzięli go łodzią na wyspę, nie wyjaśniając, dlaczego to robią. Everett czuł, że obaj chcą zostawić Cale'a za sobą, w domu - rzeczywistego czy zapamiętanego. Ale Cale tak bardzo żył w rysach swego ojca, że Everett mrugał, gdy na niego spoglądał. Czy Billy nie widział tego?
Mewa zatoczyła koło nad skałami, a potem wleciała w przeciwny podmuch wiatru - skrzydła miała napięte, pióra przypłaszczone i nie robiła żadnego znaczącego postępu.
- Jak długo byłeś w Hatfork? - zapytał nagle Ilford. Everetta zdumiało to pytanie, ale znał odpowiedź.
- Co najmniej pięć lat.
- Od przełomu nie minęło więcej niż dwa - stwierdził Hotchkiss.
- W Hatfork to było pięć. Ilford i Fault wymienili spojrzenia. Mewa odwróciła się do kierunku wiatru i zniknęła.
- Mówiłeś, że samochody były tam napędzane benzyną? - chciał wiedzieć Hotchkiss.
- Tak.
- Czy pozostając w bakach, nie traciła swojej wartości energetycznej?
- On ma rację, Everett - wtrącił się Billy. - Po takim czasie benzyna jest do niczego.
Co za różnica, jeżeli w jego rzeczywistości zostanie wybita J jeszcze jedna dziura? Nadal uważał pięć lat Chaosa w Hatfork za część siebie, jak rękę czy nogę. Te lata wydarzyły się - gdzieś, komuś.
- Okay - powiedział. - Dwa lata. Ale dwa lata od czego?
- Słucham?
- Kiedy mówisz „przełom”, to co masz na myśli?
- Nie ma jednego wyjaśnienia, Everett. Ludzie pamiętają
jakąś katastrofę, ale nie ma zgody co do tego, jaki był jej charakter. Widziałeś to dokładniej niż ktokolwiek z nas.
Co Ilford wiedział?, zastanowił się Everett. Opowiedział swoją historię Cale'owi, nikomu więcej. Ani Faultowi, ani tym bardziej Ilfordowi. Czy moje sny objawiły im tak wiele?
Albo czy teraz rozmawia z Cale'em?
Rzucił ukradkowe spojrzenie na Hotchkissa, który stał bez ruchu, patrząc w morze, ale próba oddzielenia zamazanych rysów ojca i syna spowodowała tylko ból głowy. Fault widział, że im się przygląda i wyszczerzył ponuro zęby, jakby mówił: Nie nudź.
- Jesteś jak Kellogg, wiesz - powiedział Ilford.
- Co to znaczy? - zapytał odruchowo Everett, chociaż oskarżenie było doskonale znane.
Melinda. Sam Kellogg.
Może Ilford dostał swoje informacje od Kellogga, pomyślał Everett kwaśno. To mogło wiele tłumaczyć.
- Jesteś jednym z tych, którzy czynią rzeczy takimi, jakimi są. Hatfork czy Mała Ameryka to tak samo twoje dzieło, jak Kellogga.
- Jestem po przeciwnej stronie - zaprotestował Everett. - Stanowię uniwersalną antenę. Zawsze wpadam w miejscowy porządek.
- Odbierasz, ale także nadajesz, wypaczając lokalny układ.
Everett przypomniał sobie jedzenie w Hatfork, zupę gotowaną z psów czy kotów - i pomysł, że mógłby być odpowiedzialny za ten rodzaj życia sprawiał, że czuł się niemal fizycznie chory.
- Obsesję Kellogga stanowiła wojna atomowa. To nie była moja katastrofa.
- Twój wpływ jest subtelniejszy.
- Słaby, to odpowiedniejsze słowo.
- Byłeś nieświadomy swoich możliwości. To jedyne ograniczenie.
- Wolałbym raczej nadal pozostać nieświadomy. Zamilkli, patrząc na ocean.
- Dlaczego tutaj przyjechałeś, Everett? - spytał Hotchkiss.
Nie odpowiedział.
- Szuka swojej dziewczyny, Ilford - odezwał się Billy. - Szczególnej dziewczyny.
- Dziewczyny - powtórzył Ilford sceptycznie.
Everett chciał zapytać Hotchkissa, czy znał Gwen, ale powstrzymał się, przypominając sobie obietnicę, złożoną Faultowi, aby nie mówić o fiolkach w lodówce: nie mówić o Cale'u.
- Jesteś zbyt sfiksowany na punkcie przeszłości - powiedział Ilford. - Nie możesz wrócić. Zwłaszcza że po drodze przekształcasz rzeczywistość. Nie możesz odzyskać rzeczy, którą zmieniasz, gdy tylko jej dotkniesz.
Everett pragnął zapytać: A co z Cale'em? Kto go dotknął i zmienił? Bo to nie byłem ja.
Odwrócił się od wody w stronę masywnego, zrujnowanego więzienia. Wynurzało się do nieba niczym pokryta naroślami twarz. Zaczął iść po skałach w stronę otaczającego wyspę betonowego nabrzeża. Ilford i Fault poszli za nim.
Gdy się tam znaleźli, wsiedli na łódź i w milczeniu popłynęli przez zatokę. W łodzi Everett czuł się nieszczególnie, denerwował go wiatr, słońce i woda pod nimi, bezdenna tajemnica. Pomyślał o śnie Kellogga o oceanie, przeciwieństwie pustyni. Sen o tęsknocie, jak mu się teraz zdawało. Sama Ziemia była niezmienna; nieskończone obszary piasku, wody i trotuarów. To ludzie okazywali się zakłócającymi rzeczywistość szaleńcami, którzy włóczyli się po jej powierzchni, postrzegając świat jako przejściowy i potrzaskany. Everett pragnął, aby ziemia mogła jakoś ich zabić, a potem ulokować w swej ciszy, niezmienności i głębi.
- Chciałbym raczej pójść w przeciwnym kierunku - odezwał się nagle do Ilforda. - Wolałbym znaleźć sposób na powstrzymanie tych snów.
- Nie musisz wybierać. Mógłbyś sprawić, aby świat i sny pasowały do siebie.
- Wówczas byłbym kimś takim jak Kellogg - stwierdził Everett. - Lub jednym z pozostałych; takim jak ci, którzy rządzą w Vacaville. Nie chcesz przecież tego tutaj.
Nie powiedział, iż jego zdaniem No Alley znajdowała się pod pewnego rodzaju subtelną kontrolą, a sprawy w San Francisco nie były całkiem w porządku.
- Nie musi tak być - rzekł Ilford.
Sterował niedbale, uderzając kadłubem o fale, kierując się w stronę błyszczącego skraju miasta.
- Urządzam dzisiaj niewielkie przyjęcie. Pogadasz z moimi przyjaciółmi.
Unikając gości, poszedł najpierw do kuchni i zagubił się w obfitości spiżarni Ilforda. Po pięciu latach głodowania - przynajmniej on pamiętał pięć lat głodowania - obfitość była upajająca. Szukając naczyń, przeszedł niezgrabnie wzdłuż kontuaru do kredensu, odkrywając zapasy, które małoamerykanom wystarczyłyby na miesiąc: półki zastawione puszkami - i to nie prymitywnymi daniami, jak fasola czy zupy, ale delikatesami - pieprznymi, malutkimi rybkami w musztardzie, marynowanymi szparagami i pączkami kapusty. Zwiedzając to fascynujące pomieszczenie, zapomniał o jedzeniu. Jedna z szafek wypełniona była butelkami szkockiej, którą Ilford serwował poprzedniego wieczoru, inna zawierała flaszki aromatycznego octu winnego, słoiki palonego czerwonego pieprzu i paczki australijskich orzechów. Stojącą na podłodze zamrażarkę załadowano olbrzymimi połciami wołowiny i baraniny.
Przeszedł z powrotem przez kuchnię, w oszołomieniu układając na kartonowej tacce stosy zimnego mięsa oraz sałatek z kontuaru i zabrał to do li ving roomu. Niewielka grupa gości dryfowała w blasku domu Ilforda, a pomruk ich rozmów odbijał się cichym echem, jakby pochłaniany przez umeblowanie pokoju. Na zewnątrz mgła ponownie podeszła pod same okna. Jak oni się tutaj dostali?, zastanawiał się Everett. Skąd przybyli? Miał wrażenie, jakby Ilford wyjął to miejsce wraz z gośćmi z jakiejś przechowalni i porozmie-szczał ich na fotelach oraz sofie, niczym świeczki w kandelabrze.
- Dawn Crash - przedstawiła się jakaś kobieta, podchodząc do niego i wyciągając rękę.
Była w wieku Ilforda i w pewien sposób do niego podobna: dobrze się trzymająca, wyglądająca jednak na swoje lata, choć skóra na jej twarzy była pozbawiona zmarszczek i opalona, a cała postać nienaturalnie wyprostowana. Oczy miała przerażająco świetliste i żywe. Everett uznał, iż jest nieprawdopodobnie pociągająca.
- Cześć, Dawn - powiedział Fault, wślizgując się pomiędzy nich.
- Witaj, Billy. Przedstaw mnie swojemu przyjacielowi.
Everett odłożył talerzyk na stolik do kawy, uścisnął jej dłoń i wymienił swoje imię. Odniósł wrażenie, że nie była nim zdumiona. Kobieta przysunęła się bliżej, wykluczając Faulta z ich grona.
- Wiedziałam, że to ty. Ilford powiedział, że zatrzymałeś się u niego na jakiś czas.
- Możliwe.
- Dobrze. Może będziemy razem pracować - przerwało jej nadejście Hotchkissa wraz z innym mężczyzną, który z racji ogolonej głowy i ciemnych okularów przypominał Everettowi szalonego doktora z filmu, który widział u Edie w telewizji. Podczas emocjonującej strzelaniny na stacji benzynowej doktor został osobiście aresztowany przez prezydenta Kentmana.
- Harriman, to jest Everett Moon - przedstawił go Ilford.
- Everett, poznaj Harrimana Crasha.
- Witaj - powiedział nieco zakłopotany Everett.
Czy Moon to jego ostatnie nazwisko? Słyszał je już wcześniej
- i teraz przypomniał sobie gdzie. Zieloność i White Walnut. Najwyraźniej Moon było jego nazwiskiem we mgle.
- Przepraszam, na imię masz Harriman?
- Tak. - Łysy facet uśmiechnął się. - Harriman Crash. Ale możesz mi mówić Harry.
Kobieta spojrzała na nich groźnie; Everett i Harriman wymienili uścisk dłoni.
Na chwilę wszyscy umilkli, pociągając drinki. Everett skorzystał z okazji, oderwał kawałek kanapki z pieczoną wołowiną i podniósł do ust. Nikt inny nie jadł.
- Wybaczcie mi - odezwał się Hotchkiss. - Muszę czynić honory gospodarza domu. Pochylił się ku Everettowi.
- Pogadamy później - rzekł uspokajającym tonem. - Harry wie bardzo wiele na temat twojej sytuacji.
Poklepał go po ramieniu i odszedł. Fault podążył za nim.
- A zatem - powiedział Harriman, wciąż uśmiechnięty, wznosząc swoją szklankę -jesteś tutaj nową gwiazdą. Jak ci się u nas podoba?
Everett poczuł się skonfundowany, ale Dawn wybawiła go od konieczności odpowiedzi.
- Nie bądź osłem, Harry - rzekła. - Everett nic o tym nie może powiedzieć. Nie wie nawet, czy tutaj zostanie.
- Ale rozważasz możliwość pracy z nami? - kontynuował Harry, pochłonięty swoją myślą. - Prawda?
Everett odzyskał głos, ale wszystko, na co się zdobył, brzmiało mało konkretnie:
- Nie jestem pewien, co to znaczy.
- Bardzo dobrze. Nikt z nas tego nie wie. Ale byłoby interesującą rzeczą zbadać kryjące się w tym możliwości. To jest czas perspektyw. Zgadzasz się ze mną?
Everett nie mógł się z tym sprzeczać.
- Jak do tej pory bardziej się martwiłem, hm, osobistymi możliwościami - odparł.
- Podobnie jak my. - Harriman Crash potrząsnął głową. - Ale tu chodzi o kogoś z tak szczególnymi talentami jak twoje. Badać jeden taki przypadek to tak, jakby poznać inne.
- Jesteś pretensjonalny, Harry - stwierdziła Dawn. - I moralizatorski.
Zapaliła papierosa i Everett poczuł nagłą ochotę, by zrobić to samo. Palił dawniej? Tak czy inaczej, Chaos palił. Miał nadzieję, że Dawn poczęstuje go.
- Pogląd Everetta na jego osobiste widoki jest dużo bardziej interesujący dla niego samego. Jestem tego pewna.
- To wystarczy - stwierdził Harriman. - Ale musi także pojąć, że najlepszą okazję na ich zrozumienie ma z naszą pomocą. Jego wyjątkowe cechy stanowiły dla niego bardziej przekleństwo niż błogosławieństwo. Mam rację, Everett?
Czy to było utrapienie? Przełknął kolejny kawałek sandwicza i powiedział:
- Nie uważam, żeby to miało być takie proste.
- Dosyć tanio sprzedajesz jego poczucie niesprawiedliwości społecznej, Dawn. Everett podróżował i widział, prawdopodobnie lepiej niż ty, ja czy ktokolwiek inny z tutaj zgromadzonych, co dokładnie znaczy niewłaściwe użycie lub zlekceważenie tego rodzaju możliwości. Zostawiałeś za sobą ludzi podczas tych wojaży, prawda, Everett? Prawdopodobnie w poważnych tarapatach.
- Tak - przyznał, starając się nie myśleć o Edie.
- Czy mylę się, przypuszczając, że gdybyś mógł zmienić stan rzeczy, tutaj czy gdziekolwiek indziej, na lepsze, to miałoby to dla ciebie znaczenie?
- Gdybym wierzył, że... - co Ilford powiedział tym ludziom? Jakie złożył obietnice? - Ale nie jestem pewien, czy byłbym w stanie to uczynić.
- Racja - Harriman klepnął go w ramię i wyszczerzył się znowu, jakby Everett zdał jakiś test.
- I to jest powód, dla którego przyszliśmy spotkać się z tobą. Chcemy zobaczyć, ile możesz. Ale zróbmy tak, jak powiedział Ilford, i porozmawiajmy później. Idę nalać sobie kolejnego drinka.
Harriman odszedł w kierunku kuchni, a Dawn przeniosła się na kanapę, gdzie siadła - wyglądając na znudzoną - obok innego mężczyzny, nieco starszego od niej, o siwych włosach i czarnych wąsach. Dwie inne pary stały w pobliżu, rozmawiając cicho i zajmując się swymi drinkami, i kiedy Everett spojrzał w ich stronę, goście uśmiechnęli się do niego w odpowiedzi. Pokój pełen był pozornie najzwyklejszych ludzi, którzy teraz, w środku tkaniny splecionej z nieszczęść, jakie spadły na świat, sprawiali wrażenie chłodnych i zakonserwowanych, jak eksponaty w muzeum figur woskowych. Zastanawiał się, czy podobnie wyglądała
koteria przywódców rządzących Vacaville, zanim nie przekształcili się w gwiazdy telewizji oraz komiksowych superbohaterów?
Kiedy ponownie się odwrócił, wąsaty mężczyzna i jakaś kobieta stali przed nim, a Dawn dokonywała prezentacji: Sylvia Greenbaum i Dennis Ard - nowe nazwiska, które Everett z wysiłkiem próbował zachować w pamięci. Oczy Sylvii były wybałuszone, a jej pełne usta mocno zaciśnięte. To, razem z jej wybuchową gestykulacją, spowodowało, że Everett miał ochotę uciec. Kobieta ciągnęła jakąś opowieść.
- ... sprowadziło się to wszystko do przeciągania pomiędzy nimi liny. Tree to był ten stary, powłóczący nogami mężczyzna, który lubił łazić po okolicy, zbierać grzyby i gadać do krów; po prostu słaby, ekscentryczny staruszek. Ale zmusił nas, byśmy uwierzyli, że był niemieckim inżynierem rakietowym, który wysadził świat w powietrze! Czuliśmy się winni wobec niego z powodu tych snów, gdyż to przez nie nabrał pewności, iż stanowi przyczynę tego, co się stało. A potem zjawił się Hoppington siedzący w wózku, podobnym do fotela na kółkach, chociaż był jeszcze młody... - przerwała i uśmiechnęła się nieśmiało do Everetta.
Wąsacz położył dłoń na jej ramieniu i to zachęciło kobietę do dalszej opowieści.
- Zupełnie oszalał, gorzej niż Tree. I ci dwaj zaczęli walczyć ze sobą o sprawowanie kontroli, to jeden, to drugi... Everett musiał wyglądać na zagubionego.
- Sylvia opowiada o West Marin - wyjaśniła Dawn. - To miejsce, w którym była wcześniej, zanim tutaj przyjechała. A raczej uciekła, podobnie jak ty.
- Prawdopodobnie to wciąż tak trwa - ciągnęła tamta. - Wszyscy tkwiliśmy w tym, schwytani na czas, który wydawał się nam latami. Najbardziej przeklęte miejsce poza tym, o którym opowiadał mi Ilford - podobno byłeś gdzieś, gdzie wszystko jest zielone. Nadal nie potrafię sobie tego wyobrazić.
- Byłem w miejscach gorszych od tego - stwierdził Everett.
- Masz na myśli okolice, gdzie prowadzili wojnę z Obcymi. Byłeś tam?
- Nie, nie tam.
- Dennis, powiedz Everettowi... - Sylwia trąciła Arda łokciem.
W tym samym momencie Dawn Crash spojrzała na Everetta i, przewracając rozpaczliwie oczami, odeszła.
- Odbierałem te sny prawie od samego przełomu - wyjaśnił wąsaty, trochę nieśmiało. - Skądś ze wschodu, nie wiem dokładnie, z jakiego miejsca. Były to najbardziej upodlające wizje, z powodu których czuję się bezwartościowy i chory w środku. I jeśli opowiadam je komuś lub mówię, kim jestem, zatruwam słuchaczy, pociągając ich w ten schorzały, zdegenerowany świat. Nie wiem dlaczego, ale wydaje mi się po prostu, iż jestem szczególnie wrażliwy na odbiór majaków tego okropnego człowieka, kimkolwiek on jest. Nikt inny nigdy o nim nie śnił.
- Dennis jest tutaj cały czas od przełomu - wyjaśniła Sylwia. - Wcale tego nie szukał.
- W każdym razie było to dla mnie bardzo wyczerpujące. Budziłem się co rano przekonany, iż jestem tą ohydną, chorą istotą, o której mówiły koszmary. Musiałem bez końca sobie wmawiać, że to nieprawda. Nie przyznam ci się, kim jestem w snach, ani nie zrobię niczego innego, co mogłoby powiększyć moje cierpienie. Ale nie musisz tego słuchać - westchnął ciężko, jakby miał się za chwilę rozpłakać. - Ważne, że niedawno się to zmieniło. Kiedy Ilford sprowadził cię tutaj z powrotem, zacząłem śnić dla ciebie, zamiast dla tamtego.
- To nie Ilford mnie sprowadził - powiedział Everett; tylko tego był do końca pewien. - Po prostu przyjechałem. Nastąpiła chwila ciszy, a potem Ard kontynuował.
- Tak czy owak, to pierwsza chwila wytchnienia, jaką mam. Chciałem ci to powiedzieć. I podziękować.
- Nie ma za co - odparł Everett.
- Cieszę się, że jesteś tutaj - stwierdziła Sylvia. - Sądzę, że to, co robisz z Ilfordem i Harrimanem, jest wielce ekscytujące. Być może wkrótce będziesz w stanie zrobić dla West Marin to samo, co dla Dennisa...
- Prawdę mówiąc, jeszcze z nimi nie pracuję... - wyjaśnił Everett.
Wróciła Dawn i pociągnęła go za ramię.
- Wybacz, Sylvio - powiedziała. - Muszę ci zabrać Everetta.
Spojrzał z tęsknotą na swój talerz, ale nie opierał się. Zaprowadziła go do niewielkiego gabinetu za schodami. Wskazała mu krzesło w ciemniejącym pomieszczeniu i zamknęła za nimi drzwi, a potem zdusiła papierosa w stojącej na małym stoliku popielniczce. Zamiast na krześle usiadł na grubym dywanie i Dawn klapnęła obok niego.
- Nie chciałam zostawiać cię w szponach Sylvii i Dennisa - stwierdziła. - Upierali się przy spotkaniu z tobą.
- Wszyscy chcecie mnie widzieć - odparł.
- Czy Dennis opowiedział ci o swoim problemie? - Dawn pochyliła się ku niemu; w ciemnym pomieszczeniu nie mógł dostrzec wyrazu jej twarzy.
- Myślisz o tym, jak odbiera sny?
- Taaa.... Czy przedstawiłam ci swoją teorię na ten temat?
Czyżby insynuowała, że rozmawiali już wcześniej ze sobą? Czy powinien ją pamiętać? Poczuł zakłopotanie, które jednak szybko zniknęło.
- Nie.
- O tym kimś, kto bez przerwy mu mówił, że jest bezwartościową kupą nieszczęścia? O tej osobie, której nikt inny nie słyszy?
- Tak?
- Sądzę, że to jego żona - roześmiała się sarkastycznie.
- A więc ci, co śnią, są tutaj - podsunął.
- No cóż, ty tutaj jesteś.
- To miejsce nie może być od nich wolne - Everett pomyślał o otaczającej dom mgle, o dziwnie odizolowanej od miasta No Alley, o Cale'u.
O jego częściowym wcieleniu w twarzy Ilforda i duchowym istnieniu w lodówce Faulta.
- Rozejrzyj się wokół - powiedziała Dawn. - Nie musimy przeprowadzać się co trzy dni, nie musimy czcić telewizji. To w końcu nie jest VacaviIIe. Nikt tego nie zaplanował.
- Wiesz o tym z moich snów?
- Wiem o Vacaville od wielu różnych ludzi. To nie jest tak daleko.
Everett potrząsnął głową, starając się poukładać myśli. Słyszał odgłosy toczącego się przyjęcia, szczęk kieliszków, szmer rozmów.
- Planowanie czy zbiurokratyzowane miejsca, takie jak Vacaville, to nie jedyny możliwy rodzaj rzeczywistości. Stanowią wyjątki.
- Chryste, Everett, będziemy musieli wysłuchać Harry'ego, mówiącego o tych sprawach - rzekła Dawn przesadnie gwałtownym tonem. - Będziemy o tym mówić całą noc. Chciałam tylko przedtem posiedzieć z tobą chwilę sam na sam.
- Okay.
- Uważam, że twoje sny są sexy - stwierdziła, grzejąc mu policzek oddechem. - Chciałam ci to powiedzieć. W porządku? Everett skinął głową.
- Co myślisz o mnie - odchyliła głowę do tyłu, ale resztę ciała przysunęła bliżej.
- Jestem powściągliwy w osądach - stwierdził wreszcie.
- Czy ta sytuacja- spytała - to dla ciebie trochę za dużo?
- Ostatnio nie miałem wielu takich... przygód. W każdym razie nie tego rodzaju, pomyślał.
- Chciałabym znowu spotkać się z tobą, Everett, kiedy nie będziemy na przyjęciu. Mogę o to prosić?
- Pewnie.
Pochyliła się i pocałowała go. tylko raz, w usta. W tej samej chwili szczęknęła klamka i smuga światła przecięła w poprzek niewielkie pomieszczenie.
- Tutaj jesteście - powiedział Fault, susząc zęby. - Ilford was szuka.
- Ilford może poczekać - odparła Dawn. Billy usiadł obok. Nic nie mówił, tylko z kieszeni kurtki wyjął komplet strzykawek i fiolkę.
- Czy to Cale? - spytała Dawn.
Everett siedział po prostu z rozdziawianą gębą, bezgranicznie zdumiony. Fault uniósł brew.
- Czemu pytasz? Chcesz trochę?
- Czemu nie - odparła.
- To dla Everetta i dla mnie - stwierdził Billy, trochę nerwowo. - Jedyny sposób, w jaki mogę uszczknąć nieco z plonów Ilforda. Pomyślałem, że jemu także mogłyby pomóc.
- Daj mi trochę - Dawn wyciągnęła w jego kierunku ramię, wydymając wargi, jak ktoś o wiele lat młodszy.
- To, co proponujemy, jest bardzo proste - powiedział Harriman Crash.
Zamilkł dla zyskania większego efektu, a Dawn ostentacyjnie westchnęła.
- Od bardzo dawna działaliście na chybił trafił. Mogę pomóc wam przejąć nad tym całkowitą kontrolę.
- Rozumiem przez to, że chcesz mieć kogoś, kto śni - rzekł Everett. - Tutaj nie ma żadnego marzyciela.
Ilford chciał coś powiedzieć, ale Harriman podniósł rękę.
- To nie takie proste - stwierdził. - Jesteśmy dużo bardziej odpowiedzialni, Everett, jak również nieco ambitniejsi. Z twoją pomocą chcielibyśmy stworzyć pewien szerszy związek, rodzaj rozprzestrzeniającej się jedności, która rozwijałyby się w tym miejscu, cywilizując inne terytoria, inne rzeczywistości. Oczywiście, wymagałoby to czasu.
- Jak?
- Musielibyśmy cię nauczyć, jak powinieneś używać swego talentu, uczynić cię widzialnym dla samego siebie oraz sprawić, byś pozostał czysty w stosunku do innych śniących, takich jak Kellogg.
- Myślałem, iż nie macie tutaj marzycieli i tym samym związanych z nimi problemów.
- Jeżeli nie będziemy postępować ostrożnie, to talent taki jak twój mógłby obudzić innych, Everett. Mógłby też chronić przed naszym wtrącaniem się albo zmienić nas w marchewki czy podkowy do rzucania.
Harriman roześmiał się.
- Nie mam takiej mocy - zaprotestował Everett. - Nie mogę zrobić tego, o czym mówisz.
- Głębsze zastanowienie nad sprawą pozwoliło nam dostrzec, jak bardzo się mylisz - stwierdził Ilford.
- Rozwaga polega na tym, aby powiedzieć tym szakalom: odpierdolcie się - odezwał się Cale z tyłu, z miejsca, gdzie jak ptak ulokował się na kanapie.
Dawn wydała skrzek upiornego śmiechu, ściągając na siebie zmieszane spojrzenia Ilforda i Harrimana oraz spanikowany wzrok Faulta.
Cale pojawił się w momencie, kiedy Billy zaaplikował Everettowi i Dawn środek z fiolki. Stał w pokoju, widzialny, słyszalny - jednym słowem, realny.
- Witaj, Cale - powitała go Dawn sardonicznie. Cale tylko prychnął w odpowiedzi, potem skinął Everettowi głową i zapytał:
- Gdzie się podziewałeś?
- Nie rozmawiaj z nim w obecności Ilforda - powiedział Fault z niepokojem. - Nikt inny nie widzi go ani nie słyszy, ale jeżeli ty...
Potem zjawił się Ilford i zagnał ich z powrotem do living roomu, na konferencję z Harrimanem Crashem. A Cale poszedł za nimi. Na zewnątrz mgła wypełniała ciemność, a salon znowu błyszczał, jakby był jedynym pomieszczeniem na całym świecie - wydawało się, że jego umeblowanie płonęło wewnętrznym blaskiem. Ani Dennisa Arda, ani Sylvii Greenbaum już nie było. Przyjęcie zawęziło się do tylko istotnych uczestników.
Dawn wstała i wyszła do kuchni, grzechocząc kostkami lodu w pustej szklaneczce. W ciszy, która nastąpiła, Everett spostrzegł, że Ilford oraz Harriman oczekują, aby coś powiedział.
Stojący za kanapą Cale zdawał się równie wyczekujący. Złoty zegar na stoliku klekotał równomiernie.
- Chcę wiedzieć, na czym to polega - odezwał się Everett. - Chodzi mi o sny i śniących.
- Mógłbym sporo powiedzieć na ten temat - stwierdził Harriman - ale byłyby to wyłącznie przypuszczenia, tylko interesujące domysły.
- Samoobsługujące się domysły - odezwał się Cale, słyszany jedynie przez Everetta i Faulta.
- Powstała po przełomie konfiguracja wymaga ujednolicenia - ciągnął Harriman.
Poprawił palcem swoje ciężkie czarne okulary i Everett podejrzewał, że gdyby przesunął je trochę wyżej na łysej głowie, wodniste, rozbiegane oczy odjechałyby wraz z nimi.
- Wybacz, jeżeli to, co mówię, brzmi jak metafora, ale kiedy nastąpiła zmiana, ludzka potrzeba porządku doznała strasznego ciosu. Ta wielka potrzeba zaowocowała poszerzeniem wrażliwości, kompensacyjną podatnością na sny.
Wróciła Dawn z pełną szklanką. Cale zadarł głowę, wywrócił do góry oczy i przyłożył kciuk do ust, udając, że pije. Dawn uśmiechnęła się do niego afektowanie i w toaście wzniosła ku niemu szklankę. Everett starał się ich ignorować.
- Ludzie mogą nie chcieć żyć nadal w sposób, w jaki teraz żyją - powiedział.
- Życie pod reżimem ekscentrycznego marzyciela może być lepsze od odczuwania pełnego luk czasu, który nastąpił po katastrofie.
- I mogłoby to nie być wcale gorsze od słuchania gadaniny Harrimana - stwierdził Cale.
Dawn prychnęła z ustami pełnymi alkoholu. Fault sięgnął natychmiast po serwetkę i przyłożył ją do mokrej plamy na sofie. Ilford, zdziwiony, odwrócił się do Dawn. Najego twarzy pojawił się wyraz zdławionej furii, ale zaraz znikł. Everett zauważył, że Cale patrzy na ojca z bardzo podobnym wyrazem twarzy, który jednak nie przemijał.
- Podobnie jak w poprzednich erach, przywódcy nie są potrzebni tym, którzy są najmądrzejsi czy najsilniejsi - ciągnął nie zrażony Harriman. - Sąjedynymi osobnikami, posiadającymi w miarę trwałą wizję. I najbardziej przekonujące wytłumaczenie katastrofy, jak na przykład odwoływanie się do konwencjonalnego millenializmu przez twojego przyjaciela Kellogga. Przyjął wszystkie tradycyjne znamiona grzechu i skruchy.
- To tak, jak być zamkniętym w zepsutej windzie z Bobem Dylanem - podsunął Fault, rezygnując z walki z plamą i rzucając zmiętą serwetką w Cale'a.
Przeleciała przez jego widmową postać i upadła na podłogę.
- Ty sam przyjmujesz te znamiona, Harry - stwierdziła Dawn z fałszywą błyskotliwością.
- Ale żadnego z nich nie ma ani tu, ani tam - odezwał się Ilford z rozdrażnieniem.
Sprawiał wrażenie, jakby, wyczuwając jakoś obecność Cale'a w pokoju, toczył straszliwą walkę o to, aby zachować spokój. Everett zastanawiał się, czy jest jedynym, który to dostrzega.
- Istnieje mnóstwo teorii - ciągnął Ilford, cedząc słowa przez zaciśnięte zęby. - Ale hipotezy są jak katastrofa, w każdym miejscu inne.
- Ostatnim razem Ilford wpadł na to wówczas, kiedy przyjechał tutaj Vance - powiedział Cale, wychodząc spoza swego ojca. - Interesujący facet.
Everett starał się na to nie patrzeć. Nie widział wcześniej Ilforda i Cale'a tak blisko siebie, jeżeli nie liczyć tego, w jaki sposób zlali się w rysach twarzy starszego Hotchkissa.
- Prawda - stwierdził Harriman. - Nasz nacisk powinien iść na sposobność...
Cale ciągnął swoje, mówiąc w tle monologu Harrimana.
- Vance zjawił się tutaj zaraz po zmianie. Powinieneś go poznać. Ten fakt da ci inny punkt widzenia.
Jak mogę spotkać się z twoim przyjacielem Vancem, chciał powiedzieć Everett, skoro nie mogę zobaczyć się z tobą?
- ...jedynym rozsądnym wyjściem jest ochrona naszej wizji - mówił Harriman. - Czyż nie tak, Everett?
- Tylko popatrz na niego - odezwała się nagle Dawn.
- Na kogo? - spytał przestraszony Fault, uważając najwyraźniej, że ma na myśli Cale'a.
- Na Everetta. On jest wyczerpany, Harry. Na Boga, obaj z Ilfordem powinniście pozwolić mu oswoić się z sytuacją. Zadręczacie go tymi wszystkimi bzdurami.
- Dawn ma rację - poparł ją szybko Billy. - Ja też czuję się trochę znużony.
Rozwalił się na kanapie, najwyraźniej rozkoszując się perspektywą rychłego końca.
- Nie musisz dzisiaj decydować - powiedział Harriman. Zmienił mu się wyraz twarzy, a jego brew powędrowała ponad czarną oprawkę okularów.
- Powiedz tylko, że się z tym prześpisz, jeśli mogę tak ująć.
- W porządku - zgodził się Everett.
- Robi się późno - zauważył Ilford. - Wypijmy ostatniego drinka.
Rozłożył ręce.
- Brandy?
Wyglądał na nieco zdesperowanego, jakby równie dobrze mógł spróbować napić się politury.
Everett wyszedł na zewnątrz, pociągnięty przez Dawn i widmo, czy też projekcję, Cale'a. Już na progu zostali otoczeni mgłą, która przylgnęła do gałęzi eukaliptusa i zakryła nocne niebo. Dawn zapaliła papierosa.
- Poszedłem dzisiaj do pokoju Gwen - odezwał się Cale, pośpiesznie, jakby miał zamiar wkrótce zniknąć.
- Gwen jest tą kobietą ze snów, tak? - spytała Dawn, wypuszczając kłąb dymu, który rozpłynął się we mgle.
Pytanie było skierowane do Everetta. Teraz, choć to już nie miało żadnego znaczenia, zachowywała się tak, jakby Cale nie istniał.
- To nie twój pierdolony interes, Dawn - odparł Cale zadziwiająco głośno.
Podniosła brwi i odeszła od nich, ale nie aż tak daleko, aby nie móc podsłuchiwać. A może słowa Cale'a brzmiały w jej głowie z dowolnej odległości, dopóki jego dawka nie wyczerpała się?
- Widziałeś ją? - spytał Everett. Cale skinął głową.
- Rozmawialiśmy.
- Tak?
- Chciała wiedzieć, kiedy znowu się zjawisz.
Szarpnęło to nim niespodziewanie mocno; myśl o niej tam, w czarnym pokoju, pytającej o niego. Chciał sprzeczać się o to, że Gwen nie może być świadoma żadnych przerw między jego wizytami, kiedy bowiem jego tam nie ma, ona w ogóle nie istnieje - póki jej nie zawezwie.
Ale chcieć tego, to uznać, iż nie jest realna, i że Cale nie był rzeczywisty, że oboje stanowią tylko wspomnienia, sny na jawie i nic więcej z nich nie pozostało. Nie chciał w to wierzyć, nie mógł sobie na to pozwolić.
Kiedy Everett przemyśliwał nad tym, Cale zaczął niknąć.
Następnego dnia, nie spotykając żadnego z domowników, wyszedł o świcie i udał się w dół wzgórza. Kiedy dotarł do Submission, ulice zbudziły się do życia. Szedł szeroką aleją, nawiązując kontakt wzrokowy z mijanymi ludźmi i smakując wrażenie anonimowości. Jego sny nie zapowiedziały go tutaj.
Właściciele meksykańskich sklepów zaczynali dzień od wystawienia przy krawężnikach siedzeń ze skrzynek po mleku, a uliczni sprzedawcy od wyłożenia swoich towarów - dyskietek, napędzanych energią słoneczną laptopów, zapieczętowanych buteleczek z prochami, pęków kradzionych kluczy od domów w Ate Hashberry i Castillo - każdy z ręcznie wypisaną plakietką z adresem. Everett podszedł do ulicznego stoiska sprzedawcy
quesadilli, ale potem przypomniał sobie, że nie ma grosza; chociaż i tak nie wiedział, jakie pieniądze są tu w obiegu.
Spostrzegł teleewangelistę, tego samego, którego widział wczoraj, kiedy tylko wjechali z Faultem do miasta. Złożywszy we dwoje ogromne ciało, rysował coś na chodniku, a poszarpana toga powędrowała do góry, odsłaniając pęk drutów i bezpieczników. Obok stali dwaj meksykańscy chłopcy, nieśmiało sobie z niego żartując. Robot ignorował ich, ale kiedy Everett, zaciekawiony tym, co przedstawia rysunek, podszedł bliżej, teleewan-gelista zauważył jego zainteresowanie i zwrócił ku niemu widoczną na ekranie twarz.
Rysunek, nakreślony przez robota z niesamowitą dokładnością, przedstawiał krucyfiks, w stylu zapożyczonym ze średniowiecznych ikon.
- Czy w ogóle poznajesz ten kształt? - spytał teleewange-lista zadziwiająco cichym głosem; jego zawadiackie rysy twarzy sprawiały teraz wrażenie, jakby był zbity z tropu. - Ty, człowieku, który upadłeś tak nisko?
- Poznaję - odparł Everett.
- Było to wtedy, kiedy Chrystus stał się waszym królem - powiedział robot.
Podniósł się znad rysunku i zwrócił głowę w stronę Everetta. Jego szatę oprószył kredowy pył.
- Wiem, że to prawda. Pamiętam.
- A może zostałeś tylko tak zaprogramowany, żeby pamiętać? - podsunął Everett.
Teleewangelista potrząsnął głową, i to podwójnie. Robot pokiwał nią z boku na bok, podczas gdy telewizyjny obraz wiekowego kaznodziei ściągnął usta, zamknął oczy i poruszył ze smutkiem swym czerepem.
- Pamiętam - stwierdziła maszyna. - Świat odżegnał się od Niego. Doznaliśmy porażki w naszej pracy. Jest tylko kilku, którzy wierzą, i jeszcze mniej tych, którzy przychodzą Go wysławiać.
- My?
- Inni, tacy jak ja. Zostaliśmy podzieleni i samotnie wysłani w świat. Ale w ciemności lepiej nie być samemu. Lepiej być odnalezionym niźli zgubionym.
Everett pomyślał, że teleewangelista może pamiętać świat takim, jakim był on wcześniej, a jego obraz nie został wypaczony przez sny. Pamięć robota mogła zachować pewien rodzaj obiektywizmu; mogłaby dostarczyć dowodu na to, co się stało - jeżeli istniała jakaś droga, pozwalająca przedrzeć się przez meandry jego oprogramowania. To mogło być trudne.
Podszedł żebrak i stanął obok nich z wyciągniętą ręką, powłócząc nogami starł z chodnika część rysunku. Teleewangelista odwrócił się; słońce błysnęło na ekranie jego głowy, kiedy wręczył mężczyźnie wyjętą z kieszeni tuniki broszurę. Everett rozłożył ręce i wzruszył ramionami, a żebrak powędrował dalej.
Teleewangelista wyprostował się i zapatrzył w dal, jakby słuchał jakiegoś odległego nawoływania. Nad nimi, rzucając cień na aleję, unosił się materac. Everett pamiętał niewyraźnie czasy, kiedy wyrzucone antygrawitacyjne materace wywędrowały ze śmietnisk i zaczęły latać nad miastem. Ten miał na spodzie wymalowany czerwonym sprayem napis, ale zniknął mu z oczu, zanim zdołał odcyfrować choć jedno słowo.
- Co się zmieniło? - zapytał Everett.
- Wszystko - odparł teleewangelista i twarz na ekranie zdawała się krzywić z bólu, jakby niewidoczne ciało ucierpiało od uderzenia. - Ludzie zaczęli słyszeć głosy. Gdzieniegdzie widziałeś człowieka wyniesionego w górę, ale potem znowu głosy ściągały go w dół.
Everett zrozumiał, że tamten ma na myśli sny.
- Słyszysz bicie dzwonów? - spytał robot. Everett nadstawił ucha. Nie było żadnych dzwonów.
- Kościół?
- Jest niedziela, przyjacielu. Zajdziesz?
Niedziela. Gdzieś tam, w Vacaville, Edie znowu się przeprowadza. Ale czy aby na pewno jest tu już tyle czasu? Albo we Frisco był inny dzień, albo teleewangelista się pomylił.
Z Submission Boulevard Everett poszedł za robotem do wielkiego, białego kościoła, mieszczącego się kilka przecznic dalej. Domy w okolicy wydawały się ciche, niektóre z pozabijanymi oknami, inne otwarte na światło i prawdopodobnie zamieszkane; wszystkie zdominowane przez olbrzymie, żeliwne wrota świątyni. Na środku parkingu przed kościołem znajdował się stos żużla oraz czerniejące druty zbrojeniowe, wystające z kupy popiołu i Everett pomyślał o obrzędowych stosach, krzyżach oraz wiklinowych kukłach. Teleewangelista otworzył drzwi świątyni kluczem, który miał zawieszony na szyi, po czym weszli do środka.
- Czy kościół nie powinien być stale otwarty? - spytał Everett. - A jeśli ktoś chciałby wejść?
Robot odwrócił się i pochylił nad nim złowieszczo.
- Zobaczysz, że ołtarz, który tu jest, mocno ucierpiał. Pewnego dnia ludzie powrócą do Jego domu, ale do tego czasu musimy go zamykać, aby utrzymać porządek.
Przeszli przez wewnętrzne drzwi do głównej nawy. Ławki wypełniały tuziny robotów, skorodowanych i powgniatanych jak jego przewodnik. Na ich ekranach widniała szalona różnorodność twarzy: korpulentnych czarnych baptystów, surowych ortodoksyjnych rabinów, statecznych, dręczonych poczuciem winy katolickich księży. Niektóre roboty miały wadliwie działające ekrany, na których widać było tylko nieruchome obrazy. Wszystkie roboty nosiły poszarpane tuniki, a wiele przystrajały ekstrawaganckie zbiory religijnych świecidełek - krzyże, gwiazdy Dawida, chrześcijańskie ryby, malutkie postaci Buddy z jadeitu, masońskie oczy... Jeden, który ukazywał agenta FBI ostrzegającego przed nielegalnym kopiowaniem chronionych prawem autorskim programów komputerowych, miał na głowie niezgrabną koronę cierniową. Na dźwięk kroków Everetta odwrócili się i wpatrzyli w niego. W pomieszczeniu zaległa cisza.
- Znalazłem pielgrzyma - oświadczył jego przewodnik.
Nagle Everett pomyślał o Cale'u i Gwen. Wejście do tego kościoła wyglądało jak przyjęcie od Faulta zastrzyku i wniknięcie do chronionego miejsca, rezerwatu...
Czego?
Symulacji?
Jeden z robotów wystąpił naprzód. Jego ekran przedstawiał oblicze zagubionego przez lata w dżungli misjonarza - było brodate, wyciągnięte i niemożliwie surowe. Everett wyobraził sobie programistę pracującego nad rysami, które miały wywoływać religijny lęk i oddziaływać na uczucia wiernych - i na dodatek zebrane były w tym jednym obrazie.
- Witamy, sir. Jesteśmy zaszczyceni, chociaż niewiele mamy do zaoferowania poszukującemu - być może Ralfrew już to panu powiedział.
- Nie - odparł Everett.
- Ralfrew ma dość odwagi, aby iść pomiędzy upadłych - oświadczył pomarszczony prorok; obraz na jego ekranie rozmazywał się czasami w zakłóceniach. - Reszta z nas rzadko to robi. Od czasu namaszczenia nas świętym zapałem zostaliśmy porzuceni przez Boga na łaskę losu.
- Ale zostaliście w mieście. Robot spojrzał w posadzkę.
- Zostaliśmy w kościele - potem odwrócił się.
Reszta teleewangelistów, pochylając głowy, wróciła do swoich modlitw; ferroplastikowe palce zgrzytały, kiedy złączali je razem. Everett słyszał mruczącego do siebie robota, a cichy dźwięk odbijał się echem pod sklepieniem nawy.
Poruszony, wyszedł do przedsionka, a potem na zewnątrz świątyni; piekły go oczy, płakał. Teleewangelista imieniem Ralfrew pospieszył za nim, kilkoma wielkimi krokami pokonując dzielący ich dystans.
- O co chodzi?
- Wasze wspomnienia są fałszywe. To tylko program.
- Fałszywe?
- Jesteście puści - powiedział Everett. - Tak jak ten kościół.
- Nie rozumiem - odrzekł Ralfrew.
- Mój Boże, wspomnienia, czy jakkolwiek to nazwać, po
prostu odleciały; kiedyś, dawno temu. Ulotniły się jak dym z kadzidła.
Rozmowa o tym nie ma sensu, pomyślał Everett. Robot nie posiadał prawdziwej jaźni, do której mógłby się odwołać.
- Pamiętamy...
Everett uciekł. Wrócił na wzgórze.
- Wyjaśnij - polecił Everett.
Pognał do piwnicznego mieszkania Faulta, rozwalił zamek przy jego lodówce i sam zaaplikował sobie dawkę Cale'a.
- Pozwól, że najpierw coś ci pokażę - powiedział Cale. W czerni pojawiły się drzwi.
- Tędy.
Przeszedł przez nie i Everett ruszył za nim w pustkę. Cale zamknął drzwi i nagle znaleźli się przed naturalnym krajobrazem - horyzont, wzgórza, drzewa, przytulone do nich jezioro. Na pierwszy rzut oka Everett uznał scenerię za pozbawioną głębi, płaskie, wspaniałe malowidło, oddalone zaledwie o cale od jego nosa. Ale kiedy poruszył głową, rozkwitło trzema wymiarami w prawdziwy świat. Odwrócił się i ujrzał mały dom. Dom ze snów Chaosa.
Zamknął oczy i otoczyły go dźwięki: szelest w drzewach nad głową, hałas czyniony przez rozmaite żyjątka. Przeszywające, szczebioczące głosy. Potem wonie: rosy, sosny, zgniłej wilgoci. Czuł gładkość trawy. Znajdowali się na trawniku za domem. Przez słońce przepłynęła chmura, zacieniając połowę jeziora. Niżej wiewiórka zniknęła z pola widzenia, pokonując spiralnym galopem pień drzewa.
- Zbudowałem to dla ciebie - powiedział Cale. - To miejsce jest dla ciebie i Gwen.
- Jakim sposobem... i gdzie?
- Zbudowałem to z twoich wspomnień. Tam mieszkałeś, kiedy opuściłeś miasto.
- Pamiętam, ale tylko ze snów.
Cale siadł na trawie. Everett także usiadł, wyciągnął się na wznak i poczuł chłodną trawę zaplątaną pomiędzy palce; czuł też wilgoć ziemi. Jak dalece mogą sięgać szczegóły tej iluzji? Co będzie, jeżeli zacznie kopać w gruncie? Znalazłby tam robaki?
- Tym się teraz zajmuję, Everett, stwarzaniem światów. Zrobiłem ich już wiele.
- Jak?
- Nie wiem - Cale wzruszył ramionami, niemal zakłopotany. - Po prostu to robię. Zwykle ich nie pokazuję.
- Dlaczego?
- Na Billym nie robią szczególnego wrażenia, a wymagają sporo wysiłku. Szybciej się zużywam. Zamilkli.
- Mógłbyś uczynić to samo - przerwał ciszę Cale. - Zbudować tutaj świat. Zrobiłbyś to lepiej, zachowałby bowiem trwałość.
- Nie rozumiem.
- Mógłbyś wyśnić go w realność.
- Jesteś taki sam, jak twój ojciec. Chcecie, abym dokonywał niemożliwych rzeczy.
- Nie porównuj mnie z Ilfordem!
Porównanie to nie jest dobre słowo, pomyślał Everett. Nie wiem nawet, gdzie kończy się Ilford, a zaczynasz ty.
- Twój ojciec i Harriman wymagają ode mnie zbyt wiele - powiedział tylko.
- Nie mów mi o tym pierdolonym Ilfordzie - sapnął Cale. Świat wokół nich zamigotał i zmatowiał, chwilowo zakłócony.
- Cale, skąd się biorą takie rzeczy jak ta?
- Przełom. Wszystko się zmieniło - nadal był zły, ale jego głos - i krajobraz - wrócił do normy.
- Nie pamiętasz wiele więcej ode mnie, prawda?
- Nie wiem, co pamiętasz.
- Prawie nic. Przygotowałeś dla mnie wspomnienie, histo
rię o wagonie. Myślałem, że pamiętasz całą naszą przeszłość, dorastanie.
Cale roześmiał się.
- To ty dałeś mi wspomnienie o pociągu. Był to pierwszy sen, jaki miałem, kiedy znalazłeś się w odpowiedniej odległości. W Vacaville, jak sądzę. Coś o twoim przyjacielu Kelloggu w podziemnym szybie. Potem pojawiliśmy się my, buszujący w tunelach.
Everett nie wiedział, co powiedzieć. Spojrzał na swoje dłonie, na których odbiły się źdźbła trawy. Ale czy w tym urojonym świecie były to jego prawdziwe ręce?
- Wiem, że ty, ja i Billy byliśmy wcześniej przyjaciółmi - powiedział Cale. - Reszta nie ma znaczenia.
- Pamiętasz moją rodzinę? Moich rodziców?
- Przykro mi, ale nie.
Everett poczuł się jak elektrostatyczne wyładowanie w pustej przestrzeni; coś krótkiego i na zawsze straconego.
- A co z Gwen? - spytał.
- Ty i Gwen byliście wcześniej ze sobą - odparł Cale niecierpliwie. - To oczywiste.
- Ale nie pamiętasz jej.
- Niezupełnie, mam kilka niejasnych wspomnień. Ale to nieistotne, Everett, ona jest teraz tutaj.
Nie takiego pocieszenia poszukiwał. Ile warte było jego przywiązanie do Cale'a i Gwen, jeżeli ledwo ich sobie przypominał? Kim był on sam, jeśli wszystko, co o sobie wiedział, zawierało się w strzępach wspomnień, które przylgnęły do tych ludzi? I czy w ogóle byli to ludzie, skoro żyli w szklanych ampułkach w lodówce?
- Jest coś, co chcę, żebyś zrobił, Everett, dla mnie i dla Gwen. Uczyń nasz świat realnym.
- Nie potrafię tego zrobić.
- To łatwiejsze od rzeczy, których już dokonałeś. Zgromadziłem składniki. - Cale wskazał gestem niebo. - Ty musisz tylko zakończyć robotę. Jedynym naszym ograniczeniem jest związek z zewnętrznym światem, zależność od niego. Możesz to przełamać.
Everett nie odpowiedział i spojrzał w górę. Słońce przebyło swą drogę po nieboskłonie i teraz wschodziło ponownie.
- Co masz na myśli - odezwał się po chwili - mówiąc „uczyń to realnym”?
- Odwrócenie - powiedział Cale. - Wywróć to na drugą stronę.
Pokazał dłońmi, o co mu chodzi.
- Ilforda, Kellogga i wszystko, całą tę potrzaskaną, zmęczoną amerykańską rzeczywistość - uczyń to małym. Sprowadź do zawartości probówki; do specyfiku, który moglibyśmy zażyć, kiedy byśmy mieli na to ochotę. A tę wizję uczyń światem realnym, jedynym, który będzie trwać.
Everett siedział, milcząc.
- Uczyń realną Gwen, Everett.
- To nie jest Gwen, tylko jej cień, fantom.
- Zarzucasz jej, że ma kilka białych plam w pamięci? Miło się z tobą gada, Everett. Gwen jest tak samo wiele, jak każdego z nas.
Może on ma rację, pomyślał Everett. Wróciłem, aby ją znaleźć - i znalazłem. I to, co czułem w jej ramionach, bez względu na otaczające nas iluzje, było rzeczywiste. Jest rzeczywiste.
Miesiąc temu mieszkał w kabinie projekcyjnej, pijąc coś, co z biedą można było uznać za denaturat, i śniąc sny Kellogga. Kim był, żeby oczekiwać prezentu od rzeczywistości?
Miał szczęście, że Gwen go poznała. Uznał, że była tak bardzo sobą, jak na to zasługiwał. Może nawet bardziej. Ale nie mógł tego tak zostawić.
- Ktoś musi wiedzieć, Cale.
- Wiedzieć co?
- Co się stało z Gwen. I z tobą, omal nie dodał.
- Co z Ilfordem. Co on pamięta?
- Ilford to kłamca! - Krajobraz wokół nich zamigotał i popękał, rozjaśniając się do nieprawdopodobnych barw podstawowych, a potem zniknął.
Znowu znajdowali się w szarej, płaskiej przestrzeni - Cale
milczał, zamyślony i urażony, jakby to Everett zburzył tamten świat,od-rzucając jego propozycję. Everett rzeczywiście boleśnie odczuł zniknięcie otoczenia i nie miało znaczenia, w jakim stopniu w nie wierzył.
- Cale.
- Tak?
Musiał znaleźć właściwe pytanie, nie napomykając o Ilfordzie.
- Powiedziałeś, że jest ktoś, kogo powinienem poznać. Ktoś z innym punktem widzenia spraw.
- Masz na myśli Vance'a.
- Tego właśnie mi trzeba - innego spojrzenia.
- Vance to facet, który tędy przejeżdżał. Z rok lub sześć miesięcy temu, nie wiem dokładnie. Jeżeli był rzeczywisty, mieli tam przypuszczalnie wielką wojnę. Z Obcymi.
- Gdzie?
- W L.A., w innych miejscach też. Na szczęście można jeszcze odróżnić takie zdarzenie od kolejnego złego snu.
- Jest część pustyni - powiedział Everett - ogarniętej przez jakieś militarne działania.
- Minął już jakiś czas od chwili, kiedy odwiedziłem go po raz ostatni. Nie jest to właściwie na pokaz...
- Nie rozumiem...
- Billy dał mu dawkę, więc mogłem się z nim spotkać. Kiedy przebywał tutaj, pomogłem mu stworzyć wersję jego świata, własne nagranie. Zresztą, zobaczysz.
Pojawiły się nowe drzwi i Cale z Everettem przeszli przez nie. Everett doświadczył chwilowego zawrotu głowy; w jakiś sposób dostał się na tył samolotu, helikoptera czy innego pojazdu latającego, który znajdował się w tak mocnym przechyle, że boczne okienka skierowane były niemal prostopadle ku ziemi. Ujrzał, że jest tutaj inaczej ubrany: miał na sobie kombinezon z licznymi przewodami i końcówkami. Cale, znajdujący się obok niego, ubrany był w podobny kombinezon. Miasto pod nimi wyglądało na płaskie, szare i wymarłe. Everett zamknął oczy i poczuł kołysanie maszyny oraz wibrację pracującego silnika.
- Cale - powiedział ktoś.
Everett podniósł wzrok. Obcy mężczyzna, także w kombinezonie, nurkował przez niskie przejście, z kokpitu samolotu. Był czarny, młody, ale włosy miał kompletnie siwe. Nosił ciemne, mikroskopijne okulary, które zaledwie zakrywały gałki oczne.
- Vance - odparł Cale. - Przyprowadziłem ze sobą przyjaciela, Everetta Moona.
- Vance Escrow - przedstawił się tamten. Stanął w szerokim rozkroku i wyciągnął rękę. Everett pochwycił ją, aby nie stracić równowagi.
- Everetta nie było tutaj - wyjaśnił Cale. - Stanowi rodzaj zdobyczy Ilforda.
- Nawet mi nie mów. - Vance skrzywił się. Odwrócił się i Everett poczuł na sobie jego wzrok.
- Śnisz?
- No cóż, tak - odparł.
- Powinieneś do nas dołączyć - powiedział Escrow.
- Zostaw to, Vance - rzekł Cale. - Przyprowadziłem go tutaj, żeby dowiedział się czegoś o wojnie.
- Co chcesz wiedzieć? - Vance uśmiechnął się z przymusem. - Jesteśmy tymi, którzy ocaleli, tysiąc pięciuset czy tysiąc sześciuset wolnych ludzi. Wszyscy pozostali to już niewolnicze małpy. Staramy się nie zabijać zbyt wielu z nich, bo to nie ich wina. Walczymy z mrowiskami, nie z nimi.
Pojazd pochylił się i zaczął pikować, brzęcząc ponad dachami opuszczonego centrum handlowego. Everett widział ciemne sylwetki, uciekające za róg budynku niczym szczury. Z kokpitu dobiegły trzeszczące od zakłóceń atmosferycznych głosy z krótkofalówki.
- Hej, Stoney! - zawołał Vance w tamtą stronę. - Wyrównaj. Rozmawiamy tutaj.
- Taa... jest - usłyszeli lakoniczną odpowiedź.
- Sądziłem, że walczycie z Obcymi - odezwał się Everett.
- Racja, ale to nie jest tak, jak myślisz. To nie są po prostu jakieś marsjańskie straszydła. Wiesz, dlaczego jesteśmy w powietrzu, prawda? Cale opowiedział ci o tym?
- Tamci dominują na powierzchni - wyjaśnił Cale. - Jak śniący, z tym, że obcy, nie z tej planety. Jedynym sposobem, aby pozostać wolnym, jest nieustanne przebywanie w powietrzu.
- Gdybyśmy wylądowali, stalibyśmy się także niewolniczymi małpami - powiedział Vance. - Wolny człowiek to awiator.
- Do czego są im potrzebni niewolnicy? - spytał Everett. Patrzył na rozciągający się za oknem krajobraz, starając się nie zapominać, że nie jest realny.
- Roje - wyjaśnił Escrow. - Rozrastają się we wnętrzu wszystkich budynków. Ludzie muszą się nimi opiekować, przynosić im pożywienie, świecidełka czy drobne ofiary. Na planecie Obcych dominującymi gatunkami są pewnego rodzaju zbiorowe inteligencje, którym służą większe stworzenia. Podobnie zrobili z nami, kiedy wylądowali. Obrócili nas w zwierzęta pociągowe. I naprawdę nie przejmują się warunkami, w jakich żyją ich poddani; nie wtedy, gdy jest ich tak wielu. Ludzie nie myją już zębów, jeśli wiesz, co mam na myśli. Nawet nie pamiętają o tym, aby jeść.
- Te mrowiska... w ogóle ich nie opuszczają?
- Nie. Uważaj to za rodzaj raka, Moon. Guzy, ziemskie guzy rosnące wewnątrz domów, przenikające przez piwniczne stropy, rojące się od tego nienaturalnego, obcego życia, które może dostać się do twojej głowy, wyprać ci mózg i spowodować, byś dbał jedynie o to, żeby mu było wygodnie. To jak bycie na służbie u rakowej narośli!
Wlecieli nad wodę. Everett spojrzał w dół, na ich odbicie: pozbawiony śmigła helikopter, dokładnie taki sam jak ten na pustyni, który naznaczył na różowo ich samochód.
- Więc wy w ogóle nie lądujecie? Vance potrząsnął głową.
- Nie tutaj. W tym celu musimy latać do innych stref. Tu żyjemy w powietrzu. Przyzwyczaisz się, ludzie się adaptują.
- Nie traktuj go protekcjonalnie - rzekł Cale. - Everett to Człowiek Adaptacja.
- Pewnie - zachichotał Escrow. - Skąd jesteś, Moon?
- Z Hatfork w Wyoming. Ale wcześniej z Kalifornii.
Escrow wskazał podbródkiem Cale'a.
- Znałeś tych ludzi przed przełomem?
- Dorastaliśmy razem - wtrącił Cale, zanim Everett zdążył odpowiedzieć.
- A zatem Ilford chce, żeby Everett mu pomagał - stwierdził Vance; oparł się o ściankę działową, krzyżując ramiona na piersi. - W przeprowadzeniu wielkiej ekspansji.
Cale potwierdził skinieniem głowy.
- Posłuchaj uważnie - zwrócił się Escrow do Everetta. - Jeżeli Ilford zwali się tutaj albo gdziekolwiek, gdzie władają mrowiska, dostarczy im zbyt wielu odpowiedzi. Fragmentaryczność jest tym, co powstrzymuje Obcych od zdominowania całego tego przedstawienia.
- Może inna rzeczywistość przeważy - podsunął Everett. - Może na przykład, zwyciężycie.
- Mrowiska są z zupełnie innego świata, mój przyjacielu. Oni nie współzawodniczą na tym samym poziomie. Mamy tu kilku takich, którzy śnią w powietrzu. Nie najgorsze to, dopóki Obcy są w izolacji. Ale człowiek śniący tam, na dole - to po prostu kolejna niewolnicza małpa.
- To po co jestem wam potrzebny?
- Pracujemy z ludźmi takimi jak ty, ale ostrożnie. Nie tutaj, tylko w Meksyku. Mamy kilka pomysłów.
- Vance i ja niekoniecznie się co do tego zgadzamy - powiedział Cale.
Escrow machnął niecierpliwie ręką.
- Słuchaj: jak myślisz, dlaczego świat rozpadł się na kawałki? Ponieważ wylądowali Obcy. To była reakcja obronna, ewolucyjny krok. Rzeczywistość poszatkowała się, aby odizolować mrowiska.
- Nie rozumiem, jak się do tego mają sny - stwierdził Everett.
- To mrowiska je indukują. Im bardziej świat się ujednolica, tym więcej go mogą uchwycić; to sprzężenie zwrotne. Tacy śniący jak ty, Moon, są tego ofiarami.
Naleganie, żeby uwierzył w inwazję Obcych, stanowiło wielką prośbę, może nawet zbyt wielką. Ale Everett mógł się zgodzić z tezą, że jest ofiarą.
- Posłuchaj, Moon, ujmę to prościej - Vance machnięciem wskazał na Cale' a, na całą maszynę. - To, że ten Cudowny Chłopak stworzył tutaj tę kwitnącą symulację, wcale nie znaczy, że w L.A. nic się nie zmieniło. Może już nie żyję, ten realny ja. Do tej pory mogli nas już powystrzelać. Jeżeli tak jest, to popękanie rzeczywistości stanowi dla ciebie i innych jedyną ochronę przed bliższym poznaniem warunków panujących w mrowiskach.
Przebili się przez zasłonę niskich chmur i gdy miasto zniknęło z pola widzenia, Everett zrozumiał, co było nie w porządku w tej scenerii. L.A. zbudowano dla samochodów i bez nich zostało pozbawione czegoś najbardziej dla siebie istotnego; wyglądało niczym wykrwawione ciało. Albo puste mrowisko. Sucha łuska.
- Co z tego stanowi prawdę? - spytał Everett. Byli ponownie w zerowej przestrzeni Cale'a. Tamten rozłożył ręce.
- Usłyszałeś wszystko, co wiem. - Fantom zdawał pogrążać się w depresji.
Everett czuł, że dawka powoli przestaje działać.
- A ten powietrzny pojazd, w którym się znajdowaliśmy? - zapytał. - Widziałem już taki nad pustynią. Naznaczył mój samochód.
- Kręcą się w okolicy. Ale mogą być po prostu snem. Nie widziałeś nigdy mrowiska?
- Nie.
- Ani ja. Według jego wersji o L. A., nigdy nie dotkniesz tam gruntu. Będziesz tylko z odległości wysadzał miasto w powietrze.
Everett zastanowił się przez chwilę: a co, jeżeli mógłby zrobić to, o czym marzy Cale? Jeśli wśniłby zamknięty w probówce świat Cale'a w rzeczywistość, a Vance, obecnie martwy, zostałby przywrócony do życia?
Czy powinien to zrobić dla Gwen?
- Oczywiście, że pamiętam Vance'a - powiedziała Dawn Crash. - To arogancki, głupi macho.
- A więc jest realny - stwierdził Everett. - Nie stanowi czegoś, co wypichcił Cale.
Przyszło mu na myśl, że wymyślny scenariusz o L.A. mógł być retoryczną fikcją, narzędziem perswazji w cichych zmaganiach toczących się pomiędzy Cale'em i Ilfordem.
- Jest rzeczywisty, zgadza się. I zrobił tu całkiem realną awanturę, zanim Ilford go nie przegnał - uśmiechnęła się z przymusem. - W końcu przespałam się z nim, jeżeli chcesz znać prawdę.
- Więc Obcy...
- Istnienie Vance'a nie znaczy, że i Obcy są prawdziwi - powiedział Fault. - To tylko kolejny sen, Everett. Jak najlepiej owinąć sobie ludzi dookoła palca. Wymyślając groźnego wroga i tłumacząc wszystko koniecznością wysiłku wojennego.
Dawn i Billy zjawili się jej samochodem tuż po zachodzie słońca i zaprosili go na drinka. Po odwiedzinach u Cale'a Everett siedział w mieszkaniu Faulta w piwnicy i obserwował, jak zanika pochłaniana przez mgłę jasność. Na widok wyłamanego zamka lodówki Billy uniósł brew, ale nie odezwał się na ten temat ani słowem.
Powieźli go w dół wzgórza, do baru w Submission, zwanego „Void”, gdzie podawano słonawe piwo w wielkich, brudnych dzbanach. Everett czuł się tak, jakby odwiedził już kiedyś to miejsce, ale nieuchwytność tego wrażenia, a potem brak związku ze wszystkim, co mógł zrekonstruować, wprawiły go w przygnębienie. Bar okazał się zatłoczony, boksy i stoliki zostały opanowane przez nastoletnich Meksykan o rzadkich brodach oraz podstarzałe prostytutki, przymawiające się o drinki. Przy stole bilardowym groźnie wyglądający Murzyn skupiał się nad swoim następnym strzałem. Barman wrzucał ciągle monety do grającej szafy, jakby nie chciał być zmuszony do podsłuchiwania żadnych rozmów. Everett, Dawn i Fault usiedli w ciemnym boksie naprzeciwko czarnej ściany. Everett czuł pulsowanie muzyki oraz chłód przelatującego przez niego alkoholu - i zdawało mu się, iż jest tylko sumą tych wrażeń.
- Pamiętasz moich rodziców? - zapytał Billy'ego.
- Nigdy ich nie spotkałem - odparł ostrożnie Fault; zdawał się wyczuwać braki pamięci Everetta.
- Nie rozmawiałeś o nich nawet?
- Nie pamiętam - Billy podniósł szklankę piwa, chowając się za nią.
- Zdawało mi się, że dojdę do czegoś, kiedy tu wrócę. Do siebie.
- Kiedy odnalazłem cię w Vacaville, nazywałeś się Chaos, pamiętasz? Powinieneś być wdzięczny za to, co masz.
- W każdym razie to, kim jesteś, mniej zależy od wspomnień - odezwała się Dawn. - Przynajmniej ostatnio.
- Więc co to jest? - zapytał Everett z sarkazmem. Rozumiał teraz, jak wściekle potrzebował odpowiedzi.
- To, co robisz. Twoje wybory - pociągnęła swego drinka. - Jakim się stajesz.
- Więc nie powinienem dbać o to, kim byłem przedtem? Dawn wzruszyła ramionami.
- Jeśli chcesz. Tylko nie twierdź, że wszystko od tego zależy, ponieważ nigdy nie będziesz tego pewny.
- A jeśli chodzi o ciebie? - chciał wiedzieć Everett, nagle rozwścieczony jej zadufaniem. - Tobie wydaje się to takie łatwe? Pamiętasz wszystko sprzed przełomu? Czy twoje życie jest zbiorem tego, co się wtedy działo?
- Głównie interesuje mnie zapomnienie tego, kim byłam wcześniej - odparła.
Everett pojął wagę wzmianki o pamiętaniu zbyt wielu rzeczy; tak wielu, że pragniesz o nich zapomnieć. Poczuł błysk zazdrości. Chociaż to wcale nie musiało być tak odmienne, pomyślał, od pragnienia, aby nie śnić. Od zacierania Kellogga.
- Byłaś wcześniej żoną Harrimana? - zapytał. -Jesteście małżeństwem, prawda?
- Nasz związek trwa od bardzo dawna, choć nie wygląda tak, jak prawdopodobnie to sobie wyobrażasz.
- Kim on jest? Naukowcem badającym sny? Kim był wcześniej?
- Jego badania biegły w tym kierunku. Oczywiście, przełom zmienił to, podobnie jak wszystko inne. Ale nie chcę rozmawiać o Harrimanie. Nudzi mnie ten temat.
Everett poczuł się znużony upieraniem się przy uzyskaniu odpowiedzi, które nie przynosiły mu satysfakcji. Jego wzrok powędrował poza bar, przez okno z potrzaskaną i poklejoną taśmą szybą, otoczoną przez zakurzone, nieaktualne już znaki firmowe. Na ulicy był ktoś, kogo rozpoznał, a raczej coś-teleewangelista. Stał, robiąc wykład czy udzielając reprymendy, dwóm małym chłopcom, którzy przez moment przypominali Everettowi Raya i Dave'a; ale to byli po prostu dwaj obcy malcy. Widział, jak porwali robotowi zapas broszur i rozrzucili je po ulicy, a potem uciekli. Teleewangelista schylił się, zbierając szybko rozlatujące się na wietrze kartki.
- Nie pograłbyś w bilard? - spytała Dawn nieoczekiwanie Faulta.
Chwytając aluzję, Billy skinął głową i wyśliznął się z boksu. Everett widział, jak podchodzi do stołu, kręcąc nerwowo głową, kiedy pytał o coś grających.
- Chcę z tobą porozmawiać o tej dziewczynie ze snów - powiedziała Dawn.
- O co ci chodzi?
- Gwen, mam rację? Jesteś w niej zakochany. To dlatego wróciłeś.
Everett skinął potakująco, zbyt zmęczony - i prawdopodobnie zbyt pijany - aby zaprzeczyć.
- Cale pragnie, żebyś uczynił jego świat realnym. Spojrzał tępo przed siebie, nie chcąc tego potwierdzać. Podczas party zauważył manifestowaną przez Dawn niechęć do Cale'a.
- A zatem, on i dziewczyna będą żywi - naciskała dalej. - Nie kłam, Billy powiedział mi o tym.
Ich spojrzenia spotkały się i wiedział, że to wystarczy za
potwierdzenie. Ponownie przysunęła się do niego, aż ich ramiona, biodra i kolana zetknęły się.
- Posłuchaj - powiedziała. - Mam lepszy pomysł.
- Lepszy od czego?
- Uczyń mnie Gwen.
- Nie rozumiem.
- Użyj swojej mocy, żeby zmienić mnie w tę, której pożądasz. Ona ożyje, a ty będziesz ją miał. Wiem, że możesz to zrobić. Zamień mnie w Gwen. Jeżeli tego chcesz, możemy przenieść się do domu, o którym śnisz.
Zamknął oczy, a potem podniósł szklankę i opróżnił ją. Czuł dłoń Dawn na swoim udzie.
- To obrzydliwe - zdołał powiedzieć.
- Dziękuję - odparła.
- Mogę zapytać, co byś z tego miała? Roześmiała się i ścisnęła jego nogę.
- Mogłabym powiedzieć, że to nie twój interes, Everett, ale wyjaśnię ci. Byłabym znowu młoda. Nie, żebym teraz była stara, ale twoja Gwen jest bardzo młoda, podobnie jak ty. I chcę zmienić swoje życie. A ty mnie odmieniasz. Twoja moc mnie odmienia.
Milczał.
- Byłaby rzeczywista, Everett. Wiem, jak bardzo tego pragniesz. Nie powinieneś się nad tym zastanawiać ani chwili dłużej.
- A co z Harrimanem i Ilfordem? Co z ich planami?
- Byłabym szczęśliwa, widząc, jak idą z dymem, kochanie - drugą, wolną ręką obróciła jego twarz ku swojej.
- Pocałuj mnie - zażądała.
Dotknął ustami warg Dawn i poczuł smak jej oddechu. Był słodki niczym sok jabłkowy. Spodziewał się czegoś bardziej cierpkiego, popiołu lub octu winnego.
Znowu przysunęli się do siebie. Everett poczuł się rozpruty. Dobiegający jak z garnka hałas szafy grającej, zapach potu i stęchłego dymu. klekot kuł bilardowych, język Dawn w jego ustach, jej dłoń na udzie - wszystko odpłynęło jak wyspy, aby odsłonić leżące między nimi morze czy mgłę. Usiadł prosto i potrząsnął głową. Dawn otworzyła oczy, uśmiechnęła się z rozdrażnieniem i odsunęła.
- Nie jesteś jeszcze Gwen, wiesz o tym - powiedział, licząc na to, że zabrzmi to złośliwie; chciał wyrazić przez to całą apokaliptyczną gorycz świata.
Ale ona uśmiechała się nadal.
- Nie, jeszcze nie. Ale nie jestem taka zła. Wysunął się z boksu, poszedł do toalety i stał tam, chwiejąc się nad pisuarem. Wszedł Fault, wciąż z kijem bilardowym w garści.
- Dobrze się czujesz, Everett?
- Chodźmy stąd.
Stał i patrzył w górę, na nisko zawieszone niebo, na opadające na czarną konsolę drzew sklepienie z mgły. Dawn podrzuciła ich na koniec podjazdu przed domem Ilforda, a potem jej samochód wśliznął się niezauważalnie w noc, a dźwięk silnika rozpłynął się w ciszy.
Przez chwilę żałował, że pozwolił jej odejść. Mógł się uwolnić od błyszczącego domu Ilforda, mógł pójść z Dawn do łóżka i zadawać jej pytania. Ucieczka kobiety była związana z tym, co zdawała się wiedzieć. Nienawidził się za to, co go do niej ciągnęło. Za swój brak przeszłości.
Ruszył w stronę domu i spotkał czekającego na niego Faulta.
- Jesteś uniwersalnym potakiwaczem?
- Co? - spytał Billy, ledwo widoczny w mroku.
- Polecasz mnie wszystkim po kolei - Ilfordowi, Cale'o-wi, teraz Dawn...
- To trochę przykre, Everett.
- Każdy chce jakiś kawałek mnie - ciągnął. - Z wyjątkiem ciebie, dla którego stanowię wabik.
- Jest wiele rzeczy, których nie rozumiesz - stwierdził Fault.
- Czy ciebie w ogóle obchodzi, po czyjej stronie stoisz?
- Jestem jednym z tych, co przeżyli - powiedział Billy z oburzeniem. - Podobnie jak ty. jak inni. Robię to. co muszę. Nic nie wiesz o moich problemach, Everett. Nie wiesz, co mnie spotkało.
Zapadło milczenie, a oni stali w ciemności na podjeździe.
Everett słyszał swój oddech, czuł przyśpieszony od alkoholu puls. Przed nim, jak latarnia morska we mgle, płonęły okna living roomu Ilforda. Mieszkanie w przyziemiu było nieoświetlone i niewidoczne.
- Masz rację - powiedział w końcu. - Nie wiem, co ci się przydarzyło.
- Właśnie.
- Więc powiedz mi. Co nas spotkało podczas przełomu? Co stało się z Cale'em?
- Mogło być dużo gorzej.
- Kogo osłaniasz? Ilforda? Cale'a? A może siebie?
- Nie jestem...
- Więc powiedz mi, co wiesz.
- Nie mogę.
Fault odwrócił się i ruszył w stronę domu.
Everett stał, złość go opuściła; pragnął pójść w przeciwnym kierunku - w noc i mgłę. Zamiast tego ruszył za Billym, wchodząc w krąg padającego z okien światła. U wejścia do piwnicy znowu wpadł na Faulta.
- Chcę dawkę na noc - powiedział.
- Idź na górę i prześpij się. Dobrałeś się już do moich zapasów.
- Daj mi to, Billy...
- Zamknij się. Nie mów o tym na zewnątrz...
- No to na dole. Zeszli do piwnicy.
- Tak długo cię nie było - powiedziała Gwen.
- Byłem zajęty - odparł. - Sprawy się skomplikowały.
Przyciągnęła go do siebie, w swoje ramiona, tam gdzie siedziała na brzegu wiszącego w pustej przestrzeni łóżka. Poczuł jej dotknięcie niczym echo, szept w języku pamięci. Ale czuł się już zmęczony szeptami.
- Musisz znaleźć sposób, abyśmy mogli być razem - odezwała się. - Nie mogę bez końca na ciebie czekać, nie wytrzymuję tego.
- To nie takie proste - stwierdził.
- Cale powiedział, że jest na to metoda.
- Cale sądzi, że istnieje sposób. Ja jednak nie wiem, co o tym myśleć.
- Powiedział, że mógłbyś skończyć to, co on zaczął - ciągnęła. - Kiedy zawołał mnie tu z powrotem, kiedy pomógł mi wrócić. Mógłbyś ponownie sprowadzić mnie do rzeczywistego świata.
Everett mrugnął.
- Możliwe. Możliwe, że mógłbym coś takiego zrobić.
- Cale tak uważa, Everett.
- Czy Cale... - przerwał.
Nie miało znaczenia, czy Cale przyszedł tu wcześniej. Gwen wyrażała jego myśli. Prawdopodobnie był u niej, przyszedł osobiście i rozmawiał z nią. To i tak lepiej, niż sądzić, że w jakiś sposób zdalnie ją zaprogramował. Jeżeli tak się stało, to nie chciał o tym wiedzieć. Odsunął się od niej.
- Coś nie w porządku? - zajrzała mu w oczy.
- Muszę wiedzieć, kim jestem.
- Ja wiem, kim jesteś.
- Powiedz mi.
- Jesteś Everett, zakochany w Gwen. Everett z Gwen. Tak jak ja jestem Gwen z Everettem. Gwen dla Everetta - mrugnęła, spojrzała w dół, a potem ponownie poszukała jego wzroku. - Kochasz mnie, Everett?
- Tak. Ale nie jestem...
- A zatem znam cię.
- Nie znasz - powiedział. - Nie znasz mnie.
- Co przez to rozumiesz? Oddalił się od jej łóżka.
- Pozwolisz, że coś ci pokażę? W milczeniu skinęła głową.
Zabrał ją do Hatfork.
Stali na parkingu przed Multiplexem, z góry piekło ich słońce, a powietrze pustyni wysuszyło im usta. Tablice reklamowe nadal głosiły, że jedynym granym repertuarem jest Chaos. Pusta, czarna płaszczyzna parkingu paliła ich przez podeszwy butów. Mrużąc oczy, pociągnął ją za rękę pod zadaszenie wejścia.
- Everett - zaczęła.
- Musisz nazywać mnie Chaosem - powiedział. Wyciągnął swój stary pęk kluczy i otworzył służbowe drzwi. Weszli do korytarza, który prowadził do kabiny projekcyjnej.
- Dlaczego mam cię nazywać Chaosem? - wyglądając na przestraszoną, oparła się o ścianę.
- Ponieważ tutaj to moje imię - wyciągnął rękę, dotknął jej ramienia i uśmiechnął się lekko. - Być może nawet jest to imię, które sam sobie nadałem, ponieważ stanowię czynnik, który powoduje, że jest tutaj tak, jak jest. Pomogłem stworzyć to miejsce.
- Nie rozumiem. Miejsca nie mają już więcej znaczenia. Tak powiedział Cale. Powiedział, że może stworzyć dowolne miejsce, jakiego zapragnie. I ty także to potrafisz, Everett.
- To jest coś odmiennego od rzeczy, które buduje Cale. Chodzi mi o to, że nie stworzyłem go sam. Nawet go nie lubię. Ale jest tą częścią mnie... którą pamiętam.
Zamknął za nimi drzwi, pogrążając korytarz w mroku. Znał drogę, zawsze będzie znał. Chwyciwszy Gwen za rękę, poprowadził ją po schodach do góry. Kabina projekcyjna wyglądała dokładnie tak, jak ją zostawił; stare maszyny pokryte kurzem, brudne koce skotłowane pod łóżkiem. Jego papierosy leżały tam, gdzie je odłożył; i zdał sobie sprawę, że nie zapalił, odkąd wyruszył w drogę. Pomyślał o tamtym dniu, o sprzeczce z Kelloggiem przy zbiorniku, o swojej ucieczce. Otrząsnął się z czaru wspomnień, posadził Gwen na kanapie i zapalił w rogach pomieszczenia świece.
- Co to jest? - spytała. - Tutaj mieszkałeś?
- Przez pięć lat.
- Mylisz się, Everett. Cale powiedział mi, że według ciebie upłynęło pięć lat, ale to nieprawda.
Wszystko, co wiedziała, pochodziło od Cale'a. Everett rozumiał, że tamten zrobił, co mógł, aby przygotować ją do spotkania z nim; zrobił wszystko, by miała szansę stać się rzeczywistą.
- Nieważne-powiedział.-To jest miejsce, w którym wcześniej przebywałem i które pamiętam. Dla mnie minęło pięć lat. Potrząsnęła głową, a potem spojrzała na niego z niepokojem.
- Wyglądasz inaczej.
Skinął głową. Włosy jak strzecha, skóra spalona słońcem, nie umyte zęby. Wyciągnęła się wygodnie na sofie.
- W porządku - stwierdziła.-Widziałam już. Teraz wiem.
- Nie - zaprzeczył. - Musisz pójść ze mną i zobaczyć to. Chcę, żebyś ujrzała wszystko.
Wziął ją do samochodu i pojechali przez miasto. Najpierw wstąpili do Decala. Everett przedstawił Gwen, a tamten uśmiechnął się do niej swoją szczerbatą gębą i potrząsnął jej dłonią. Dał im dwa pojemniki, po kwarcie alkoholu każdy, które Everett zamknął w bagażniku. U Siostry Earskin dodał pojemnik z zupą i dwa pieczone ptasie udka, opakowane w aluminiową folię z odzysku. Rangersi Kellogga nadal nie dostarczyli żadnych nowych konserw. Chaos zastanowił się, jak wiele czasu upłynęło od chwili, kiedy widział ostatnią puszkę czy komandosa zaopatrzeniowego, a inna część jego umysłu rozważała równocześnie, czy Rangersi w ogóle jeszcze istnieją, czy też stanowili po prostu wytwór umysłu Kellogga.
Potem pojechali na skraj pustyni i usiedli na rozsypujących się solnych wydmach, aby obserwować zachód słońca i coś zjeść.
Jego myśli krążyły daleko i bardzo długo milczeli. W końcu, najcichszym głosem, na jaki mogła się zdobyć, spytała:
- Czy Cale stworzył kolejne miejsce? Dom dla nas? Taki, w jakim mieszkałeś wcześniej?
- Tak.
- Czemu tam nie poszliśmy - ciągnęła - zamiast tutaj?
- Chcę, żebyś mnie zobaczyła w tej scenerii.
- Dlaczego?
- Musisz poznać tę część mnie.
- To najgorsza twoja część, Everett. Nie potrzebujesz tego, przecież uciekłeś stąd.
- Ja... - nie potrafił znaleźć odpowiednich słów.
- Tak?
- Czy w miłości nie chodzi właśnie o to? - powiedział. - Czy nie powinnaś kochać nawet najgorszej mojej cząstki?
Ale wiedział, że w sytuacji, kiedy powinien mówić o tym, co jest realne, a co fałszywe, rozmowa o miłości mija się z celem.
- Nie wiem - odparła.
- No cóż, myślę, że to wszystko dookoła stało się za moją sprawą, Gwen. Najgorsza część. Ta część.
- Sądzę, że byłeś tutaj nieszczęśliwy - stwierdziła, odkładając z powrotem do folii kawałek włóknistego mięsa, które próbowała zjeść. - I uważam, że to mięso jest zgniłe. Nie mogę uwierzyć, że stworzyłeś cały ten śmietnik, całe to pokręcone miejsce tylko po to, aby mnie tutaj zaciągnąć.
Zapatrzył się w dal, na niknące odbicia słońca na błyszczącej autostradzie, myśląc o swojej podróży do Kalifornii, o rzeczach, co do których był pewny, że zostawia je za sobą, oraz o tych, o których sądził, że z nim zostały.
- Cale mówi, że możesz zrobić wszystko - powiedziała. - Możemy mieć wszystko, czego zapragniemy, Everett. Nie odpowiedział.
- Zabierz nas z powrotem - poprosiła.
- Jeszcze nie.
Przywarła do jego ramienia.
- Zatem do twojego domu, czy cokolwiek to jest. Proszę. Odwrócił się i zobaczył w jej oczach strach.
- W porządku - stwierdził.
Schował jedzenie do samochodu i pojechali do Multiplexu.
Skulona usiadła na tapczanie.
- Boję się, Everett. Jeżeli odejdziesz ode mnie, nie wiem, co się ze mną stanie. Nie wiem, gdzie będę. Boże, jak tutaj śmierdzi.
- Nie chcę cię opuszczać - odrzekł.
- Więc daj z tym spokój. To jest destrukcyjne.
Brzmiąca w jej głosie stanowczość była kolejnym echem Cale'a.
- Jesteś tutaj tylko chwilę - stwierdził. - Daj temu szansę.
- To szaleństwo, Everett...
- Nazywaj mnie Chaosem. To ważne.
- Nie, nie będę cię tak nazywać. To nie jest twoje imię - opuściła głowę i zaczęła cicho płakać. - Wszystko jest na opak.
- Na opak?
- To nie jesteś ty, ten prawdziwy. To jest fałsz, Everett, złudzenie. Chciałabym sprawić, żebyś to zrozumiał.
- Wszystko jest fałszywe - otworzył pojemnik z alkoholem i pociągnął łyk. - Teraz wszystko jest nieprawdziwe. Ale pewne nierealne rzeczy są także ważne, ponieważ definiują ludzi. Tak jak ty, Gwen. Jesteś jedną z rzeczy, które mnie definiują.
Pociągnął kolejny łyk.
- Ty także jesteś fałszywa, wiesz o tym.
- Nie mów tak - łzy na jej twarzy zdawały się parować, a policzki zaczerwieniły się ze złości. - Przebyłam długą drogę, aby do ciebie wrócić, Everett.
Słowa Cale'a. Za każdym razem, kiedy stawała się zła, słyszał Cale'a. Jej łagodna strona wyglądała na bardziej przekonującą, ponieważ została ściągnięta ze snów Chaosa; jej zaś zły pierwiastek był w całości wymyślony. Do tego Cale stanowił model sam dla siebie; dysponował tylko własnym głosem.
- Stworzył cię Cale - powiedział wreszcie, nienawidząc się za to.
- Nie...
- Stanowisz symulację. Stworzył cię z paru skrawków, z kilku wspomnień. Zbudował cię wokół pomysłu na mnie, na nas oboje. To dlatego wszystko tam działo się z twojego powodu. Liczył, że dokończę jego robotę, oblekę cię w ciało i uczynię realną.
- Cale mówił mi coś innego.
- Kłamał. Stanowisz pokaz przezroczy - łyknął znowu, patrząc w dal i unikając jej wzroku. - Jesteś prezentem dla mnie, Gwen. Wabikiem, aby sprowadzić mnie z powrotem. Cale wykonał dobrą robotę, najlepszą, jaką mógł. Sprawił, że uwierzyłaś sama w siebie.
Znowu zaczęła płakać.
- Nie widzisz mnie? Nie słyszysz?
- Gdybyś była prawdziwą Gwen, mogłabyś kochać mnie jako Chaosa.
- Nie muszę kochać w tobie tego, co najgorsze - stwierdziła, wstając. - Nie jestem psem, Everett.
Milczał, ale uznał, że nikt nie trudziłby się wymyślaniem fałszywego psa.
A jego część, ta z Hatfork, zdecydowała jeszcze, że gdyby była psem, mieliby pieczeń. Wspaniałe żarcie.
- To wszystko kłamstwa - powiedziała i podeszła do drzwi. - Nie muszę przechodzić żadnego testu. Zobaczymy się później, Everett. Nawet nie znam nikogo o imieniu Chaos.
Zeszła po omacku po schodach i zamknęła za sobą drzwi. Słuchał, jak jej kroki stukają na dole i po chwili milkną.
Everett, który był nieco bardziej przywiązany do Gwen, mógłby nie chcieć, aby stąd wychodziła. Poszedłby za nią.
Ale nie Chaos. Chaos pociągnął kolejny łyk.
Kiedy pił, zastanawiał się, czy rzeczy, które jej powiedział, stanowiły prawdę; i co by to znaczyło, gdyby okazały się autentyczne? Czuł wewnątrz jakiś ból. Pił, żeby go zagłuszyć. Kiedy tak siedział, widział, jak światło świec rozmazuje się; i rzeczy, które powiedział, i rzeczy, które ona powiedziała, wszystkie odbijały się echem, jak nierealny osad po jednym ze snów Kellogga. To, co pozostało, co zawsze pozostawało, to był ten pokój. Stare projektory wycelowane w puste widownie.
Ale jeśli sugestie Cale'a są prawdziwe? Czy istotnie mógłby wyśnić w rzeczywistość projekcje umysłu? Śmieszne, gdyby tak było, ponieważ z pewnością Cale nie miał na myśli Hatfork.
Napił się do tej myśli.
Słuchał pustynnego wiatru, wyjącego w systemie wentylacyjnym. Na zewnątrz panowała teraz noc. Zastanawiał się, dokąd poszła ta kobieta - czy skierowała się do miasta czy na autostradę? A może rozpłynęła się w tym samym momencie, kiedy opuściła budynek i znalazła poza zasięgiem jego oddziaływania? Pomieszanie z poplątaniem. Ta cała sprawa z San Francisco i tamci ludzie, wszystko zagmatwane. Naprawdę niedorzeczne. To musiały być jakieś głupie pomysły Kellogga.
Wspomniał kwaśno pożegnalne słowa kobiety. No cóż, nie był wcale pewny, czy zna kogoś imieniem Gwen.
Jeżeli Kellogg miał głupie pomysły, to co go zmuszało do tego, że je śnił? A nawet jeszcze głupsze?
Pozostał w swojej kabinie przez dwa dni, pijąc, paląc i onanizując się. W nocy pił, aby stracić przytomność i nie śnić. W końcu głód wygnał go na zewnątrz. Wsiadł do samochodu i pojechał do Siostry Earskin po zaopatrzenie. Zaśmiał się do siebie, kiedy złapał swe odbicie we wstecznym lusterku; za nim rozciągała się autostrada, a wiatr targał mu włosy. Wszystko będzie dobrze. Mógł żyć ze snami Kellogga. To jego praca, jego krzyż do niesienia. Poza tym Hatfork stanowiło jego miejsce; tutaj był emblematem. Wszystko wróciło do normy.
Wróciwszy do Multiplexu, ujrzał stojący na parkingu samochód, którego nie znał. Kiedy wniósł na górę swoje zapasy, zastał siedzącego na kanapie Kellogga, który oświetlił wnętrze kabiny latarnią i zasnuł powietrze dymem wielkiego cygara.
- Musimy pogadać, Chaos.
Nie mógł wydobyć z siebie głosu. Kiedy widzieli się ostatni raz, zostawił grubasa krwawiącego na piasku.
- Twoja kobieta jest w moim domu. I, chłopcze, natarła mi uszu. Jest nawet bardziej szalona niż ja. Powinieneś był to słyszeć. Chaos!
- Moja kobieta?
- Gwen, twoja elegancka dupa z miasta, nie pamiętasz? Jak szybko, jak szybko oni zapominają! Powinienem był cię nazwać Kapitan Nieprzytomny... No cóż, nieważne. Na szczęście, trafiliśmy na siebie. Twoja strata, a mój zysk. Wyśniłeś sobie tutaj piekielną kobietę, Kapitanie.
Kellogg pociągnął swoje cygaro, które rozbłysło ciemną czerwienią. Chaosowi wydawało się przez moment, że było nabite orzechami i że Kellogg pali ciastko z orzechami.
- Ty i Gwen? - spytał.
Teraz sobie ją przypominał. Ale tylko przypominał. Kellogg roześmiał się, parskając kłębami dymu.
- Zazdrość, Kapitanie?
- Co? Nie. Ona nie jest rzeczywista.
- Nierzeczywista? Nadal jedziesz na tym samym koniu? Masz głęboko popierdolone poczucie hierarchii ważności, Chaos. Jest równie realna jak ja. Oboje pochodzimy od ciebie.
- Jesteś nienormalny.
- Cudownie! - stwierdził Kellogg, zeskakując z sofy; Chaos cofnął się o krok. - Czy mam powiedzieć: Nie, to ty jesteś wariatem? Możemy się tak bawić przez jakiś czas, jak sądzę.
Odegrał obie role, uważając, aby udawać Chaosa.
- Jesteś nienormalny. Nie, to ty jesteś nienormalny. Wybacz, ale to ty jesteś chory - wyciągnął rękę i postukał Chaosa niedopałkiem cygara w klatkę piersiową, zostawiając mu na podkoszulku plamę brązowej od tytoniu śliny.
- Masz problemy, Chaos. Zdrowie umysłowe i realność poszły sobie w tych dniach na daleki spacer.
- Zostaw mnie w spokoju. Kellogg podniósł do góry ręce.
- Ty tu jesteś szefem. To sedno sprawy, Chaos. Ty tutaj rządzisz.
- Gówno prawda! - Chaos poczuł się nagle rozdrażniony. - Zagubiłem się. Jestem w San Francisco, prawda?
- No cóż, taaa...
- I patrz, znowu znajduję się tutaj z tobą - Chaos schował twarz w dłoniach. - Przebyłem całą tę drogę do Frisco i nawet nie udało mi się uciec od ciebie.
- Co za gówno! To ty mnie tutaj wezwałeś, stary. Jestem tylko konsultantem w tej sprawie. Chaos zignorował go.
- Brakuje mi olbrzymich fragmentów życia - powiedział.
- Ja nawet nie pamiętam swoich rodziców. Kellogg pomachał ręką.
- Masz trzydzieści lat, Chaos. Czas, żebyś przestał skamleć o rodziców. Na rany Chrystusa, zabierz się za tworzenie własnej rodziny.
- Kto mi to zrobił, Kellogg? Może ty?
- Nie ja, staruszku. Kiedy cię spotkałem, byłeś taki sam jak teraz. Znalazłeś mnie i zaczęliśmy razem pracować. Zawsze żyłeś w OSR.
- OSR?
- Ograniczona Subiektywna Rzeczywistość. Tak to nazywam. Zasadniczo powinienem zastrzec tę nazwę. Tworzyłeś wokół siebie skromną przestrzeń, którą kontrolowałeś, zanim nie wpadłeś na innego faceta, z jego własną strefą wpływu. Niewielka sfera rzeczywistości i nierealności, normalności i wariactwa, ściśnięte razem. Nie ma nadziei na oddzielenie ich od siebie. To jest sposób, w jaki żyjesz. OSR.
- Masz teorię na każdą okoliczność.
- Prawda, prawda. A twoja OSR z pewnością mogłaby być elegantsza, Kapitanie - Kellogg znowu pomachał ręką i przewrócił świecę. - Oops! No cóż, muszę iść. Życzę szczęścia!
Podniósł swoją latarnię i zaśpiewał:
- Jest świat, do którego mogę pójść i wywiedzieć się o swoje tajemnice, w moim pokoju, w moim pokoooojuuu... - Przerwał i odwrócił się. - Cholera, omal nie zapomniałem. Gwen napisała do ciebie liścik.
Pogrzebał w kieszeni i wyjął pomięty strzępek papieru.
- Masz.
Podał go Chaosowi i stąpając ciężko, zszedł na dół. Chaos wygładził kartkę i przeczytał:
Cale nie jest w stanie dostać się tutaj. Spowodowałeś, że nie może nas znaleźć. Jeżeli nie zrobisz czegoś, utkniemy tutaj na zawsze.
Chaos położył liścik na stoliku obok papierosów. Przez minutę czy dwie siedział bez ruchu, a potem odpakował to, co przywiózł od Siostry Earskin i zjadł.
Później, w nocy, obudziły go ciche kroki na schodach. Usiadł i zapalił świecę. Otworzyły się drzwi i weszła Melinda.
- Ty chuju, sprowadziłeś mnie z powrotem do rodziców. Starł resztki snu z powiek i patrząc na nią, zamrugał. Melinda opadła na brzeg jego posłania.
- Znowu uciekłam, przed chwilą. Oni mnie zabiją.
- Jak się tutaj dostałaś?
- Podwiózł mnie Edge. Kocha się we mnie, wiesz? Podobne przysługi posuwają sprawę do przodu - potrząsnęła głową. - Nie mogę uwierzyć, że jestem z powrotem w tym mieście.
- Gdzie jest Edie? Prychnęła pogardliwie.
- Teraz chcesz wiedzieć, gdzie jest Edie! Boże, Chaos, nie uważasz, że jest już trochę za późno?
- Co przez to rozumiesz?
- Tam, w Vacaville, zrobiło się dziwniej. Cooley i tamci...
- Tak?
- To trudno wytłumaczyć. Ale gdzie się podziewałeś? I co my tutaj robimy?
- Musiałem wrócić. Nie miałem zamiaru sprowadzać cię ze sobą. To ma coś wspólnego z tą kobietą...
- Wiem. wiem, twoja dziewczyna ze snu. Edge mówi, że ona jest u Kellogga. Po co j§ ściągnąłeś?
- Musiałem coś sprawdzić. Ja... dla niej nie jestem nawet Chaosem. Myślałem, że odnajdę swoją przeszłość. Ale tutaj nic nie ma.
- Więc?
- Nagle wydało mi się ważne, abym znowu był Chaosem.
- No cóż, możliwe. - Melinda przewróciła oczami i ziewnęła. - Ale sądzę, że stałeś się niewłaściwym Chaosem.
- Co masz na myśli?
Podciągnęła nogi na tapczan i oparła głowę na kolanach.
- Jesteś przegrany - stwierdziła. - Chaos, który tylko siedzi i godzi się na wszystko. Chodzi o to, że mógłbyś być facetem, który ruszy w drogę.
Nie wiedział, co odpowiedzieć.
- Wiesz, bo ona mogła się w nim zakochać. Jeżeli tego chciałeś; jeżeli w ogóle wiesz, czego chcesz - znowu ziewnęła. - Boże, jaka jestem zmęczona. Musiałam leżeć, czuwając w ciemności, zanim moi nie posnęli. Byłam taka zła na ciebie. Och - rozbudziła się trochę. - Zgubiłeś zegar? Znalazłam jakiś na zewnątrz.
A potem usnęła, zwinięta w jego nogach. Jakby uważała, że to jest właściwe dla niej miejsce, zadumał się. Bez względu na to, co przeciwko niemu miała.
Siedział przez długi czas bez ruchu, patrząc, jak mała śpi. Kiedy był pewien, że jej nie obudzi, wyśliznął się z kabiny i zszedł na dół. Zaczynało wschodzić słońce. Odwrócił się i na zachodzie, na skraju wzgórz, dojrzał ostatnie blednące gwiazdy.
Znalazł zegar, leżący na małej pryzmie piasku w najdalszym kącie parkingu. Okazał się zdumiewająco ciężki, a złote wahadło przesunęło się nierówno, kiedy go wyprostował. Dziwacznie głośne tykanie zegara było regularne, bez względu na to, czy zegar stał pionowo czy nie. Patrzył na niego w zadumie. W Hatfork czy w Małej Ameryce nie znalazłby nic równie pięknego ani czystego.
Kolejna wiadomość, kolejna strzałka, wskazująca mu drogę z Hatfork. Dość nieoczekiwana.
Zrozumiał, że musi wracać. W miejscu, skąd pochodził zegar, zostało coś nie dokończonego. Może ucieczka, której nie powinien jeszcze podejmować. Tykanie zegara wydawało się zagłuszać czystą myśl, nawet jakby wołało go z powrotem.
Chaos podszedł do tablicy na końcu parkingu i stamtąd patrzył na wznoszące się nad pustynią słońce; obserwował, jak
ogrzewało wzgórza i wypalało rosę, która przylgnęła do trawy rosnącej w szczelinach chodnika i u podstawy wspornika tablicy.
CHaOs,  cHAOs,  ChAoS.
A potem pozwolił, aby Hatfork zniknęło; niebo i pustynia, Multiplex i śpiąca na górze dziewczynka; wszystko.
Zegar był szczęśliwy. Klekocząc, uważał się za najwyższe wcielenie dumy oraz celowości. Praca stanowiła jego drugą naturę, nie wymagającą zresztą żadnego wysiłku. Bycie zegarem polegało na tykaniu, ale bycie tym zegarem polegało na klekotaniu. Dźwięk sam w sobie był złoty, jak i odbicie; wielkie dzieło, wyróżnienie.
Obła obudowa zegara zawierała w miniaturze cały pokój, zakrzywiony i pozłocony. Ale światło płynęło w dwie strony. Kiedy błyszczące wahadło kręciło się i kręciło bez końca, o cal nad szklaną taflą stolika, magiczne drobiny światła biegły wzdłuż ścian pokoju, dotykając wszystkiego i odtańcowując strzeliste szlaki, dokładnie powtarzane. Promienie potwierdzały wyposażenie pomieszczenia, każdy mebel błyszczał w odpowiednim miejscu, nawet jeśli odbicie w obudowie ściągało wszystko w pojedynczy, połyskliwy węzeł.
Nagrodzony, nagradzający. Cóż za przywilej.
Klak.
Cały pokój czuł się szczęśliwy. Zegar był świadom fantastycznej przyjemności dębowego krzesła, jaką czerpało ono z bycia dębowym krzesłem, nie żądając niczego więcej. Być może zazdrościł nawet dębowemu krzesłu, którego słoje błyszczały spod wielu cienkich warstw politury, a drewniane szczeble oparcia były tak cudownie wygięte. Ilford mógł tam usiąść! Ale zegar wiedział, że kiedy Ilford wejdzie do pokoju przez którekolwiek z drzwi i stanie czy siądzie gdziekolwiek, zostanie pochwycony i obdarzony blaskiem obudowy zegara, doświadczy miarowego pulsu jego odliczania - i to było dużo lepsze.
Krzesło było wspaniałe, ale zegar był wspanialszy.
Zegar czuł obecność zadowolonych z siebie znajdujących się w pomieszczeniu przedmiotów: obrazów, szklanego stołu, lampy o marmurowej podstawie, a nawet rzędu kanciastych szklanek i zatykanych, kryształowych karafek ze szkocką za drzwiczkami intarsjowanej różanym drzewem szafki. A także szeregu drzewek bonsai na okapie kominka - z wyjątkiem jednego, na samej krawędzi, nieco niezadowolonego.
Klak, klak.
Dzisiaj padało i była mgła, więc okna ozdabiały brylanty kropel. Migotały. Mgła powodowała, że - nawet kiedy nie było deszczu - szyby stawały się nieprzezroczyste i nie wiodły tak bardzo na zewnątrz, jak znajdujące się w tym pomieszczenia lustra. Zegar nie miał rywala w słońcu. Całe światło i ciepło emanowało z pokoju, a zegar stanowił lśniące centrum tego systemu. Nic innego nie było równie pewnego. Zegara nigdy nie zasłaniała mgła. Słońce niemal zawsze.
Pokój wydawał się doskonały, ale niekompletny. Czekał, nieco nie spełniony, na powrót Ilforda. Co było celem tej perfekcji, tego lekkiego świecenia, jeśli nie to, aby Ilford wszedł tutaj i zaludnił go? To nie był pierwszy z brzegu doskonały pokój - jeżeli gdziekolwiek istniał jakiś inny - to był perfekcyjny pokój Ilforda.
Klak.
Zegar i reszta pokoju nie musiały dzisiaj długo czekać. Wszedł Ilford, sam, strzepując deszcz z płaszcza na dywan. Mówiąc szczerze, jego obecność wprowadziła niedoskonałość: kropelki nasączające tkaninę, drzwi kredensu otwarte na oścież, podczas gdy nalewał sobie drinka, brzękanie i szczękanie towarzyszące rozmaitym ruchom, nieporządne wobec miarowego głosu zegara. Mimo że tak czysty i wypielęgnowany, Ilford nie Dasował do swojego własnego domu. Ale to nie miało znaczenia. Kiedy on był wewnątrz, dom mógł prawdziwie żyć i oddychać, był spełniony.
Szczególnie zegar podziwiał Ilforda. Zupełnie nie mógł powiedzieć dlaczego; tak naprawdę, nie wiedziałby nawet, jak zacząć. Ale odbijanie Ilforda, tak że był on zjednoczony w złotej miniaturze ze swoimi doskonałymi sprzętami, utrzymywanie kryterium doskonałej sensowności i dobrego osądu Ilforda w zgodzie z niezawodnym chronometrażem, te obowiązki - a tak naprawdę przywileje - stanowiły cel istnienia zegara...
Nagle coś było nie w porządku.
Klak.
Zamiast przejść bez zażenowania obok zegara, poruszając się ze swoją naturalną swobodą, przemawiał każdym gestem, iż posiada ten doskonały dom z obojętną, przypadkową mocą, która przeraziła zegar i wszystkie meble, na których spoczął wzrok Ilforda. Kiedy postawił szklaneczkę szkockiej na szklanym blacie stolika, odwrócił nieco niezgrabnie głowę i z wątpliwością w szeroko otwartych oczach gapił się na tarczę zegara; ręce mu się trzęsły, ale tylko trochę.
Po chwili to minęło, ale zostało zastąpione przez coś bardziej niestosownego i nieprzyzwoitego. Niepewne spojrzenie Ilforda zmieniło się w pożerające i nacechowane poczuciem własności. Patrzył na zegar nie jak na oddanego i wiernego służącego, czym był mechanizm, ale jak na coś groźnego, co zostało poskromione - niczym na wypchaną i powieszoną na ścianie głowę upolowanego lwa.
Żadne z tych spojrzeń nie było konieczne.
Klak.
Zegar zaczął się niepokoić. Ilford podniósł szklankę, napił się i wszystko znowu stało się normalne. Zegar wiedział, że żaden inny mebel nic nie zauważył, że wszystkie były pewne swych miejsc w otoczeniu Ilforda; a wśród nich, na głównym miejscu, i samo mieszkanie. Tylko zegar czuł się poruszony.
Dostrzegł dwa dziwne spojrzenia... i coś jeszcze. W rysach Ilforda, w chwili zażenowania, zegar zauważył także błysk innej twarzy. Zegar mógłby przysiąc, że było to mignięcie młodości, gdyby nie fakt, że niewątpliwie oblicze Ilforda zostało już dawno uformowane.
Kiedy do tego doszedł, zegar po omacku szukał opisu niezgodności, kryjących się w rzeźbie twarzy Ilforda. I kiedy wymacał to, znalazł odpowiedź: Cale.
Kto to jest Cale?
Gdy zegar zaczął sobie to przypominać, bardzo się przeraził. Nadal trzymał się dokładnego czasu, nawet kiedy wspominał, że tak jak Ilford był nie tylko Ilfordem, ale także podciągniętą pod tę kategorię obecnością, tak i zegar nie był tylko zegarem. Tak naprawdę ta część zegara, która miała znaczenie, w ogóle nie była zegarem.
Klak.
Ilford podniósł swego drinka i wstał z kanapy; całkowicie odzyskał panowanie nad sobą i jego postać tchnęła doskonałością. Na zewnątrz nadal padał deszcz, a Ilford nie przestawał patrzeć w okna. Po chwili ruszył w stronę prowadzących na piętro schodów. Pokój był umiarkowanie rozczarowany, widząc, że wychodzi, ale uszanował tę decyzję, oferując nawet milczący pomruk poparcia oraz gratulacji.
Pokój nie sprzeciwiał się, ale zegar tak. Nagle nie chciał tracić Ilforda z pola widzenia.
Więc zatrzymał czas. Ilford tkwił unieruchomiony tam, gdzie stał, zjedna stopą uniesioną na najniższym stopniu, a szkocka w jego szklaneczce przechyliła się, wbrew prawu ciążenia, w tym samym kierunku, co zatrzymane wahadło zegara.
- Odchodzę - powiedział zegar do drzewka bonsai stojącego w lewym rogu obramowania kominka.
- Ilford ci nie pozwoli - odparło drzewko doniczkowe bez ogródek.-Popatrz tylko, czego już dokonał, żeby cię tutaj zatrzymać.
- On śni, czyż nie?
- Nie sądzę, żebym musiał ci to powiedzieć - stwierdziło bonsai. - Ale ja nigdy nie potrafię sobie wyobrazić, ile rozumieją inni ludzie.
- Billy - rzekł zegar. - Chcę, żebyś mi powiedział, co Ilford zrobił z Cale'em?
- Nie mogę - odparło drzewko, drżąc.
- Dlaczego?
- Ilford by mnie zabił, gdybym to zrobił. Tak jak mnie zabije, jeżeli odjedziesz.
- Zrobił z ciebie część wyposażenia living roomu, Billy - zauważył zegar.
- Może tylko tymczasowo - powiedziało drzewko, pełne nadziei. - Taki paniczny odruch, z powodu twojego wczorajszego zniknięcia. Gdzie byłeś?
- Z powrotem w Hatfork. W każdym razie w pewnej wersji Hatfork. Byłem tam kilka dni - zegar zastanowił się nagle nad tym, co zdarzyło się w Wyoming - czy dla nich czas także się zatrzymał, kiedy Everett pożyczył sobie ich rzeczywistość?
- Chcesz się tam teraz udać? - bonsai wyglądało na przerażone.
- Nie sądzę. Ale odchodzę stąd. Możesz mi zatem równie dobrze powiedzieć wszystko, co wiesz.
- Ilford stanie na głowie, żeby cię tutaj zatrzymać.
- Po co mu jestem potrzebny, jeżeli sam śni? Dlaczego sam tego nie zrobi?
- Ty jesteś inny. Twój talent jest całkowicie „plastyczny”, to jego własne słowo. Jesteś sugestywny.
- Na czym polega różnica?
- Jego sny działają tylko jako spełnienie pragnień. Sprowadza zewsząd ludzi i od nowa aranżuje rzeczy, żeby mu bardziej odpowiadały.
- Czy to spotkało Cale'a i Gwen?
- Wielu ludzi - stwierdziło bonsai bezradnie. - Jak Dawn. Pamiętasz Dawn z wcześniejszych czasów?
- Nie.
- Dawn jest matką Cale'a. Była kiedyś żoną Ilforda. Dawn Hotchkiss. Ale potem wściekł się na nią, a Harrimanowi się podobała, więc...
- Więc gdzie się podział Cale? I Gwen?
- Dla niektórych ludzi jest to jeszcze gorsze - powiedziało drzewko cicho.
- O ile gorsze?
- Ilford zamienia ludzi w... przedmioty. To dlatego ma tak wiele rzeczy.
Zegar zastanowił się nad pokojem, nad wszystkimi tymi sprzętami, ustawionymi w doskonałym przepychu. Błyszczące, dostojne meble. I nad wypełnioną nieprawdopodobnymi zapasami kuchnią.
Mogły być gorsze rzeczy od bycia zegarem, stwierdził zegar.
Ilford nadal stał sztywno w jednym miejscu, zatrzymany przed schodami w pozie, lekceważącej siły grawitacji i bezwładności. Zegar unieruchomił wahadło, sprzeciwiając się upływowi czasu. Wymagało to pewnego wysiłku - jakby próbować mówić ze wstrzymanym oddechem.
Na zewnątrz deszcz zamarzł na szybach, uchwycony w połowie brylantowego mignięcia. Panowała cisza ryczących syknięć.
Drzewko bonsai zaczęło płakać, jego liście trzęsły się rozpaczliwie, a głos zmienił się w zasmarkany pisk.
- Dlaczego muszę być jedynym, który pamięta? - powiedziało w końcu.
Zegar milczał dłuższą chwilę.
- Nie wiem - odparł.
- Sprowadziłem cię z powrotem tylko dlatego, iż sądziłem, że pomożesz Cale'owi - stwierdziło drzewko. - Nie dbam o plany Ilforda. Trzymam tylko z Cale'em. Ale ciebie to prawdopodobnie nie obchodzi. Nawet nie pamiętasz Cale'a, więc nie ma to dla ciebie znaczenia.
- Trochę pamiętam. Kiedy zobaczyłem taśmę...
- Taśma jest niczym - rzekło bonsai ze złością. - Ja pamiętam, co działo się wcześniej. Kiedy Cale był realny.
- Ale on nadal tu jest - powiedział zegar. - W twojej lodówce.
- Cale był silny. Kiedy wszystko uległo zmianie, kiedy Ilford wszystko zmienił, on przetrwał. Pracował na swoim komputerze nad rzeczywistością wirtualną, nadal pozostając żywy, ukryty w komputerze. To stamtąd pochodziło całe tworzywo budujące świat. A potem Ilford zniszczył komputer.
- A co z narkotykami? Bonsai zawahało się.
- Sądzę, że wzięło się to z moich zainteresowań w tamtym okresie - powiedziało z zakłopotaniem.
Komputery i prochy. Zegar przypomniał sobie pierwszy sen Chaosa, jaki miał w drodze, po wydostaniu się spod wpływu Kellogga. Sen o domu nad jeziorem. Jego zainteresowania biegły tam mniej więcej w tym samym kierunku.
- Więc Cale ukrył się tutaj - podsumował zegar. - W twojej lodówce.
- Ilford zapewne sądził, że należałoby mi to odebrać. Zawsze zostawiał mnie całkiem samego. Pewnie dlatego, że byłem tak nadzwyczajnie kurewsko nieszkodliwy.
- Ale Cale jest także w Ilfordzie.
- To nie jest Cale - stwierdziło drzewko ze złością. - Tylko jego kawałek, który Ilford ukradł.
- A co z Gwen?
- Nie była tak silna jak Cale.
Zegar pomyślał chwilę i zdecydował, że nie chce na ten temat wiedzieć nic więcej.
- A co przydarzyło się mnie? - zapytał. - Jak to się stało, że wreszcie wylądowałem w Wyoming?
- Zaraz po zmianie byłeś tutaj, pamiętasz?
Zegar, chcąc pokręcić głową, omal nie uwolnił wahadła.
- Nie - odparł.
- Chciał, żebyś z nim pracował. On i Cale walczyli ze sobą o to cały czas. Potem ty i Gwen zamierzaliście odejść. Wtedy wszystko się stało - bonsai znowu zaczęło płakać. - Nawet Cale tego nie pamięta, tylko ja.
- To znaczy, że według ciebie właśnie Ilford wszystko zmienił?
Drzewko wydało z siebie potwierdzające sieknięcie.
- Jak to się stało, że odszedłem?
- Śniłeś coś, co nas doprowadzało do szaleństwa - pociągnęło nosem drzewko. - Kiedy wyszliśmy z tego, odjechałeś już do Wyoming, jak sądzę. Tam zbudowałeś dziwaczną scenerię na pustyni.
To miało sens, pomyślał zegar. Everett uciekał, aż dostał się do Małej Ameryki, gdzie spotkał kogoś, kto potrafił anulować jego sny. Kellogga.
I Kellogg pomógł Everettowi dokończyć pracę, którą rozpoczął Ilford. Spowodował, że zapomniał o swoim życiu.
- Ty po prostu zostałeś - powiedział zegar. - Nigdy nie uciekłeś.
- Nie - potwierdziło bonsai.
- Jesteś bardzo oddany Cale'owi.
- Pomyślałem, że gdyby Ilford dostał to, czego chciał, to może Cale mógłby wrócić. A potem uznałem, że ty mógłbyś go sprowadzić.
- Nie mogę.
- Dlaczego?
- Po prostu nie mogę. Nawet gdybym mógł, to byłoby jak z Gwen; w taki sposób, w jaki Cale przywołał Gwen.
- W takim razie równie dobrze możesz odejść - powiedziało drzewko z rezygnacją. - Jeżeli potrafisz - dodało.
Zegar zastanowił się nad zatrzymanym w pół krokiem oraz deszczem i mgłą, która na zewnątrz przylgnęła do domu. Trudno było uwierzyć w świat za oknem tego pomieszczenia, w istoty, które nie były jego wyposażeniem, w ludzi innych niż Ilford.
Zegar nienawidził Ilforda. Nienawidził tego pokoju, który tamten wymyślił, nienawidził bycia zegarem. Nienawidził tych rzeczy tak zawzięcie, że wyśnił świadomy, okrutny sen o złości.
I podłoga rozstąpiła się pod nimi.
Z hukiem wylądowali w piwnicy - Everett, Fault i Ilford runęli w dół, do mieszkania Cale'a, z krzesłami, lampami, szafkami, obrazami, kwiatami, ze stolikiem do kawy o szklanym blacie, który roztrzaskał się na zniszczonym tapczanie stojącym na środku piwnicznej podłogi. Billy wylądował na stosie połamanych
drzewek bonsai - ziemia i ceramiczne skorupy przeplecione z korzeniami. Złoty zegar rozbił się o beton obok głowy Everetta, klaknąwszy tylko raz, kiedy oddawał ducha, jakby posyłając przed śmiercią na posterunku ostatnią wiadomość, że czas ponownie podjął swe obowiązki. Wyrżnąwszy o wierzch powgnia-tanej lodówki, Ilford nadal ściskał szklankę, która w następnej chwili rozbiła się na kawałki. Hotchkiss ześlizgnął się na podłogę; rękę miał pokaleczoną i krwawiącą, a koszulę ochlapaną szkocką.
Everett spojrzał na sufit. Podłoga living roomu zniknęła, łącząc dom Ilforda z norą Faulta. Ściany były ogołocone do czysta, a zawartość pokoju została ściągnięta na dół jakąś katastroficzną siłą; nawet marmurowe, potrzaskane obramowanie kominka leżało oparte o drzwi piwnicy. Obraz, przedstawiający Ilforda patrzącego majestatycznie na zamgloną zatokę, nabił się na lampę Faulta.
Na zewnątrz deszcz padał jednostajnie, szeleszcząc w liściach drzew, kapiąc na kamienne płyty.
Ilford i Fault odsunęli się od pobojowiska i stali teraz, badając się uważnie, dotykając skaleczeń i potrząsając w zadziwieniu głowami.
Everett nie troszczył się oględzinami własnych obrażeń.
- Wynoś się stąd, Billy - powiedział.
- O co ci chodzi? - spytał Fault.
- Idź, uciekaj stąd.
- Dokąd?
Ilford chwiał się, sprawiał wrażenie podpitego.
- Nie masz nikogo, do kogo mógłbyś pójść?
- Miałem Cale'a.
- Idź zatem na pomoc i dołącz do armii Vance' a. Dostrzegą cię i podejmą z drogi. Tylko idź, Billy. Daj mi przedtem kluczyki od motocykla.
- Co?
- Klucz od zapłonu. Potrzebuję go.
- Kiedy mówisz uciekaj, to nie są żarty - stwierdził Fault.
Everett wziął klucz, Billy przestąpił popękane obramowanie
kominka i wyszedł w deszcz. Obejrzał się tylko raz i Everett mu pomachał. Fault podjął swój marsz przez ogród, a potem zaczął biec i zniknął poza zamgloną linią drzew na sąsiednim podwórku.
- Odchodzę teraz, Ilford.
Hotchkiss trzymał prawą dłoń” zaciśniętą na skaleczeniach lewej. Jego twarz stawała się terenem przemocy, polem bitwy. Na skutek wojny z tym, co ukradł Cale'owi, stał się teraz widoczny starszy mężczyzna, jakim Ilford powinien być.
- Zniszczyłeś mój dom - powiedział.
- Cieszę się - odparł Everett.
- Dopadniemy cię - oświadczył Ilford. - Kiedy tylko zaśniesz, znajdziemy cię i sprowadzimy z powrotem.
- Powinieneś się modlić, żebym nigdy nie zasnął - rzekł Everett.-Mam wobec ciebie pewne plany. Myślę o pewnym śnie.
- Nie potrafisz kontrolować swoich snów.
- Ćwiczyłem - odparł Everett. - Kiedy ostatnio siedziałem w Hatfork, dla mnie minęły tygodnie. Spędziłem dużo czasu, doskonaląc swój talent.
Był to bluff, ale Everett wiedział, że jest on wystarczająco dobry. Wiedział, że jest teraz górą.
- Wiesz, że nie mogę pozwolić, abyś odszedł - powiedział Ilford.
Przesunął się pomiędzy Everetta a drzwi, przechodząc ponad potrzaskanymi pozostałościami swego living roomu.
- Są tutaj rzeczy, które trzeba załatwić - słowa stanowiły patetyczne echo retoryki jego i Harrimana Crasha.
- To skończone - oświadczył Everett. - Wiem. co zrobiłeś.
- Co takiego? - spytał Ilford zduszonym głosem.
- Fault mi powiedział.
- Co ci powiedział?
- Zejdź mi z drogi - rzekł Everett.
- Jedyne, co umiesz, to uciekać - zauważył Ilford. - Jesteśmy tacy sami, z tym że ja staram się pozostać w jednym miejscu i budować. Ty tylko uciekasz.
- Gdybym zrobił to, co ty, także bym zwiewał. Może ucieczka to nie takie złe wyjście, kiedy jest się kimś takim jak ty?
- Nie możesz bez końca rejterować.
- No cóż, spróbuję, zamiast zmieniać się w kogoś podobnego do ciebie - Everett uznał raptem swoje uciekanie za talent nawet bardziej charakterystyczny niż samo śnienie. To właśnie wcześniej zaoferował w Hatfork Melindzie. I teraz zaproponuje Edie.
- Nie możesz mnie powstrzymać przed odejściem - stwierdził Everett. - Jestem silniejszy od ciebie. Zatrzymałem twój zegar.
- Ciebie nie obchodzi Cale - powiedział Ilford. - Zostawiasz go za sobą.
- Cale nie żyje, Ilford. Zabiłeś go. Hotchkiss spojrzał na lodówkę.
- Wiem o tych narkotykach, Everett. Myślisz, że Billy mógł to przede mną ukryć? Uważasz, że nie wiem, co się dzieje tuż pod moimi stopami?
Everett milczał.
- Naprawdę go zabiję, jeżeli odejdziesz.
Everett podszedł do chłodziarki. Zasuwa wisiała wciąż luźno, po tym jak ją przedwczoraj rozwalił. Otworzył drzwiczki i wyjął stelaż z fiolkami. Wziął jedną i schował do kieszeni, a potem podniósł stojak i szurnął go Ilfordowi pod nogi. Fiolki roztrzaskały się, zamieniając w mieszaninę szklanych odłamków i mazi; narkotyki wymieszały się z glebą drzewek bonsai i splątanymi wnętrznościami zegara.
Ilford spojrzał na to obojętnie.
- Nie to miałem na myśli - stwierdził. - Cale, którego zniszczyłeś, był Cale'em Billy'ego. Fault wolał wersję narkotyczną, ponieważ nie mógł stanąć twarzą w twarz z tym, co naprawdę się stało. Łatwiej jest mnie potępiać za wszystko i uważać, że ja po prostu wymazałem Cale'a.
- O czym ty mówisz?
- O tym, co się naprawdę wydarzyło, Everett. Cale zachorował. To nie była moja wina.
- Chory?
- Spójrz.
Everett odwrócił się. Na tle długiego okna, w drugim końcu piwnicy, siedziała, patrząc na deszcz, jakaś postać w fotelu na kółkach: więdnące, pokonane ciało, skręcone wokół zapadłej klatki piersiowej; przeguby rąk zwisały bezwładnie z oparć wózka. Głowa inwalidy pochyliła się lekko w stronę Everetta i chociaż tamten znajdował się w ciemności, ślad znajomych rysów widoczny był w przesączającym się przez okno słabym świetle.
To był Cale. Nie ten z taśmy czy w narkotyku, ani nawet nie ten migający w twarzy Ilforda. Realniejszy, smutniejszy Cale.
Everett czuł, że jego pewność siebie wycieka zeń, niczym woda przesączająca się przez szczeliny kamiennego bruku. Czuł, jak chęć odejścia i furia ulatują z niego, zastąpione przez znużenie oraz zwątpienie. Powinien był zostać.
Ruszył w kierunku postaci, jego stopa uwięzła w potrzaskanym wahadle.
- Nie podchodź - powiedział Ilford. - Jest bardzo podatny na infekcje, nie można go dotykać...
Podczas kiedy Everett stąpał ciężko przez pobojowisko w kierunku ciemnej postaci, coś się stało, coś się zmieniło.
- Nie za blisko - odezwał się piskliwym głosem Ilford.
Fotel na kółkach został załadowany mięsem o dość odległym podobieństwie do ludzkiego kształtu. Mrożone pieczenie, baranie udźce i płaty befsztyków z gigantycznej zamrażarki na górze.
Nie Cale.
Everett pchnął fotel i połcie mięsa posypały się kaskadą, w kurz i gruz na podłodze. Największy kawałek, połyskująca klawiatura żeberek usadowiona na siedzeniu fotela, pozostawiła na jego skórzanym oparciu smugi tłuszczu i szronu.
To tylko kolejny podstęp, pomyślał Everett. Kolejna sztuczka, którą Ilford przygotował w czasie, gdy on wyśnił samego siebie w Hatfork. Ostatnia karta schowana w rękawie na wypadek, gdyby zegar nie zdołał go utrzymać.
Możliwe jednak, że było to coś więcej; coś wstrętnego.
Everett odwrócił się do Ilforda.
- Snami zamieniasz ludzi w rzeczy - powiedział. - I nie potrafisz tego odwrócić.
Ilford był teraz wyraźnie mniejszy i starszy. Jego głos niemal ginął w szumie deszczu.
- Staram się - odparł. - Ciągle się staram.
- Powiedziałeś, że zabiłbyś go - stwierdził Everett. - Ale jego nawet tutaj nie ma. Nie ma nikogo do zabicia. I nie ma nic, co by mnie tu zatrzymywało.
- Nigdy nie zabiłbym własnego syna - powiedział Ilford; jego głos załamał się przy ostatnich słowach. - Jak mogłeś choćby pomyśleć, że mógłbym uczynić coś takiego?
Everett przeszedł obok niego do drzwi, zatrzymując się tylko na moment, aby sprawdzić, czy kluczyki od motocykla tkwią bezpiecznie w jego kieszeni.
Wyprowadził teleewangelistę z deszczu pod markizę wystawy opuszczonego sklepu w bocznej uliczce Submission. Oblicze na ekranie wyglądało na oszołomione.
- Mam coś dla ciebie - powiedział i wyjął flakonik pochodzący z lodówki Faulta.
Wideotwarz zagapiła się na fiolkę.
- Co to jest?
- To, czego szukasz, jak sądzę. Bóg - wcisnął podarunek w ferroplastikowe palce robota. - Uważaj na to. Przechowuj w chłodnym, suchym miejscu.
- Jakiego rodzaju jest to Bóg? - spytał teleewangelista.
- Ten, który tworzy światy - odparł Everett. - Taki, jakiego wam brakuje. On wie o pragnieniu bycia realnym, zamiast zaprogramowanym; zna rzeczy, które wy chcecie wiedzieć. Po raz pierwszy dostępny jest w tej postaci.
Twarz zmarszczyła się.
- Pierwszy raz?
- Tak. Wszędzie pełno jest nieprawdziwych bogów. Ale on jest realny.
- Jak mogę Go przyjąć?
- To problem - przyznał Everett. - Ty i twoi przyjaciele musicie to sobie wyobrazić. Musicie wziąć to jakoś w siebie. Pozwolić, by zmienił wasz program.
Spojrzał na telewizyjną postać i wyobraził sobie na tym miejscu Cale'a, jako twarz z taśmy wideo, którą oglądał w Vacaville. Pełne koło. Tyle tylko, że Edie będzie teraz zadowolona. Cale powinien istnieć wyłącznie w telewizji.
Zastanowił się, czy - kiedy Cale już na dobre rozsiądzie się w jego wnętrzu - robot pójdzie na wzgórze i zabije Ilforda?
- Dziękuję ci - powiedział teleewangelista.
- Nie ma za co.
Robot, pewniejszy siebie, kroczył przez deszcz. Everett śledził wzrokiem jego odejście, a potem wrócił do swego motocykla.
Dziesięć minut później przeskoczył łuk przerzuconego nad zatoką mostu i drapacze chmur zniknęły z jego pola widzenia. Na wzgórzach Oakland wyjechał z deszczu. Autostrada była pusta i nie musiał się zatrzymywać, aż do momentu, kiedy kilka mil przed Vacaville w motocyklu skończyło się paliwo.
Porzucił go i po raz drugi wszedł pieszo do miasta.
Sprawy miały się inaczej, od razu to zauważył. Nikt, kogo mijał na ulicy, nie wyglądał normalnie. Niczym w lustrze w gabinecie śmiechu, wszyscy byli niżsi, wyżsi lub grubsi, niż być powinni, albo brakowało im kończyny lub dwóch. Widział albinosa i karła, mężczyznę z nosem długim na stopę, ale nie dostrzegł nikogo, kogo by rozpoznawał. Nikt nie miał właściwych proporcji. Rozbolała go od tego głowa. Wszyscy ci ludzie skradali się cichcem po chodnikach, jakby wręcz nie mieli prawa tu być, unikając nawzajem swego wzroku.
Zbliżał się zachód słońca. Odnalazł drogę do centrum, gdzie zmusił siedzącą na ławce w parku chorobliwie otyłą kobietę, aby podniosła wzrok znad czytanego komiksu - przedstawiającego wysmukłe, proporcjonalnie zbudowane gwiazdy rządu - i udzieliła mu wskazówek, jak trafić do biur testów szczęścia. Mrugnęła do niego spoza maski tłuszczu i wskazała drogę.
Znalazł biuro Cooleya, ale lana nie zastał. Jego sekretarka nosiła skomplikowane klamry i rzemienie, wspomagające chude, uschnięte nogi. Spojrzała na niego podejrzliwie, ale kiedy przedstawił się jako Chaos, otworzyła szeroko oczy.
- Chciałbym się dowiedzieć, dokąd przeprowadziła się Edie Bitter - powiedział. - Gdzie teraz mieszka?
- Pan Cooley pragnie z panem porozmawiać - odparła. - Chciał wiedzieć, jeżeli pan tu się zjawi.
- Pogadam z łanem później, znajdzie mnie.
- Przepraszam. Proszę poczekać na zewnątrz.
Wyszedł na korytarz i stał się obiektem zainteresowania skurczonego mężczyzny, który czekał, siedząc na skraju ławki jak na grzędzie. Everett skinął mu głową i tamten odpowiedział tym samym, uśmiechając się.
- Jesteś piękny, ale nie kocham cię.
- Słucham? - spytał Everett.
- Jesteś piękny, ale nie kocham cię. Nawet cię nie znam. Dlaczego?
- Nie wiem, o czym mówisz.
- Jesteś tutaj, bo oni zamierzają uczynić cię sławnym. Mam rację?
- Nie.
- Nie bądź taki skromny. Powinienem prawdopodobnie wziąć od ciebie autograf. Pokażą cię w TV i wszyscy będziemy cię kochać.
- Nie, naprawdę nie.
- W takim razie masz kłopoty. To wbrew prawu być tak przystojnym, nie będąc jednym z nich.
Rozmowa została przerwana przez stukot butów sekretarki, poruszającej się na niezdarnych, szczudłowatych nogach. Spojrzała ze złością na Everetta i karła.
- Proszę - wręczyła mu strzęp papieru. - Dzwoniłam do pana Cooleya. Teraz może pan iść, a to jest adres. Powiedział, że zobaczy się z panem jutro, kiedy się pan dostosuje.
- Dostosuję?
Zmarszczyła się z ostentacyjnej niechęci.
- Niech pan słucha. Nie wiem, co pan sobie myśli, panie Chaos, ale okazuje pan bardzo niewiele respektu dla... spraw, które się tu rozgrywają.
- Nie było mnie tu.
- Widzę.
- Mam parę pytań...
- Proszę je zachować dla lana. Proszę już iść - odwróciła się i pokuśtykała z powrotem do biura.
Poszedł na wschodni koniec miasta, a okna mijanych budynków odbijały błyski niskiego, pomarańczowego słońca, chowającego się za jego plecami. Ulice, którymi przechodził, stawały się coraz bardziej willowe i ciche. Trafił pod zapisany na świstku adres; był to jednopiętrowy budynek mieszkalny; wyższe piętro, wsparte na dźwigarach, wznosiło się nad miejscem do parkowania. Stało tam combi Edie.
Kobieta, która podeszła do drzwi, stanowiła dla niego zagadkę. Była to Edie, ale jednocześnie nią nie była. Miała około czterech stóp wzrostu - wyglądała na wyższą od mężczyzny z biura Cooleya, ale tylko nieznacznie. Jednak ciału brakowało stosownych proporcji. Karlica, ale nie krasnal, pomyślał, studiując różnice. Miała rysy Edie, ściągnięte w miniaturę jej twarzy.
- Chaos? - spytała wysokim, ale rozpoznawalnym głosem.
- Tak - potwierdził, nie wiedział jednak, co jeszcze powiedzieć.
- Chcesz wejść?
Skinął głową i poszedł za nią do środka.
To, co zobaczył, już kiedyś przeżył: dwaj chłopcy oglądający telewizję. Ale Ray był nadzwyczaj gruby. Tak szeroki, jak wysoki; zajmował pół kanapy. Dave siedział na jednym z bocznych
oparć i w pierwszej chwili Everett uznał, że po prostu robi miejsce bratu. Potem spostrzegł ogon Dave' a, wychodzący przez dziurę z tyłu spodni i zwisający z boku sofy.
Z sypialni wyszła Melinda. Nie zmieniła się. Przeniosła wzrok z Everetta na Edie, a potem podbiegła i otoczyła go ramionami.
- Nie wiedziałam, gdzie byłeś - powiedziała z twarzą przyciśniętą do jego boku.
- Trwało to dłużej, niż sądziłem - kiedy to mówił, spojrzał w oczy Edie.
Melinda odsunęła się.
- Widziałam cię w Hatfork. Pamiętasz to?
- Tak - potwierdził zaskoczony.
- Myślałam, że zaczynam wariować.
Drobiąc na swoich malutkich nóżkach, Edie wyszła do kuchni. Ray i Dave po prostu siedzieli i patrzyli na Everetta, a telewizor ryczał przed nimi.
- Melinda - odezwał się Everett. - Mogłabyś wziąć chłopców na zewnątrz? Jest takie ładne słońce.
Zrobiła kwaśną minę, ale odwróciła się i powiedziała z przesadnym znużeniem:
- Chodźcie, chłopaki.
Pomachała dłonią i Ray z Dave'em pośpieszyli za nią. Ray trząsł się jak galareta.
Poszedł do kuchni. Edie, jak zwykle, zajęła się myciem naczyń, ale teraz musiała stanąć na krześle, aby dosięgnąć zlewu.
Chciał rzucić się ku niej i objąć ją bez wahania w sposób, w jaki przed chwilą obejmowała go Melinda, ale wydało mu się to głupie i niemożliwe. Miałby ją podnieść jak dziecko? Chciał, aby była taka jak przedtem, a jednocześnie desperacko pragnął ją zapewnić, że to wszystko nie ma dla niego żadnego znaczenia. Te dwa uczucia walczyły w nim ze sobą. Odwróciła się w końcu, a jej oczy pełne były lęku i zmieszania.
- Co się stało, Edie?
- Odszedłeś - powiedziała z nagłą goryczą.
- Przykro mi z tego powodu - rzekł bardzo cicho. - Nie chciałem. Ale co tutaj zaszło?
- Nic - odparła z wyczuwalną bezradnością; zdjęła gumowe rękawiczki i usiadła na krześle. - Oczywiście, przeprowadzaliśmy się kilkakrotnie. W tym tygodniu pracuję w papierni przerabiającej makulaturę. Melinda przeszła przez test szczęścia, mówiła ci o tym? Nie, oczywiście, że nie. No cóż, poszło jej bardzo dobrze, Ian był pod wielkim wrażeniem...
- Ale co... co stało się z tym miejscem? Z Rayem i Dave'em? Powstrzymał się przed powiedzeniem: jesteś karlicą.
- Coś ci się nie podoba w chłopcach? - spytała ze złością.
- Zapomnij o tym. Po prostu usiądź ze mną na kanapie.
Wrócili do living roomu i usiedli. Nadal nie mógł się zdobyć na dotknięcie jej - nie wiedział, jak to zrobić, chociaż po to się tutaj znalazł i tego najbardziej pragnął.
- Przyszedłeś zabrać Melindę? - spytała. - Czy tylko o to chodzi? Wiesz, że nie mogę jej zatrzymać. To nie jest mój wybór. Ale ta dziewczynka potrzebuje...
Podniósł dłoń, pragnąc ją uspokoić.
- Posłuchaj, Edie. Wróciłem tu z twojego powodu, nie Melindy. Właściwie dla was obu. Chcę zostać z tobą, tutaj lub gdziekolwiek indziej. Jeżeli się zgodzisz.
- Co ty mówisz?
- Że cię kocham, Edie.
- Proszę, nie - powiedziała szybko.
- Co: nie?
- Nie chcę takich rozmów, to nie ma sensu. Wiem, kogo kochasz. Jesteś taki jak każdy. Kochasz tę dziewczynę z telewizji.
- Nie...
- Tak. Widziałam ją wcześniej, w twoich snach. A potem w telewizorze, kiedy dostałeś tę taśmę.
- To była pomyłka, Edie.
- Nie - potrząsnęła głową i uśmiechnęła się smutno. - Nie powinieneś czuć się nie w porządku. Po prostu tak bywa.
Ludzie z telewizji są lepsi, nie musisz się tego wstydzić. Odnalazłeś ją?
- W pewnym sensie. To był błąd.
- Nie powinieneś tak mówić. To wielkie szczęście, jeżeli ktoś sławny - z rządu czy telewizji - troszczy się o ciebie. To bardzo szczególna rzecz i ja to mam. To jest jedyny rodzaj szczęścia, jaki posiadam.
Everett poczuł zakłopotanie. Czy miała na myśli Cooleya?
- Edie - powiedział, a potem pochylił się i dotknął ustami jej warg.
Dotknął drobnego noska; jej rzęsy połaskotały go w policzek. Z początku usta Edie były martwe i czuł na wargach jej przestraszony oddech. Potem zamknęła oczy i pocałowała go z pasją. Potem szybko odsunęła się.
- Och, Jezu - westchnęła.
- Edie, to ja. Proszę, powiedz, że pamiętasz...
- Pamiętam, Chaos, ale to nie w porządku. Odszedłeś i ja to zrozumiałam. Nie mogłeś mnie kochać - wskazała na siebie. - Nie rozumiem, dlaczego Ian może.
- Nie wyglądałaś tak jak teraz - przerwał. - Byłaś piękną kobietą. Coś, co oni tutaj zmajstrowali, odmieniło was wszystkich.
- To głupie - stwierdziła nerwowo. - To jestem ja. Proszę, Chaos, idź sobie i nie dręcz mnie. Kochaj dziewczynę z telewizji. Ona jedna jest piękna.
- Chcę ciebie - odparł. - Byłaś piękna, nadal jesteś. Wielu ludzi jest pięknych, nie tylko ci z telewizji.
- Zwykli ludzie są brzydcy, rozejrzyj się, Chaos - spojrzała w okno.
- Pamiętam - powiedział. - Wyglądałaś jak dziewczyna z okładki magazynu. Uwielbiałaś pokazywać mi swoje ciało.
- Stajesz się nieznośny. Czemu zaprzeczasz prawdzie? Jestem brzydka, Chaos. - Przełknęła łzy.
- Tutaj coś się stało, marzyciele władający Vacaville posunęli się za daleko. Chcą, żebyście myśleli...
- Zamknij się! -jej słaby głos nabrzmiał tłumioną furią. - To jest moje życie! Mieszkam tutaj! Nie potrzebuję, żebyś przychodził i mówił mi, jak - twoim zdaniem - powinno tu być. Przyszedłeś już raz i słuchałam cię; a potem wykręciłeś kota ogonem i zniknąłeś. Nie rób mi tego znowu! Jeżeli chcesz zostać, to zdaj swój test szczęścia. Może trafisz do telewizji, Chaos. Może jesteś wyjątkowy. Aleja nie! Zostaw mnie w spokoju!
- To szaleństwo - chciał podjąć wątek tam, gdzie mu przerwała. - Na świecie istnieje więcej niż tylko piętnaście czy dwadzieścia atrakcyjnych istot ludzkich. Skoro nie jesteś wyjątkowa, to co Ian w tobie widzi?
- To moja prywatna sprawa - syknęła. Podniecony i zazdrosny, poderwał się z kanapy. Potrzebował przestrzeni do myślenia.
- Gdzie są kluczyki od twojego auta?
- Dokąd się wybierasz?
- Chcę ci coś udowodnić. Do której otwarte jest centrum handlowe?
- Nie wiem, sądzę, że na okrągło...
- Więc daj mi je - wyciągnął rękę, a ona podała mu kluczyki. - Zaraz wracam.
- Chaos - głos miała cichy, a jej złość przemieniła się w zakłopotanie. - Nie podoba mi się to.
- Kiedy wrócę, będziesz mogła napisać mi mandat czy wezwanie do sądu.
Wyszedł na zewnątrz, odnalazł Melindę i bez wyjaśniania odciągnął ją od chłopców w stronę samochodu Edie.
- Powiedz mi, co tutaj zaszło - zażądał.
- Hej, powiedziałam ci, że dzieją się dziwne rzeczy. Włączył silnik i wyjechał na ulicę.
- A więc pamiętasz, że rozmawialiśmy w Hatfork?
- No. Widziałam swoich starych i tego gościa, Edge'a. Widziałam to zagnojone miejsce, w którym mieszkałeś. Jak to zrobiłeś?
Potrząsnął głową.
- Zapomnij o tym. Posłuchaj, czy nikt w Vacaville nie pamięta, co było dwa tygodnie temu?
- Pewnie pamiętają, tylko że błędnie. Wszyscy zaczęli się zmieniać i próbowałam coś powiedzieć Edie, ale to wyglądało tak, jakby oni sądzili, że zawsze tak było. Nawet jeszcze częściej zaczęli oglądać telewizję.
- Zmieniać? Chciałaś powiedzieć: stawać brzydszymi?
- No. Z wyjątkiem Cooleya i jego kumpli. Sprawili, że wszyscy wyglądali okropnie, podczas gdy oni mieli się dobrze. Tylko mnie zostawili w spokoju - roześmiała się. - Widocznie sądzili, że i tak wystarczająco dziwne wyglądam.
- I zadziałało, co? Edie sypia teraz z Cooleyem - musiał znać prawdę.
- No. Ale to nie jej wina. Patrzył na drogę.
- Tak to mniej więcej teraz jest - stwierdziła Melinda. - Wszyscy są zakochani w rządzie. Nie mogła nic na to poradzić. Poza tym atakował ją od dawna.
Odwrócił się i spostrzegł, że dziewczynka zerka na niego.
- O co chodzi? - spytał.
- Śmiesznie wyglądasz - odparła. - Przybrałeś na wadze?
- Śmiesznie?
- Nic takiego - powiedziała szybko, zbyt szybko. - Prawdopodobnie po latach wsuwania konserw dobrze ostatnio jadałeś. Robiłam to samo - podniosła koszulę i odgarnęła sierść na boku. - Gdzie właściwie byłeś?
- Odwiedziłem starych przyjaciół. Opowiem ci o tym później - postawił auto na parkingu Vacaville Mall. - Zaczekaj tutaj.
Pognał przez centrum do sklepu, gdzie sprzedawano komiksy i inne czasopisma. Widział go już wcześniej. Chciał kupić egzemplarz „Playboya” lub „Penthuse'a”, aby pokazać Edie, że piękne ciała były wcześniej wszędzie, a vacavillska koteria nie zmonopolizowała rynku.
Znalazł sklep, ale brakowało w nim stelaża z czasopismami dla dorosłych. Zapytał sprzedawcę, mężczyznę o w miarę normalnym ciele, zeszpeconego przez malinowej barwy znamię, które jak rozpłaszczona ośmiornica pokrywało większą część jego twarzy.
- Teraz trzymamy je na zapleczu - wyjaśnił tamten. - Co to będzie - endomorficzny?
- Słucham?
- Zna pan nowe przepisy, prawda?
- Jakie nowe prawa? Ja tylko chcę kupić „Playboya”.
- Dobrze, ale nowe ustawy mówią, że może pan wyłącznie nabyć wydanie, które odpowiada pańskiemu typowi budowy ciała. Karły patrzą na karły i tak dalej.
Wyciągnął ramię za siebie, wskazując ukryty za szafką stelaż. Znajdowało się tam dziesięć czy dwanaście różnych wersji „Playboya” i ciała, które błyszczały do Everetta z okładek, były wykoślawione i zniekształcone. Sprzedawca obrzucił go szybkim spojrzeniem.
- Jak dla mnie, to endomorficzne - rzucił magazynem na kontuar.
Kobieta na okładce łypała pożądliwym okiem i była olbrzymia.
- O czym pan mówi?
- Rzuć no okiem, facet.
Everett pochwycił swe odbicie w oknie wystawowym. Był ohydnie miękki i gruby, policzki miał obwisłe, a ręce jak dwa kawały ciasta.
- To będzie cztery dolary - powiedział sprzedawca.
- To nie jest to, czego chcę - odparł, czując się coraz gorzej. - Muszę coś komuś pokazać i potrzebuję zdjęcia ładnego ciała. Takiego, jakie zwykle bywają w „Playboyu”.
- Nadal takie wydają - przytaknął sprzedawca - ale mogą je kupować tylko gwiazdy rządu.
- Nie możesz mi sprzedać jednego? Nikt się nie dowie. To dla mnie ważne.
- Hej, facet, czy myślisz, że jesteś jedynym, który chciałby dobry towar? Chryste, nie mogę ci tego sprzedać, nie mogę nawet
sam tego oglądać, a wierz mi, że chciałbym. Ale trzymają to w zamknięciu. Tylko gwiazdy rządu mają klucze.
- Chcesz, żebym uwierzył, że klienci mają klucze, a ty nie?
Sprzedawca spojrzał na niego ponuro.
- Wiesz, oni nawet nie płacą. Tak naprawdę to my im płacimy, żeby tu przyszli i wzięli to sobie. Przypuszczalnie, by dodać prestiżu establishmentowi.
- Cholera!
- Ale jeśli chcesz na nich popatrzeć, to nie ma sprawy - powiedział sprzedawca, ożywiony możliwością udzielenia pomocy. - Ci już włożyli ubrania.
Wskazał na „People”, „Rolling Stone” i „TV Guide”. Okładka „Rolling Stone” ukazywała Palmera O'Briana, a „People” prezydenta Kentmana, otaczającego ramieniem plecy Cooleya.
- Tak czy inaczej, wyglądają przyjemniej od tamtej reszty - powiedział konfidencjonalnie.
- Nie chcę na nich patrzeć - stwierdził Everett. - Chcę widzieć innych ludzi, którzy też są ładni.
- Ale mimo wszystko „Playboy” jest dobry - sprzedawca był zmieszany. - Są tam ich zdjęcia bez ubrań. Dlaczego mieliby oglądać kogoś innego?
- Zapomnij o tym - powiedział Everett.
Wyszedł uroczystym krokiem, albo przynajmniej usiłował to zrobić, ale jego coraz bardziej opasłe ciało uniemożliwiało mu wszelkie nagłe ruchy. Wszystko zostało zamortyzowane zwałami tłuszczu. Zamiast energicznie wyjść, wytoczył się na zewnątrz i zamknął za sobą drzwi.
Wracając przez centrum handlowe, odkrył, że teraz pasuje do otoczenia. Mijani przez niego ludzie nie czuli się niezręcznie w jego obecności. Wyraźnie się dostosował. Wkrótce może nawet zakocha się w jakiejś gwieździe rządu.
Wcisnął się do samochodu; okazało się to trudnym przedsięwzięciem i musiał cofnąć fotel. Melinda zmierzyła go spojrzeniem od stóp do głów i powiedziała:
- Zdecydowanie przybrałeś na wadze.
- Musimy stąd wyjechać.
- Czekałam, żebyś to powiedział. Przynajmniej spróbuj przekonać Edie.
Uruchomił silnik, zdumiony grubością swoich palców; a dokładniej tym, jak daleko od kości rąk zdawały się znajdować kluczyk oraz kierownica.
- Nie mów mi, że ją tutaj zostawisz, mały.
- Nie - odparł. - Weźmiemy ją.
- I Raya z Dave'em, tak?
Skinął głową. Podczas ich powrotu zapadła noc. Ray i Dave tkwili przed telewizorem; Edie także tam była. Wszyscy troje podnieśli wzrok i patrzyli, jak dudniąc, wtacza się do mieszkania, ale nikt nie odezwał się słowem. Opadł, wyczerpany, na fotel. Edie wyszła cicho do kuchni i wróciła z piwem dla niego. Gdy reszta oglądała telewizję, Everett dusił w sobie różne myśli.
Czekał, aby wieczór się skończył, a chłopcy poszli do łóżek, ale zdawało się to trwać wieczność. Nikt się nie odzywał. Skradali się wokół niego i jego fotela, jak gdyby był niebezpieczny. Pomyślał o Escrowie i jego opisie guzów rosnących wewnątrz domów w Los Angeles.
W końcu Ray i Dave poszli spać, a Melinda powędrowała do swojego pokoju. Edie skinęła na niego, nadal milcząc, i wskazała sypialnię. Poszedł za nią do środka, a ona zamknęła drzwi. Wspięła się na łóżko i usiadła na jednej z poduszek.
- Tutaj - malutką ręką poklepała miejsce obok siebie. - Usiądziesz?
Podszedł i w ponurym nastroju rozwalił się na łóżku, nie próbując się do niej zbliżać. Kontakt ich ciał zdawał się teraz niemożliwy, ale najwyraźniej Edie tak nie sądziła, bo sięgnęła po jego dłoń. Pomimo beznadziejnej dysproporcji ich rozmiarów przynajmniej upodobnił się do niej pod względem brzydoty. Widocznie musiał wznieść się ponad to wszystko.
- Przepraszam za moje grymasy. Chaos. Przeżyłam szok, kiedy się zjawiłeś.
- W porządku. Ja tylko... nie wiem, co robić. Wróciłem tutaj z twojego powodu.
- To dobrze - stwierdziła cicho.
- Ale wszystko się pokręciło. Nie sądzę, żebym mógł zostać w Vacaville. Chcę cię zabrać w jakieś inne miejsce.
- Dokąd? - ponownie wyglądała na przestraszoną.
- Nie wiem. Ale tutaj nie jest dobrze.
- Zawsze mówisz w ten sposób i nigdy nie rozumiem, co masz na myśli.
- Edie - zaczął, a potem przerwał i znowu podjął wątek. - Edie, pojęłabyś, gdybyś stąd wyjechała. Z powodu tego, co tu się dzieje, nie potrafisz jasno myśleć. Ale zrozumiesz, jak tylko stąd wyjedziesz. Zaufasz mi?
Skinęła głową.
- Czy... czy chcesz być ze mną? To znaczy, zamiast z łanem?
- Tak - powiedziała.
- Jesteś pewna?
- Jestem. Nie chcę być z łanem - czuł, jak jej dłoń drży w jego ręce.
- O co chodzi?
- Jest coś, czego nie powinnam ci mówić. Kiedy jestem z łanem... nie wiem, jak on to robi, ale moje ciało się zmienia. Nie jestem już mała. Jestem inna, piękna. Tylko wtedy, gdy... jesteśmy razem... Rozumiesz?
- Tak.
Po jej policzku spłynęła łza.
- Nie rozumiem, na czym to polega. Ale... chcę tego. Chcę tego doświadczać. Nienawidzę go, ale jednocześnie...
- Nie musisz wyjaśniać. Pociągnęła nosem.
- Wyjazd oznacza, że Ray i Dave nie zobaczą już więcej swego ojca - stwierdził.
- Co z niego za ojciec - odparła. - Chyba nawet nie zauważy, że ich nie ma. Chłopcom byłoby bardziej przykro, gdyby odeszła Melinda - zwinęła się obok niego na poduszce.
- Powinniśmy natychmiast wyjechać - posiedział. - To miasto mogłoby spowodować, że zapomniałbym, kim jestem. Poza tym Ian zaraz zacząłby naciskać, abym poddał się jego testowi. Sądzę, że wie o moich snach.
- Dobrze - odrzekła. - Wyjedziemy jutro. Prześpijmy się teraz.
Ułożyła się obok niego jak małe zwierzątko. Objął ją ramieniem i przysunął bliżej siebie, aż poczuł bicie jej serca przy swoim miękkim boku.
Sobie jednak nie pozwolił na zaśnięcie. To byłaby okazja dla szukających go Ilforda i Harrimana. Czuł się obolały z braku snu; zdawało mu się, że biegał całe dnie, a nowe cielsko wciągało go do wnętrza ziemi. Ale nie mógł ryzykować, zanim nie znajdzie się poza ich zasięgiem, daleko stąd.
Z drugiej strony nienawidził marzeń sennych. Jakichkolwiek snów, niekoniecznie własnych. Nie chciał wdzierać się w myśli Edie czy Melindy; nie chciał powiadomić Cooleya o swoich nowych planach, nie chciał wiedzieć, w jaki sposób jego majaki nakładałyby się na te pochodzące od marzycieli, którzy rządzą Vacaville.
Edie usnęła głęboko. Kilka minut później do pokoju zakradła się Melinda i wspięła obok niego na łóżko.
- O co chodzi? - spytał.
- Boję się - odparła. - Nie mogłam spać.
- Odjeżdżamy rano - powiedział.
- To dobrze.
Zwinęła się w kłębek u jego drugiego boku i obie tam spały, malutkie ciała przy olbrzymej masie. Edie była nawet mniejsza od Melindy. To z pewnością stanowiło wystarczający powód, aby wyjechać.
Wcześniej wielekroć walczył z sennością, unikając wpływu Kellogga, ale nigdy nie cierpiał równie mocno jak teraz, kiedy tak wiele zależało od pozostania przytomnym. Był zmęczony do granic możliwości. Po niedługim czasie opadły go halucynacje, marzenia na jawie i zastanawiał się, czy nie jest to czasem gorsze od snów. Głowa opadła mu na piersi, oczy się zaszkliły i nagle pomyślał: jestem tak gruby, jak Kellogg. Grubszy. To było niczym przeznaczenie. Mógłby być nowym Kelloggiem. Wstrząsnął się na tę myśl. Przerażająca perspektywa.
Trudno było wytrwać na jawie obok tych dwóch rozgrzanych ciał. Odsunął od siebie Edie i Melindę, przykrył je pledami i dźwignął z łóżka swoje cielsko. Wyszedł na zewnątrz i znalazł złożone w garażu tekturowe pudła; wybrał te najeżyściejsze i wrócił z nimi na górę. Starając się zachowywać cicho, poszedł do kuchni i zaczął ładować do nich żywność, sprzęty, garnki. Natychmiast się spocił i zdumiał wrażeniem, jakiego dostarczył mu oblewający jego nowe kształty pot. Był jak świat. Kiedy zapakował pudła, zaniósł je do bagażnika samochodu. Spakowanie reszty powinno być łatwe; Edie była przyzwyczajona do przeprowadzek.
Włączył telewizor i przy ściszonym dźwięku oglądał przez kilka godzin powtórki. Kiedy w końcu wzeszło słońce, poszedł do sypialni i obudził Edie.
- Zbierajmy się - powiedział.
Otarła sen z powiek i skinęła głową.
Wszystko trwało dłużej, niż się spodziewał. Pulchny Ray okazał się nieprzydatny, a Dave niemal tak samo nieefektywny. Wreszcie, godzinę później, byli prawie gotowi. Everett zostawił Edie w mieszkaniu i zaprowadził Melindę na dół, przed sąsiedni dom, gdzie stał samochód jakiejś rodziny, zaparkowany poza widokiem z okien. Tak czy inaczej, wszyscy jeszcze spali. W zabałaganionym garażu znalazł pusty kanister. Zrozumiała, o co mu chodzi.
- Powinniśmy przesiąść się do jednego z tych słonecznych pojazdów - stwierdziła.
- Nie wiem, jak szybko uda się nam jakiś znaleźć. Chcę jechać stąd na pomoc. Auto Edie jest zbyt wolne.
Melinda zabrała się do pracy i wkrótce kanister został napełniony. Kiedy Everett przyprowadził ją z powrotem, Cooley podjechał właśnie swoim samochodem przed budynek. Edie nie było widać, prawdopodobnie siedziała jeszcze na górze, Ian wyłączył silnik i wysiadł.
Za nim zebrał się tłumek sąsiadów; ludzi w płaszczach kąpielowych, nie uczesanych, o zdeformowanych kształtach, z wolami, zajęczymi wargami, z brakującymi członkami lub z dodatkowymi kończynami. Kilkoro z nich miało w pogotowiu bloczki z mandatami. Everett zastanowił się, czy Cooley, aby zapewnić sobie tę widownię, wykonał aż tyle telefonów, czy też obszedł okolicę, stukając do drzwi.
- Witaj ponownie, Chaos - rzekł łan. - Co się tutaj dzieje? To nie jest dzień przeprowadzki.
Cooley, który za pierwszym razem zrobił na nim wrażenie swą dziwnie szeroką i grubą sylwetką, teraz wyglądał inaczej niż ktokolwiek ze zgromadzonych. Marzycielom z Vacaville powiodło się - Ian wydawał się onieśmielająco wspaniały, niemal heroiczny. Everett, ignorując go, postawił kanister przy samochodzie Edie.
- Potrzebujesz do tego pomocy? Wyglądasz, jakby za chwilę miał cię trafić szlag.
- Odpierdol się - powiedział Everett. Tłum westchnął.
- Poczekaj, pozwól, że zgadnę - rzekł Cooley. - Jesteś na mnie zły?
Emanował wystudiowanym spokojem.
- Melinda, idź do domu. A ty, Cooley, powiedz, co masz do powiedzenia, a potem zostaw nas w spokoju.
- Ty jesteś całą sprawą, grubasie.
Śmiech. Otaczający ich ludzie reagowali na zachowanie Cooleya niczym zgromadzona w telewizyjnym studio publiczność. Albo może był to tylko śmiech z playbacku.
- Masz rację - przyznał Everett.
- Czemu więc sobie nie odpuścisz? Wyglądasz, jakbyś potrzebował odpoczynku. Powinieneś bliżej przyjrzeć się temu, co robisz.
- Wiem, co robię - stwierdził Everett, czując, że nie da się wypowiedzieć prawdziwszych słów.
Odjeżdżał, zabierając ze sobą ludzi, na których mu zależało
- oto, co czynił. Powinien był uczynić to już kiedyś - zabrać ze sobą Gwen i Cale'a, kiedy opuszczał San Francisco. Chaos posunął się dalej, porywając z Hatfork Melindę. A teraz Everett zamierzał załatwić to właściwie.
- Ze szczęściem Edie nie jest dobrze - ciągnął Cooley. - Ani z twoim. Czy dobrze się sobie przyjrzałeś?
- To, co mnie spotkało, Cooley, to nie jest pech. Nie ma to również nic wspólnego ze szczęściem.
- Staczasz się, przyjacielu. Straciłeś kontrolę nad swoim życiem. Zamierzasz związać się z kobietą z dwójką dzieci, kiedy nie jesteś w stanie zadbać nawet o siebie. Zabierasz ich z miasta i zostaną bez jakiejkolwiek pomocy, całkowicie zależni od ciebie. Wszystko, co jest bliskie Edie, zostaje tutaj. Wyśniłeś to wszystko, aby temu podołać, ale spaprałeś sprawę i twoje szczęście śmierdzi.
- Chcesz mówić o szczęściu? - spytał Everett. - Mam je. Dowodem na to jest spotkanie Edie. To najszczęśliwszy dzień w moim życiu.
Natychmiast pożałował tych słów. Pozwolił się wciągnąć w rozmowę, przybierając defensywną postawę.
- To słodkie - stwierdził ironicznie Cooley; tłum za jego plecami zachichotał. - Czy ona uważa tak samo? A co z dniem, w którym odszedłeś?
Tego starczyło, aby ponownie obudzić jego gniew.
- Dzięki za przestrogi. Jeżeli to wszystko...
- Nie, nie wszystko. Nie przyjechałem tutaj, by spotkać się z tobą. Chcę zobaczyć Edie.
- Nic z tego - Everett podniósł kanister i rozlał nieco benzyny na chodnik; ktoś krzyknął. Mężczyzna z wolem i łysa kobieta zaczęli wypisywać mandaty.
- Czy nie potrzebujesz tego paliwa na ucieczkę, grubasku? - zapytał Cooley.
Miało to zabrzmieć prowokująco, ale kiedy ich oczy spotkały się, głos Cooleya zadrżał.
- Nie prowokuj mnie - rzekł Everett. - Jestem zmęczony, zły i gotów na wszystko, wiesz o tym. I w dupie mam swoje szczęście.
- Bardzo śmieszne - powiedział Cooley. - Starasz się skrywać swoją słabość. Wiesz jednak, że tkwisz głęboko w gównie.
- Nie, mówię serio. To ty siedzisz w gównie po uszy - spojrzał Cooleyowi w oczy. - Jestem zmęczony, jak powiedziałem, i zdesperowany. Wczoraj, w San Francisco, rozwaliłem dom. Wiesz, co mi potem powiedzieli? Nie? Nigdy nie walcz z facetem, który jest brzydszy od ciebie, bo nie ma nic do stracenia.
- Więc postaw ten kanister - powiedział Ian ostrożnie. - Podobam się sobie.
- Nie, dzięki. Nie mogę tracić czasu - machnął bańką i oblał mu benzyną nogawki spodni oraz buty.
Cooley odskoczył, ale trochę za późno. Everett wziął kanister i podszedł do drzwi samochodu od strony kierowcy.
- W aucie jest zapalniczka. Natychmiast wyjeżdżam, Cooley, zanim doprowadzę cię do stanu, że będziesz pasował do tego miasta. Czy wydajecie wersję „Playboya” dla ludzi bez stóp?
łan stał zupełnie ogłuszony.
- Jesteś martwy, Chaos.
- Prawdopodobnie, gdybym tu pozostał, miałbyś rację. Ale to normalne w tym miejscu. Wy wszyscy jesteście już martwi. - Wyjął zapalniczkę, nie dość jeszcze gorącą; nie miało to jednak znaczenia - na jej widok Cooley uciekł do swego samochodu. Zawarte w benzynie chemikalia paliły zapewne jego kostki nawet bez ognia.
Mężczyzna z wolem odważył się wystąpić przed Everetta z mandatem. Najwyraźniej desperacko pragnął swej nagrody. Nawet uśmiechnął się, wyciągając przed siebie powiewający mandat. Everett wyrwał mu papier, a facet przezornie wycofał się i zlał z tłumem.
- Wybrałeś niewłaściwego człowieka - stwierdził Eve-rett. - Chyba nie słyszałeś o nowym prawie, dotyczącym wy
padków zaniechania przez gwiazdy rządu postępowania według wzorców komiksowych bohaterów.
Wziął mandat i poszedł za Cooleyem do jego auta.
- Na co się gapicie? - krzyknął do zgromadzonych. - Wystawiajcie mu mandaty!
Cooley zatrzasnął drzwiczki i chwycił za telefon. Everett chlusnął benzyną na samochód, ale zaraz dał spokój. Naprawdę potrzebował paliwa. Wcisnął mandaty pod wycieraczkę przedniej szyby. Cooley uruchomił silnik.
- Oto wasza gwiazda rządu - powiedział Everett. Tłum mruknął i cofnął się.
- Musiał całe miasto uczynić brzydkim, żeby stać się pięknym - Everett zaniósł kanister do swego auta. - Powinniście wsadzić sobie mandaty w wasze dupy. Ale nigdy nie będziecie...
Przerwał. To w końcu nie była ich wina.
Cooley odjechał. Everett wsiadł do samochodu Edie i wcisnął na miejsce zapalniczkę. Czuł się wyczerpany, ale wcale się nie trząsł, jakby jego tłuszcz wchłonął całą złość, jakby był teraz wystarczająco wielki, aby absorbować podobne uczucia.
Sąsiedzi patrzyli tępo to na odjeżdżającego Cooleya, to na Everetta siedzącego w samochodzie lub na Melindę, która stała w drzwiach bloku.
Everett wysiadł i zamachał ramionami.
- Idźcie do domu - zawołał. - Nie mam dla was żadnych zastępczych bohaterów. Jestem tylko grubym niechlujem, wyjeżdżającym z miasta.
Kiedy zgromadzeni rozproszyli się z wolna, wlał resztę paliwa do zbiornika, a potem poszedł na górę i znalazł Edie. Pakowała srebra do pudełka po cygarach.
- Zostaw je - powiedział. - Weźmiemy to, co jest w aucie. Czas jechać.
Nie sprzeczała się z nim. Najwyraźniej Melinda powiedziała jej o pojawieniu się Cooleya.
Pięć minut zabrało im usadowienie się w samochodzie; pięć minut, które zdawały się całą godziną. Ale znajdowali się w pobliżu granicy miasta i wydostali z niego nie niepokojeni przez nikogo. Kiedy wjechali na autostradę, Everett rozpędził auto do siedemdziesięciu pięciu mil na godzinę. Przeładowane kombi protestowało, ale nie zwracał na to uwagi. Po godzinie zwolnił do sześćdziesięciu.
Edie pełniła funkcję pilota. Mapa, którą rozłożyła, była równie wielka jak ona sama. Dave, ze względu na swój ogon, musiał przyzwyczaić się do siedzenia bokiem. Jechali na północ. Everettowi roiło się, że może znajdą dom, który kiedyś opuścił, ten nad jeziorem.
Stanęli, bo wszyscy odczuwali potrzebę udania się w krzaki, ale lunch zjedli w samochodzie. Ray i Dave byli zbyt zahipnotyzowani jazdą, aby narzekać czy bić się ze sobą. Everett wiedział, że przez dłuższy czas nie wolno mu się zatrzymywać, ale po upływie pierwszego dnia jazdy nie powinno to mieć już znaczenia.
Kiedy zapadła noc, zjechał z autostrady w środek pustkowia, na zakurzoną, gruntową drogę i powiózł ich pomiędzy drzewa, w stronę wzgórza. Był niejasno przekonany, że jego burkliwość nie zjednuje mu przyjaciół, ale nie dbał o to. Później będzie mnóstwo czasu na dyplomację, a teraz musiał się przespać. Poszedł do tyłu auta i wyładowawszy ich majątek na ziemię, zrobił sobie miejsce do spania. Wszedł do środka, zwinął swoje ogromne ciało w tej ciasnej przestrzeni, po czym zapadł szybko w głęboki sen.
Do labiryntu zbliżył się od strony nieba. Był gruby jak Kellogg, stwierdził, ale latał niczym sterowiec, powietrzny wieloryb. Poszybował w dół, do korytarzy labiryntu i wylądował tak miękko, że jego stopy ledwie naruszyły kurz.
Tam, gdzie osiadł, znajdował się sam, ale widział namalowane na ścianach strzałki i poszedł wzdłuż nich, aż znalazł zagubionego wewnątrz człowieka. To nie był ten mężczyzna, który mieszkał tu wcześniej. To był Ilford.
Zamknięte oczy, wysuszone i sapiące cicho ciało, utrzymywane pionowo w fotelu na kółkach. Wokół niego walał się stos pozbawionych etykiet konserw oraz wyblakłych od słońca i pomarszczonych od deszczu czasopism.
Sprowadziłem go tutaj, pomyślał Everett. Moja groźba się spełniła.
Stał teraz pod wznoszącym się południowym słońcem sparaliżowany i milczący, patrząc na mężczyznę w fotelu. Nie miał odwagi go obudzić.
Nagle posłyszał dochodzące zza rogu labiryntu zgrzytanie i trzeszczenie przekładni, więc odwrócił się.
W pole jego widzenia wczłapał teleewangelista; ciągnął za sobą strzępy gumowych podeszew, a jego broszury rozsypały się na ziemię. Na ekranie widniała twarz Cale'a. Robot zignorował Everetta i zbliżył się do mężczyzny na wózku.
- Cale? - zawołał Everett.
Chyba nie usłyszał. Podszedł od tyłu do wózka i ujął jego rączki w skorodowane palce, a potem przechylił fotel i popchnął go przed siebie. Ilford spał nadal - nieporuszony, obojętny.
Robot pchnął wózek przez skrzyżowanie korytarzy, na którym stał Everett, a potem za róg. Jego zachowanie niewątpliwie nie było pozbawione troski, a nawet opiekuńczości. Everettowi przyszło na myśl, że robot opiekował się Ilfordem ze względu na niego.
Teraz, jakby coś zostało właśnie postanowione, jego podobne do sterowca ciało wzniosło się ponad labirynt, w oślepiające niebo. Widział z góry teleewangelistę pchającego fotel na kółkach, cierpliwie przemierzającego kręte korytarze.
Unosząc się, Everett ujrzał w labiryncie coś innego, zadziwiającego. Zmienił kurs i od robota pożeglował w stronę tego drugiego człowieka. Zniżył lot i wylądował między ścianami.
Drugim zagubionym był Cooley.
I znowu Everett stał się niewidzialny; opasły duch w korytarzu. Cooley miał przerzuconą przez ramię marynarkę, a kołnierz koszuli rozpięty, ale nadal się pocił. Skierował kroki w jedną stronę, potem stanął, zmarszczył czoło i zaczął skradać się z powrotem, w kierunku rozwidlenia. Spojrzał w górę, a potem przez Everetta, najwyraźniej nie zauważając go, szukając drogi ucieczki z labiryntu.
- Cooley! - zawołał Everett.
- Nie usłyszy cię - odezwał się jakiś głos za nim.
Odwrócił się i ujrzał Kellogga. Grubas wyszedł kaczkowatym chodem zza rogu i stał, szczerząc zęby na powitanie.
Jak Kellogg przewidział, Cooley nie odpowiedział. Wędrował dalej, nerwowo zaglądając za załomy ścian, usiłując znaleźć wyjście. Po chwili zniknął z pola widzenia, pozostawiając Kellogga i Everetta.
- Witaj, pielgrzymie - powiedział Kellogg i wyjął cygaro z ust. - Wygląda na to, że nadal masz nieco ambiwalentny stosunek do grawitacji.
- O co ci chodzi?
Kellogg podszedł do niego i poklepał go po brzuchu. Jego ręka przeszła przez Everetta jak przez ducha.
- Rozmiar w porządku, ale brak wagi - stwierdził. - Nie najlepsza recepta.
- Nie widzą mnie.
- W samej rzeczy.
- Ale to ja ich tutaj sprowadziłem. Moja moc rośnie.
- Sprowadziłeś nas wszystkich - zgodził się Kellogg. - To twój sen.
- Do czego to zmierza? - spytał Everett. Kellogg wsadził z powrotem cygaro w zęby i wykrzywił się, zaginając palce jak szpony.
- Rrrewanż! - warknął. - Ale nie możesz tego zrobić. Doprowadziłeś swego konia do rzeki, kowboju.
- Co?
- Stałeś się niepodatny na ciosy, stary - Kellogg ponownie przeciągnął dłoń przez żołądek Everetta. - Bezcielesny.
Razem wzlecieli w górę, niczym dwa sterówce, poza labirynt.
- Nie chcę rewanżu - powiedział Everett. Kellogg wzruszył ramionami.
- Jak sobie życzysz - wyciągnął się do tyłu i założył nogę na nogę, jakby spoczywał w leżaku, a nie balansował w powietrzu.
- Chcę ich odesłać do domu.
- Znajdą się tam. Może nawet będą pamiętać, że tu byli, ale to nieważne.
- Wsadziłem Ilforda do inwalidzkiego wózka. Spowodowałem, że jest chory tak, jak prawdopodobnie chory był Cale.
- Nieźle mu się to dało we znaki. Ale to nie musi tak trwać, jeżeli tego nie chcesz.
- Myślałem, że Cale go zabije.
- Taaa... - Kellogg strzepnął popiół z cygara; spadł na dół, do labiryntu. - Być może nie doceniłeś siły układu ojciec-syn. Związku w ogólności, Chaos. To całkiem silna więź.
- Jak ty i ja.
- No, taaa... Chociaż nie chciałem być tym, który to powie; przynajmniej raz.
- Czy ja w ogóle kiedykolwiek wydostałem się z twojego snu? Skąd ty tyle wiesz?
- Nie bardziej niż ja wydostałem się kiedykolwiek z twoich, chłopcze. Ale to jest sprawa, której nie zrozumiesz.
Polecieli tak wysoko, że labirynt zmniejszył się do plamy cienia w otoczeniu wysypisk śmieci oraz autostrad.
- Cooley i Ilford się nie liczą - stwierdził Everett, po chwili zastanowienia. - Musiałem tylko zabrać Edie. I zrobiłem to.
- To ta dama z dwoma brzdącami? Everett przytaknął.
- Chcesz się ożenić? Ty, Chaos-samotnik?
- Sądzę, że tak. Kellogg wyszczerzył zęby.
- To stąd ten nowy brzuch - powiedział i sięgnął, by ponownie go po nim poklepać. - Jesteś w ciąży.
Tym razem, kiedy go dotknął, tłuszcz Everetta okazał się materialny.
- Chyba przyjmujesz realną strukturę.
Everett nie odpowiedział. Labirynt zniknął im już z oczu.
- Rodzina to najlepszy typ OSR - stwierdził Kellogg. - Gratulacje.
- OSR?
- Ograniczona Subiektywna Rzeczywistość, nie pamiętasz? Myślę, że ty zawsze będziesz Panem Zapominalskim.
- Pamiętam - odparł Everett.
- Doprawdy? Czas zmienia ludzi. - Kellogg skręcił nagle w prawo.
- Dobra, łapię tutaj samolot. Zobaczymy się później. Nie bierz żadnych złotych zegarów, stary.
I odpłynął w chmury.
Everett został sam. Dryfował i myślał: odrzucam rewanż, odrzucam moją moc.
Ale jest coś, co powinienem zmienić. Rodzinę. Ich ciała. I spadł.
Był ranek. Edie i Dave siedzieli na zewnątrz, przy małym ognisku. Everett słyszał Melindę i Raya, sprzeczających się na środkowych siedzeniach, ale kiedy dźwignął się w górę, umilkli.
Edie nie była już mała. Przepadł też ogon Dave'a. Everett wytaszczył na zewnątrz swoje cielsko.
- Chaos - powitała go Edie. Podeszła do niego.
- Twój sen z ostatniej nocy był o nas. I spójrz, sny odmieniły nas do poprzedniej postaci.
Nie odpowiedział. Jego głowa była zamulona snem.
- Chcesz śniadanie? - spytała.
Skinął głową. Wzięła go za ramię. Melinda i Ray wyszli
z auta. Ray wrócił do normalnych rozmiarów, a Melinda została pozbawiona sierści.
- Hej - powiedziała dziewczynka. - Nadal jesteś gruby.
- Sądzę, że o sobie zapomniał - podsunęła Edie; uśmiechnęła się do niego nieśmiało. - To nie ma znaczenia.
- No tak, aleja chcę z powrotem swoje futro - powiedziała Melinda. - To ważne.
- Przepraszam - rzekł Everett.
- Ty kutasie, powinieneś był najpierw nas zapytać - stwierdziła mała.
- Melinda - upomniała ją Edie.
- Mam rację - upierała się dziewczynka.
- Zrobił najlepiej, jak mógł. Prawda, Chaos?
- Popracuję nad tym - odparł. - Będzie mnóstwo innych snów. Zwrócę ci twoje futro.
- Dziś w nocy - zażądała Melinda.
- Masz - powiedziała Edie. Dała mu kromkę z dżemem i plastikowy kubek z herbatą.
- A ja chcę z powrotem swój ogon - powiedział Dave cicho.
- Ty nie chcesz ogona - stwierdziła Edie. - Ty chcesz być po prostu taki, jak Melinda.
- Nie, naprawdę chcę go z powrotem.
- Lubił swój ogon - poparła go Melinda.
- No cóż, niektórzy z nas są wdzięczni za to, co wyśniłeś - rzekła Edie. - Prawda, Ray?
- Taaa... pewnie.
- A więc, dziękujemy. I za to, że się starałeś.
- Okay - stwierdził. - Nie ma za co.
Tego ranka, już w drodze, z dziećmi zajętymi na tylnym siedzeniu grą, powiedział Edie wszystko, co sam wiedział. Potrząsnęła głową.
- To, czego się obawiasz, nigdy się nie zdarzy.
- Dlaczego tak mówisz?
- Nigdy nie stworzysz świata potworów ani nie zamkniesz się w jakiejś fantazji dlatego, że my tu jesteśmy. Tak jak wtedy, kiedy wyśniłeś się ponownie w tym kinie, ale Melinda poszła i znalazła cię tam. Ona to pamięta, Chaos. To naprawdę była ona.
- Więc?
- Więc jesteśmy w tym z tobą. Wewnątrz twoich snów. Wpuszczasz tam ludzi.
- Hej, Chaos - odezwała się Melinda z tylnego fotela. - Mówicie o tym?
- O czym? - spotkał jej wzrok we wstecznym lusterku. Wyciągnęła swoje pozbawione włosów ramię i utkwiła wzrok w obiekcie.
- Patrzcie - powiedział Ray, wyglądając przez okno po stronie pasażera.
- Wow! - zdumiał się Dave.
- Co to jest? - spytała Edie.
Everett przegiął swoje wielkie ciało i opuścił głowę poniżej ramion, aby zobaczyć, co pokazywał Ray. Coś w powietrzu. Latający obiekt, pozbawiony śmigła helikopter, jak ten z lotu z Vance'em. Trudny do zauważenia na oślepiającym niebie, zniżał się, dostosowując własną prędkość do ich szybkości.
Niepokojący widok. Everett skoncentrował się na drodze.